บทที่ 586 ความรักที่ลึกซึ้ง

บทที่ 586 ความรักที่ลึกซึ้ง

พระอาทิตย์ตกไปทางเขาด้านตะวันตก แสงยังไม่ลับหายไป

กู้อ้าวเวยสวมอยู่ในชุดลายสีเขียวไม้ไผ่ ชิงจือเอาปิ่นหยกขาวเกล้าม้วนผมขึ้นไป ครึ่งหนึ่งของไหล่พาดด้วยเสื้อคลุมที่มีขอบสีน้ำเงินประกายเงิน พิงอยู่ครึ่งเสาใต้ระเบียงทางเดิน ในมือถือม้วนตำราสองสามเล่มที่องค์ชายท่านนั้นให้มาอยู่ ล้วนมีแต่เรื่องที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน

ซูพ่านเอ๋อไม่นำคนรับใช้ใดๆ ติดตามไปด้วย เดินช้าๆ มาจากอีกด้านหนึ่ง “คิดไม่ถึงว่าท่านพี่จื๋อจะชอบชิงจือเช่นนี้”

“ข้าบอกว่าจะฆ่าเจ้า ไม่ใช่คำพูดที่โกหกเด็ดขาด” กู้อ้าวเวยพลิกหน้าตำราไปมาอย่างขี้เกียจ ตัวหนังสือแม้แต่ตัวเดียวก็ไม่เข้าหัว ตอนก่อนที่ซูพ่านเอ๋อยังอยากจะพูดประโยคถัดไปก็ได้เพียงลุกขึ้นยืน

ม้วนหนังสือหล่นลงพื้น ปลายหยกที่แหลมคมเกือบทำเอาคางของซูพ่านเอ๋อเสียโฉม หยุนอี้นั้นออกจากปลอกมานานแล้ว มันคาอยู่บนคอขาวราวหยกนั้นของนาง ปาดเป็นรอยบาดแผลสีจางๆ ก็มีเลือดแดงสดซึมออกมา ทำให้ซูพ่านเอ๋อที่ดวงตาสั่นระริกอยู่อย่างน่าสงสารตกใจเป็นอย่างมาก

แต่กลับไม่คาดคิดว่ากู้อ้าวเวยจะลงมือด้วยตนเอง ซูพ่านเอ๋อพูดขึ้นอย่างรีบร้อน “ดีที่ข้าเป็นพระชายาจิ้งที่ติดตามมา เจ้าช่างกล้าลงมือจริงๆ หรือ”

“เหตุใดต้องไม่กล้า ข้าก็แค่สงสัย หรือว่าแคว้นชางหลานที่ยิ่งใหญ่ยังสามารถโอบอุ้มพระชายาจิ้งที่เคยเข้าหอนางโลมมาแล้วได้ด้วย หรือไม่ก็พระชายาจิ้งที่เมื่อตอนเด็กโหดเหี้ยมมาก” กู้อ้าวเวยหัวเราะอย่างดูถูก เห็นองครักษ์และสาวรับใช้เดินผ่านมาในทางที่ไม่ไกลนัก ก็เลยเดินขึ้นไปด้านหน้าหนึ่งก้าว ปล่อยคางลง เอาหยุนอี้ที่อยู่ในมือจ่อไปที่หน้าอกของซูพ่านเอ๋อแล้วพูดว่า “แม้ว่าข้าจะฆ่าเจ้า ซ่านจินจื๋อก็ยังคงมีร้อยพันวิธีที่จะปกป้องข้าเอาไว้”

สีหน้าของซูพ่านเอ๋อเปลี่ยนไป “เจ้ามั่นใจขนาดนี้เลยหรือ”

“มิเช่นนั้นล่ะ” กู้อ้าวเวยดันหยุนอี้นั้นเอาไปด้านในเล็กน้อย แต่ในตอนที่จะทิ่มถูกผิวหนังก็ค่อยๆ ชักมือกลับ หยุนอี้เข้าไปในฝัก แม้แต่มือสองข้างของนางก็ค่อยๆ ยกขึ้น เอาผ้าคลุมที่หล่นไปครึ่งตัวกลับขึ้นมาคลุม ก้าวถอยหลังไปเล็กน้อยด้วยเสียงหัวเราะ แววตามองข้ามหัวของซูพ่านเอ๋อไป “เจ้าช่างดูผู้หญิงไม่ทะลุปรุโปร่งเอาซะเลย”

