บทที่ 587 คลื่นใต้น้ำ

บทที่ 587 คลื่นใต้น้ำ

คนที่อยู่ในอ้อมอกยากที่จะหลับอย่างสงบ เมื่อครู่ผิวหนังที่แช่น้ำพุร้อนมายิ่งทำให้แป้งบางๆ ที่ทาไว้จางหายไป

สาวใช้ที่อยู่ข้างกายเดิมทีจะจัดการเอาคนไปพักผ่อนในห้องเล็กด้านข้าง ซ่านจินจื๋อกลับเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เอาคนที่อยู่บนเตียงกอดไว้ในอก สั่งการลงไปสองสามคน “เรื่องนี้ห้ามแพ่งพลายเด็ดขาด”

แววตาขมขื่น เสียงเรียบเฉย คนรับใช้ที่ติดตามมาก็ไม่กล้าที่จะมองเยอะ

มีเพียงเฉิงซานที่ออกเสียง บอกว่าชิงจือแช่น้ำพุร้อนเยอะเกินไปแล้ว ถูกองครักษ์ส่งตัวกลับไปที่ห้องแล้ว หลีกเลี่ยงการได้รับความชื้นแล้วเป็นไข้ วันพรุ่งนี้ยังต้องออกเดินทางแต่เช้าอีก ห้ามเกิดเรื่องขึ้นเด็ดขาด

ซ่านจินจื๋อเข้าใจทันที ใช้เสื้อคลุมตัวใหญ่หนึ่งตัวบังหน้าของกู้อ้าวเวยเอาไว้ครึ่งหนึ่ง ไม่ให้คนเห็นรูปโฉมของนาง แล้วก็เดินลงไปจากระเบียงยาวนี้ จนกระทั่งตอนที่คนที่อยู่ในอกขยับตัวเล็กน้อยก็ปลอบประโลมด้วยเสียงเบาๆ มีรอยยิ้มแฝงอยู่บนใบหน้า

“อ๋องจิ้งเจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจ ต่อหน้าหญิงอันเป็นที่รัก กลับยังจะมีท่าที หลงใหลเช่นนั้น”

องค์ชายชนเผ่าเลี้ยงสัตว์แบบเร่ร่อนผู้นั้นเห็นสภาพแล้วก็อดรู้สึกไม่ได้ พอสุดเสียงก็เห็นซูพ่านเอ๋อที่หน้าตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองใจเดินผ่านข้างกายไป พูดขึ้นอย่างไม่รู้จะทำเช่นไร “หนึ่งคนหนึ่งภพชาติหนึ่งคู่ หากจะร้องขอก็คงจะไม่ได้ พระชายาจิ้งวางมือจะดีกว่าไหม”

“เรื่องนี้ไปรบกวนถึงองค์ชายเล็กๆ อย่างท่านนี้ให้ต้องมาเอาใจใส่เมื่อไหร่กัน” ซูพ่านเอ๋อเหลือบดวงตาอันงดงามขึ้นมอง แฝงไว้ด้วยความเย็นชาส่วนหนึ่ง องค์ชายไม่โกรธ แต่กลับยิ้ม สะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป

แต่ซูพ่านเอ๋อกลับยังอาฆาตมองดูคนที่อยู่ในอ้อมอกของซ่านจินจื๋อ โมโหจนอดไม่ได้ที่จะกัดฟัน

แต่น่าเสียดายที่คืนนั้นมืดลงเรื่อยๆ ประตูห้องก็ไม่ได้ปิด ซูพ่านเอ๋อได้แต่คิดถึงสองคนนั้นหลับนอนกันอยู่บนเตียงเดียวกันก็นอนไม่หลับ พลิกตัวไปมา ในใจรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก อีกทั้งยังนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนด้วย

วันรุ่งขึ้นท้องฟ้าสาดแสง ผู้คนต่างออกเดินทางกันอย่างอึกทึกอีกครั้ง

ห่างจากสนามแข่งเพียงแค่สิบลี้ อาหารเช้าไม่จำเป็นต้องทานที่หุบเขา

กู้อ้าวเวยนั่งท้องร้องอยู่บนรถม้า ชิงจือเอาซาลาเปาที่มีเนื้อของตนส่งให้นาง แต่กลับถูกกู้อ้าวเวยหัวเราะจนอุ้มมากอดไว้เต็มหน้าอก “หลายวันนี้แม่ไม่อยากของพวกที่มีน้ำมันเลี่ยนๆ เจ้าก็กินได้แค่หนึ่งลูก เดี๋ยวอีกสักพักยังจะมีของกินอร่อยอีกมากมาย”

“อืม” ชิงจือพยักหน้าอย่างว่าง่าย เงยหน้าขึ้นมามองไปที่ข้อมือของกู้อ้าวเวยเห็นมีสีเขียวม่วงเล็กน้อย รีบถามขึ้นว่า “ท่านแม่ได้รับบาดเจ็บหรือ”

“ตอนเช้าลุกขึ้นมา หัวโขกเข้ากับมุมโต๊ะ” กู้อ้าวเวยโบกมืออย่างไม่ร็ว่าจะอธิบายยังไง

อาจเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่รับเข้าไปพวกนั้น ตอนที่นางตื่นขึ้นมานั้นยังไม่ได้สติ แต่เช้านี้ลุกขึ้น ด้านหน้าเห็นเป็นสีดำจางๆ โขกเข้าไปหลายที่ถึงจะรู้สึกมีสติขึ้นมาได้ ยังโชคดีที่ซ่านจินจื๋อเช้านี้ต้องวุ่นวายอยู่กับเรื่องของสนามแข่ง ยังไม่พบว่านางผิดปกติอะไร

ชิงจืออายุยังน้อย ก็คงไม่รู้ถึงความแปลกประหลาดในนั้น แค่คิดถึงช่วงเวลาสั้นๆ ที่จะเข้ากับท่านแม่ได้ดี

มาถึงสนามแข่ง ชิงจือไม่ยอมแยกออกจากกู้อ้าวเวยอย่างเด็ดขาด ขุนนางไม่น้อยต่างพากันมองมา กู้อ้าวเวยก็ได้แค่อุ้มชิงจือขึ้นมา ท่าทางคุ้นเคยที่ลูบไปที่หัวด้านหลังของเขา “เจ้านี่อ้อนเป็นด้วยหรือ”

“ไม่งั้นท่านแม่หายไปจะทำอย่างไร” ชิงจือยิ้มแล้วก็มุดเข้าไปในอก

คนรับใช้ก็ได้แค่จัดที่นั่งเพิ่มข้างกู้อ้าวเวย ให้ชิงจือนั่งอยู่ข้างนาง ขุนนางไม่น้อยต่างพากันมองมา นินทาต่างๆ นานา

กู้อ้าวเวยรู้ตัวดีว่ามีกลิ่นยาที่แรงมากบนตัวของนาง จึงจงใจแป้งฝุ่นที่มีกลิ่นฟุ้ง เพื่อมาทับกลิ่นนี้ กลับทำให้ชิงจือจามมาตลอดทาง มองดูปลายจมูกที่เริ่มแดงนั้น กู้อ้าวเวยยิ้มอย่างฝืนๆ “ยอมที่จะทนนั่งอยู่กับแม่ด้วยกันอีกหรือ”