บทที่ 604 มีชีวิตอยู่ต่อไป

บทที่ 604 มีชีวิตอยู่ต่อไป

กู้อ้าวเวยรู้ดีว่าทำจุดไหนจึงจะไม่ถึงตาย แต่กลับทำให้ซูพ่านเอ๋อต้องเสียใจจนไม่อยากมีชีวิตอยู่

หัวใจนั้นเจ็บปวดจนหน้าซีดแต่กลับไม่กล้าจะขยับแม้เพียงครึ่งนาที ซูพ่านเอ๋อจ้องมองนางด้วยความแค้นและไม่พอใจ มีเสียงที่ยากจะได้ยินออกมาจากปาก ขาทั้งสองข้างกระตุกอย่างไม่รู้ตัว

กู้อ้าวเวยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างไร้ร่องรอย แขนข้างหนึ่งพิงรั้วไม้ไว้ มืออีกข้างหนึ่งที่จับดาบยาวนั้นแทงลึกลงไปเรื่อย ๆ ในที่สุดบุคคลที่อยู่ตรงหน้าดิ้นอย่างรุนแรง แต่ความเจ็บปวดใจยิ่งทิ่มแทงใจ หลังจากเสียงครวญครางหยุดลงครู่หนึ่งก็เหลือแต่เพียงน้ำตาไหลออกมาเท่านั้น

“จุ๊ ๆ” นิ้วชี้ของกู้อ้าวเวยแตะอยู่ตรงริมฝีปากของนาง ปากนั้นเริ่มแดงระบมจ้องตาของซูพ่านเอ๋อ ดาบแรกนั้นค่อยๆถูกดึงออกจากเลือดเนื้อของนาง มีเสียงดังเล็กน้อยออกจากผิวหนังที่ฉีกขาด

ซูพ่านเอ๋อหลอกสายตาตัวเองด้วยความคิดว่ากำลังกระชากเอาหัวใจของนางออกมา

ความเจ็บปวดทรมานนั้นทำให้ดวงตาของนางดูคล้ำลง ช่วงเวลาต่อมา ดาบยาวเปื้อนเลือดนั้นก็แทงลงไปยังขาของนาง และถูกดึงออกทันทีอีกครั้ง เลือดสาดกระเซ็นต้องร่างกายของทั้งสอง และกู้อ้าวเวยก็ได้ข่มรอยยิ้มบนใบหน้าของตนเองไว้ นำเอาใบหน้าเปื้อนเลือดนั้นเข้าไปสัมผัสลำคอของนาง

“ความเจ็บปวดที่ชิงต้ายต้องทนทุกข์ทรมาน มันเป็นร้อยเท่าที่เจ้าได้รับ”

“พรึ้บ---” ดาบยาวในมือแทงทะลุท้องน้อยเข้าไปอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อมองไปยังดวงตาที่หวาดกลัวของผู้หญิงคนนั้น กู้อ้าวเวยก็ดึงดาบออกมาอย่างไร้ความปรานี เมื่อเห็นว่าผ้าที่ปิดปากซูพ่านเอ๋ออยู่นั้นเปื้อนเลือด จึงได้ดึงเอาผ้าผืนนั้นออกมา

ซูพ่านเอ๋ออาเจียนออกมาเป็นเลือด ฟุบอยู่ท่ามกลางเลือดอันอุ่นของตัวเอง มองไปยังดวงตาของกู้อ้าวเวยด้วยดวงตาแดงก่ำ “เจ้ามันสารเลว！ แม้ว่าเจ้าจะสังหารข้า ชิงต้ายก็ตายไปแล้วเช่นกัน! ไม่ว่าเจ้าจะมีความสามารถขนาดไหน....ก็ไม่มีทางช่วย....โอ!”