ซ่านจินจื๋อที่อยู่ตรงมุมเดินก้าวออกมาด้านหน้า “ที่ข้าต้องการก็แค่ความจริงเท่านั้น ในเมื่อจะฆ่านาง ก็รอมาหลายปีแล้ว จะรออีกสักสองสามวันจะเป็นไรไป”

ดุเหมือนว่าซ่านจินจื๋อกำลังปกป้องซูพ่านเอ๋อไว้อยู่ แต่ซูพ่านเอ๋อกลับรู้ดีว่าซ่านจินจื๋อไม่ปกป้องตนเองอีกแล้ว ในใจเหมือนได้รับความไม่เป็นธรรมหลายร้อยหลายพันเท่าอยู่ แต่นางทุ่มเทเวลาให้กับซ่านจินจื๋อมามาก บัดนี้ไม่ยอมวางมือไปง่ายๆ แน่ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ท่านพี่จื๋อ ท่านจะต้องรู้ความจริง”

ซูพ่านเอ๋อหน้าก็ไม่หันกลับไปก็ออกจากที่ตรงนั้นไป

ดูๆ ไปแล้วกู้จี้เหยาก็ยังมีความฉลาดอยู่บ้างที่เรียนรู้ถึงความแข็งแกร่งของกู้อ้าวเวย ก็มักจะไม่ผิดแน่

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ซ่านจินจื๋อเห็นซูพ่านเอ๋อพูดออกมาอย่างเด็ดขาด ในเวลาปกติผู้หญิงที่นุ่มนวลภายนอกแต่ภายในโหดเหี้ยมเป็นครั้งแรกที่ปรากฏอาการเช่นนี้ออกมาให้เห็น แม้แต่กู้อ้าวเวยก็ยกมุมปากขึ้นไปมาอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก “ทุกวันนางต้องแสดงความรักที่ลึกซึ้งต่อหน้าเจ้า มันก็น่าลำบากใจจริงๆ”

“หากฆ่าคนในที่แห่งนี้ เจ้าไม่กลัวหรือว่าจะต้องแบกรับการถูกกร่นด่า”

“ทำไมต้องกลัว” เวลาของข้ามีไม่มากแล้ว

โค้งตัวเก็บม้วนตำรานั้นขึ้นมา กู้อ้าวเวยเดินกระทบไหล่ผ่านกายของซ่านจินจื๋อไป พลางปัดฝุ่นบนม้วนหนังสือนั้น เดินไปรอบๆ หลังจากสอบถามเฉิงซานแล้วหันไปหาชิงจือแล้ว

ถามก็ไม่อยากจะถามซ่านจินจื๋อ

ซ่านจินจื๋อก็รู้สึกผิดเช่นกัน ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่าบัดนี้เขากับท่านพี่วางแผนมากมายในที่ลับ หากเพียงเพราะองค์หญิงเอ่อตานฆ่าพระชายาจิ้งแล้วก็จะถูกคนยุยงปั่นป่วนได้ ก็ได้แต่จะยิ่งทำให้เรื่องนี้บานปลายกันไปใหญ่

อีกมุมหนึ่งเขาก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน

กู้อ้าวเวยเป็นฝ่ายบุกโจมตีก่อน ไม่หวังให้เขาโจมตีก่อน แต่บัดนี้หากจัดการพระชายาจิ้งซะ แต่ก็กลัวว่าซู๋ฮองเฮาและองค์ชายเก้าจะยืมมือจากเรื่องนี้ก่อเหตุได้ จะเป็นการยุยงปั่นป่วนความสัมพันธ์ทั้งให้สองแคว้น อีกทั้งเมื่อก่อนเมิ่งซู่ก็รวบรวมแสนยานุภาพในราชวงศ์ เขาถอนตัวจากราชวงศ์ด้วยความรักส่วตัวที่มีต่องกู้อ้าวเวยอีก บัดนี้องค์ชายสามเป็นใหญ่เพียงผู้เดียว

พระชายาจิ้ง พวกขุนนางขององค์ชายแต่ละคนที่เหลืออยู่กำลังรอที่จะต่อสู้กลับ

หรืออาจบอกได้ว่ากู้อ้าวเวยไม่มีเวลากังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้