บทที่ 588 พัวพันไม่สิ้นสุด

“อารักขาฝ่าบาท”

ด้านข้างกายตะโกนตกใจ ยิ่งมีคนอยากยื่นมือไปดึงมีดเล็กนี้ลงมา

กู้อ้าวเวยกลับยกมือห้ามปรามผู้คน เพื่อความปลอดภัยของกันและกันจึงใช้ผ้าดึงลงมา “ด้ามมีดมีพิษ”

คนที่ซู๋ฮองเฮาส่งมานั้นไม่ใช่ทั้งหมดที่จะมีปฏิกิริยาตอบกลับที่ทันการณ์ แต่ไม่อยากออกมือช่วยนาง

ดูไปแล้วซู๋ฮองเฮาที่จริงก็พบว่าเป็นตนเองที่กำลังติดต่อกับองค์ชายหลายคนในที่ชุมนุม แต่คนที่มานั้นไม่ต้องการเอาชีวิตตน ลองคำนวณดูแล้วคนที่มาลอบข่มขู่นี้ไม่ใช่คนของฮองเฮา

คิดคำนวณชั่งตวงอย่างละเอียด กู้อ้าวเวยดูมีดนี้ราวกับว่าเป็นฝีมือของช่างตีมีดที่เมืองเทียนเหยียน เลิกคิ้วไปมา แล้วเอาห่อด้วยผ้าเช็ดหน้า “เดินไปด้านในต่อ ไม่จำเป็นต้องกังวล”

ลอบสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง ใครจะไปรู้ว่าทหารพวกนี้ยังไม่ยอมรายงานเรื่องนี้แก่เบื้องบน แต่กลับติดตามอยู่ข้างกายซ้ายขวาหน้าหลังของนาง หากไม่รู้ว่าซู๋ฮองเฮาผู้นี้เป็นแค่สามัญชน นางกลัวว่าจะสงสัยว่านี่คือคนที่จงใจสร้างความแตกแยก หวนคิดกลับไปอีกที ในเมื่อคนเหล่านี้คุ้มกันไม่ดี คิดว่าในป่ายังต้องมีอะไรเป็นแน่

งั้นฮองเฮารู้ได้เช่นไรว่านางจะเข้าไปในป่าแน่ๆ

เดินออกไปอีกสองสามก้าว เสียงควบม้าก็อยู่ไม่ไกลนัก นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาเพื่อสังเกตทิศทาง ตอนนั้นมองไม่เห็นเนินสูงที่อยู่ข้างสนามแล้ว แต่ใต้เท้าที่เหยียบเศษหญ้าอยู่นั้นกลับมีกลิ่นที่รุนแรงมาก

สำรวจไปรอบๆ อีกครั้ง ในที่สุดนางก็หาเจอสถานที่หนึ่งโค้งตัวลงมาถามว่า “พวกเจ้าได้กลิ่นอะไรหรือไม่”

“ก็ไม่มีกลิ่นอะไรนี่” คนที่อยู่ข้างกายแสดงท่าทางที่น่าสงสัยออกมา

กู้อ้าวเวยก็แยกไม่ค่อยออกนักว่าพวกเขาพูดปดอยู่หรือไม่ เพียงแค่ค้นพบเชือกเล็กๆ พวงหนึ่งถูกห่อกระดาษห่ออยู่ นางก็ไม่คุ้นเคยกับกลิ่นนี้ แค่ใช้แขนเสื้อห่อมือเอาไว้แล้วหยิบมันขึ้นมา

ในห่อกระดาษมีหางหญ้าแห้งสีม่วงที่แปลกประหลาดวางอยู่ กู้อ้าวเวยมองดูอยู่นานก็สีหน้าหนักใจ เอาห่อกระดาษนี้ทิ้งไปด้านข้าง แม้แต่เสื้อชั้นนอกที่ใส่มาก็ถอดออก เหลือไว้เพียงเสื้อด้านใน เดินไปด้านนอกด้วยก้าวใหญ่ๆ “เผาเสื้อผ้านี้ทิ้งซะ”

“ฝ่าบาท ท่านคือ.....” คนที่อยู่ด้านหลังดึงมือของนางไว้แน่น และคนอื่นกลับเก็บเสื้อผ้าและห่อกระดาษนั้นขึ้นมา

หัวใจของกู้อ้าวเวยเริ่มปวด อยากจะสะบัดมือออกจากคนผู้นั้น แต่กลับยิ่งดึงไว้แน่นขึ้น

ที่แท้รอข้าอยู่ที่นี่เอง

เสียงควบม้าที่เดิมทีควรจะไปทางในสนามนั้นก็ค่อยๆ ใกล้เข้ามา หนึ่งคนหนึ่งม้าใช้ความเร็วที่สุดไล่ตามให้ทันมาข้างกายของกู้อ้าวเวย ซ่านจินจื๋อพลิกตัวลงจากม้า กระบี่ยาวในมือออกจากฝัก แน่นอนว่าทำให้ทหารรับใช้เล็กๆ หลายคนนั้นตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว เขาเดินขึ้นหน้าไปเอากู้อ้าวเวยเข้ามาในอ้อมอก มองใบหน้านั้นที่ขาวซีด พูดด้วยเสียงเข้มว่า “ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไปรับโทษโบยยี่สิบที”

“ครับ” คนผู้นั้นสีหน้าเปลี่ยนไป รีบก้มหน้าลงแล้วจากไป

หัวใจของกู้อ้าวเวยปวดอย่างรุนแรง ได้แค่เอามือข้างหนึ่งกดทับเอาไว้ พูดด้วยเสียงแผ่วเบาข้างหูของซ่านจินจื๋อว่า “ต้องมีปัญหาแน่นอน หญ้านี้ เกรงว่าจะมีผลกับพิษในร่างกายของข้า”

“ไม่เป็นไรใช่ไหม” ซ่านจินจื๋อเอาเสื้อคลุมที่อยู่บนไหล่คลุมให้นางสนิทอย่างไร้ร่องรอย สำรวจการมีสติของนาง อุ้มนางพลิกตัวขึ้นม้า “เกิดอะไรขึ้นกัน”

“รายละเอียดของยาไม่เหมือนที่เจ้าเข้าใจ ข้าแค่รู้ว่า ซูพ่านเอ๋อผู้นี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับซู๋ฮองเฮา ดีที่สุดควรต้องระวังตัวให้มาก ยิ่งต้องระวังองค์ชายเก้า” ดวงตาของกู้อ้าวเวยหรี่ลง

ดอกไม้สีม่วงและมีเสน่ห์นี้มีชื่อว่าดอกเหลียงจื่อ เป็นกิ่งดอกไม้ที่ไม่ได้โตในถุงน้ำดีหงส์ แม้ว่าจะไม่มีพิษ แต่สำหรับเหง้าถุงน้ำดีหงส์กลับมีปฏิกิริยาต่อต้าน ไม่เป็นพิษ แต่หากนางได้สูดดมเข้าไปบ้าง ก็จะเป็นการแพร่พิษในร่างกายให้กระจายหนักขึ้น