บทที่ 594 โปรดแยกแยะให้แจ่มแจ้ง

บทที่ 594 โปรดแยกแยะให้แจ่มแจ้ง

ความเจ็บช่วงลำคอยังไม่ทันหายสมบูรณ์ดี กู้อ้าวเวยพลันหยัดร่างมั่น ปลายนิ้วลูบไล้ช่วงคอที่เจ็บแสบยังนำความสั่นเทิ้มมาให้ได้

ทั้งที่วินาทีนั้นหมายจะลงมือคั้นให้ตายแล้ว เหตุใดกลับคลายมืออีกกันเล่า

นางคิดไม่ตก รอเพียงรอให้ซ่านเซิ่งหานเดินมายังข้างกายตัวเองอย่างเนิบนาบ นัยน์ตาแฝงแววที่นางเองก็มองไม่ออก ก่อนปริปากเอ่ยคำ “เจ้าไม่ควรยั่วยุเขาจริง ๆ นั่นแหละ”

“เดิมข้าคิดเสมอ คำว่าท่านอาสองคำนี้ก็เพียงพอจะทำให้เขาโกรธจนหัวเสียได้” กู้อ้าวเวยเอ่ย น้ำเสียงยังแหบพร่าอยู่หน่อย ๆ นางยิ่งรู้สึกสับสนมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเหตุใดเขาถึงได้เปลี่ยนความคิด และหันมาพูดบางอย่างเพื่อปกป้องตนแทน

“เจ้าก็แค่อยากยั่วโมโหเขา วันหน้าเขาจะได้รู้สึกผิดบาปน้อยลงหน่อยเท่านั้นกระมัง” สีหน้าซ่านเซิ่งหานเคร่งขรึมกรีดเฉือนการเสแสร้งแกล้งทำของกู้อ้าวเวย

ทั้งสองรักใคร่เอ็นดูกัน แม้ว่าเขาจะแก่งแย่งแข็งขันจริง ๆ ทว่าก็มีเพียงใจกลับไร้เรี่ยวแรง

ถึงแม้ซ่านจินจื๋อจะถูกซ่านต้วนโฉงแบ่งอำนาจทางทหารออก ทว่าบุคคลที่พลทหารชางหลานเชื่อมั่นภายในห้าปีนี้ก็ยังคงเป็นซ่านจินจื๋ออยู่วันยังค่ำ นับประสาอะไรที่ทหารในเมืองเยว่ซ่านของเขาถูกเรียกกลับสู่มือของเขาอีกครั้งแล้ว อนาคตต่อให้จะลากเขาลงจากตำแหน่งฮ่องเต้ก็ใช่ว่าไม่มีความเป็นไปได้เลย

ส่วนกู้อ้าวเวยตอนนี้เป็นองค์หญิงแห่งเอ่อตาน ตัดสินใจทุกอย่างด้วยตนเองได้ ยิ่งไม่ยี่หระว่าผู้อื่นจะกล่าวเช่นไร เรียกได้ว่าเปลือยเท้าเปล่าไม่กลัวผู้สวมเกือกกันเลยทีเดียว กู้อ้าวเวยบอกชัดแจ้งแล้วว่าต้องการลุยดะหน้า ต่อให้เขาจะแข็งแกร่ง ก็กลัวว่าคงไม่ได้สมใจ

กู้อ้าวเวยที่ถูกกล่าวความคิดในใจทำได้เพียงยิ้มบางอย่างจนปัญญา “ท่านก็ไม่จำเป็นต้องอ่อนอกอ่อนใจขนาดนี้ก็ได้ ระหว่างท่านกับข้าสุดท้ายก็ยังเป็นสหายคนสนิทกันได้อยู่ดี”

ซ่านเซิ่งหานจนปัญญา “พรุ่งนี้ข้าจะให้คนไปดูแลเจ้า”

กู้อ้าวเวยมองเขาปราดหนึ่ง จากนั้นจึงเค้นลำคอไอเบา ๆ หลายที กลั้วคอก่อนจะเอ่ยคำ “แบบนี้สิดี ไม่เห็นเจ้า ก็ไม่อาจปวดใจ”

เดินมุ่งหน้าตามเฉลียงทางยาวอันสว่างไสวนี้กลับไปยังห้องนอนของตน กลับได้ยินซ่านเซิ่งหานพึมพำเสียงเบา“ใต้หล้ากับสาวงาม มักมิอาจครอบครองได้พร้อมกันหรอกหรือ”