ปลายดาบแตะลงบนปากของนาง กู้อ้าวเวยจ้องมองนางอย่างน่าหวาดกลัว “ความสามารถทั้งหมดของข้า ไม่เพียงแค่การใช้ปากพูดอะไรแบบนี้หรอกนะ เจ้ามันโง่ที่ไม่รู้ว่าข้าอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างไร”

ปลายดาบเปื้อนเลือดนั้นขยับไปยังมุมปากของนาง ทิ้งรอยบาดแผลที่น่ากลัวไว้บนใบหน้านั้น “ยังไม่มีใครฆ่าข้าได้ คราวหน้า ข้าหวังว่าข้ายังได้พบเจ้านะ”

ซูพ่านเอ๋อยังไม่ทันจะพูดอะไร ปากของนางก็ถูกปิดอีกครั้ง

การทรมานที่แสนจะยาวนานและสุดอันตรายนี้จะผ่านไปนานขนาดไหน แม้แต่เฉิงซานเองก็ยังไม่แน่ใจ

คนละฝากของรถม้า ผู้ที่ฝึกฝนวิทยายุทธ์จนชำนาญล้วนได้ยินเสียงที่เกิดขึ้นภายในได้อย่างชัดเจน เฉิงซานมีใบหน้าที่เย็นชา ยังไม่เคยเห็นกู้อ้าวโวยโหดร้ายกับใครขนาดนี้มาก่อน แต่กลับได้ยินเสียงของผิวหนังและเนื้อนั้นฉีกออกจากกัน ได้ยินแม้กระทั่งเสียงกระซิบเบาๆของกู้อ้าวเวย

“ข้าจะเป็นพี่สาวใครก็ได้ แต่มีเพียงชิงต้าย”

“นางเป็นพี่สาวคนเดียวของข้า”

“ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตายหรอก” กู้อ้าวเวยยิ้มและป้อนยาที่ทำมาจากเลือดมังกรและถุงน้ำดีหงส์เข้าไปยังปากของนาง มืออีกข้างหนึ่งยังคงจับคอของนางไว้ พูดอย่างเสียงต่ำ “นี่คือยาช่วยชีวิตที่เจ้าใฝ่ฝันถึงมาตลอด ตอนนี้ ข้าใช้มันเพื่อต่ออายุของเจ้า”

ซูพ่านเอ๋อเบิกตากว้างและร้องไห้ เมื่อกู้อ้าวเวยปลดผ้าที่ปิดปากออกให้กลับไม่มีเรี่ยวแรงที่จะพูดอะไร ได้แต่อ้าปากออกอย่างโรยแรงราวกับวาระสุดท้ายของชีวิต “ให้ข้าตายเถอะ.....”

“แม้ว่าข้าต้องตาย เจ้าก็ควรจะอยู่เพื่อการให้อภัย” กู้อ้าวเวยบังคับให้นางกินยาที่สามารถทำให้คนตายกลับมามีชีวิตได้ มือข้างหนึ่งจับแก้มของนางดุจดั่งสิ่งมีค่า ลูบบาดแผลนั้น “ในเมื่อเจ้าเอาชีวิตของชิงต้ายไป ก็ต้องเอาอีกชีวิตกลับมา นี่ถึงจะยุติธรรม”

“การเกิดและการตายถูกกำหนดไว้แล้ว คนที่ไม่สมควรตายก็ได้จากไปแล้ว เจ้าจะต้องทนทุกทรมานไปตลอดชีวิตแทนนาง รอจนกว่าเจ้าจะไปสู่ปรโลก บาปกรรมขอชิงต้ายก็จะติดตัวเจ้าไป ชีวิตหลังความตายก็คงจะดีขึ้น”

กู้อ้าวเวยปล่อยมือ เมื่อเห็นว่านางกำลีงนอนอยู่บนรถม้าที่เต็มไปด้วยเลือด ได้แต่หันตัวเองไปและเปิดม่านออก ชายเสื้อและมุมชุดนั้นเปื้อนเลือด ค่อยๆใช้ผ้าเช็ดเลือดที่เปื้อนอยู่บนดาบ กลับไปที่เฉิงซาน และแหงนมองท้องฟ้า

เวลานี้ท้องฟ้ายังไม่ทันจะสว่าง ทิวทัศน์ที่ซับซ้อนของภูเขาที่อยู่ไกลออกไป และแสงอ่อนๆที่สาดส่องผ่านกิ่งก้านของต้นไม้

“สิ่งของต่าง ๆหลังจากที่ชิงต้ายเสียชีวิตไป ถูกเผาไปหมดแล้วหรือ”