ไม่อาจไม่หยุดชะงักฝีเท้าลงตรงนั้น ก่อนเหลียวหลังกลับไป

องค์ชายสามผู้หล่อเหลาหมดจดบัดนี้ยืนตระหง่านอยู่ใต้ชายคา กลิ่นอายสีเทามัวหมองนั้นทำให้โคมไฟสีแดงเพลิงจืดจางลงไปมาก เสมือนกับกลายไปเป็นองค์ชายสามที่อดกลั้นอดทนก่อนหน้านี้ มิใช่รัชทายาทผู้หยิ่งผยองในอนาคต

“คนที่รักท่านทั้งใจ ไม่ยินดีร่วมทุกข์ใจแบ่งปันใต้หล้านี้เพื่อท่าน คนที่เต็มใจแบ่งปันใต้หล้านี้ให้ท่าน กลับไม่แน่ว่าจะเป็นคนที่รักท่าน หญิงงามเพียงนี้หาได้ขาดไปไม่ แต่ดินแดนพันลี้นี้มีคนนับพันหมื่น บางทีท่านอาจจะหาพบในสักวัน” กู้อ้าวเวยเดินไปที่เบื้องหน้าของเขาอย่างจนปัญญา นางรู้อยู่แล้วว่าองค์ชายสามอายุไม่มาก แต่มักจะปั้นหน้านิ่งอยู่ทุกวัน ทำเพียงยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของเขาเบา ๆ “พอเจ้าและข้าพลัดพราก วันหน้าก็คงเป็นคนใกล้ชิด ขอเพียงท่านมีความมุ่งมั่นตั้งใจ ข้าสามารถมาพบท่านได้เสมอ แต่แค่ว่าไม่สามารถคอยอยู่เคียงข้างได้ตลอดเท่านั้น”

ปลายกระหม่อมที่ไม่เคยมีใครลูบไล้มาก่อนทำให้ซ่านเซิ่งหานพลันไหววูบไปชั่วขณะ

ส่วนเสียงของกู้อ้าวเวยก็ค่อย ๆ ลอยพลิ้ว “ผู้ชายบางครั้งก็จะชอบบุคคลที่บุคลิกคล้ายมารดา ท่านปฏิบัติต่อข้า ก็เป็นเพียงเท่านี้เอง นี่ไม่นับว่าเป็นความรัก ได้โปรดแยกแยะให้แจ่มแจ้งด้วย”

กล่าวพลาง กู้อ้าวเวยพลันสาวเท้าเดินออกไป หายวับไปกับความมืดมิดที่ปลายเฉลียงยาว และไม่มีเสียงดังขึ้นมาอีก

ซ่านเซิ่งหานยืนนิ่งอยู่ใต้เฉลียงเนิ่นนาน คล้ายกับคิดขึ้นได้ว่าตนเอาแต่ฟังคำกู้อ้าวเวยไปเสียทุกเรื่อง ส่วนนางก็เป็นถึงภรรยาของท่านอา ไม่แน่ว่านี่อาจจะเป็นเพียงแค่บุคคลตัวแทนของท่านแม่จริง ๆ?

เสียงหัวเราะเย้ยหยันตนเองดังขึ้นหนึ่งที เขาจากไปทางอีกฝั่งหนึ่ง และมองเห็นเยว่ที่รออยู่ข้างประตูพอดี

“พระองค์ ลมราตรีเย็นนัก” เยว่หยิบเสื้อคลุมมาสวมลงบนบ่าให้กับเขา “ข้าไม่ได้มีเจตนาจะแอบฟัง...”

“ได้ยินก็ดี วันหน้าไม่อนุญาตให้ทำแผนการของข้าแตกอีกนะ” ซ่านเซิ่งหานปล่อยให้เยว่รัดเสื้อคลุมให้ตนเองด้วยร่างกายแข็งทื่อ ก่อนเดินมุ่งหน้าไปหลายก้าว พลางเอ่ยบัญชา “เจ้าคือคนที่ข้าไว้ใจ หลังจากนี้นางจะทำสิ่งใด เจ้าก็คอยอุดหนุน และไปเลือกสรรสตรีจากครอบครัวชนชั้นสูงมาส่วนหนึ่ง เพื่อเตรียมความพร้อมให้ตำหนักรัชทายาทในวันหน้า”

ชั่วขณะนั้น เยว่ไม่รู้ว่าดีใจที่กู้อ้าวเวยจากไปเสียที หรือว่าควรปวดหัวที่จะมีผู้หญิงมากขึ้นเข้าสู่ตำหนักอีกกันแน่ ทำได้เพียงไปจัดการต่อเท่านั้น