บทที่ 620 ดูท่าไม่ดี

บทที่ 620 ดูท่าไม่ดี

หิมะตกโปรยปราย กู้อ้าวเวยเงยหน้ารับเกล็ดหิมะที่กำลังตกลงมา

“ซ่านจินจิ๋อส่งอะไรมาอีกแล้ว?” นางหันไปทางกุ่ยเม่ยที่กำลังเอาเตาอุ่นมือยัดไว้ตรงข้างใน และนวดขาที่อยู่ใต้ผ่าห่มให้กับนาง

ไม่รู้เป็นเพราะอะไร รู้สึกขาทั้งสองอ่อนล้าไม่มีแรงไปหมด ยากที่จะลุกขึ้นได้

ฤทธิ์ของพิษยังไม่แพร่ไปถึงต้นขาหมด ความรู้สึกที่ต่อแบกรับเองเมื่อคืนตอนนอนตะแคงรู้สึกหายใจยาก ปวดเมื่อยตรงเอว แต่ตรงขาอยู่ในจุดลุกขึ้นยืนยังไม่ได้

แม้ในตอนที่ลุกขึ้นยืนจากเตียงนอนก็ยังล้มลงไปกับพื้น ทำเอากุ่ยเม่ยตกใจ เรียกคนให้เตรียมรถเข็นมา และสั่งคนให้ไปบอกหยุนหว่านและฉูห้าว ส่วนตรงนี้ก็รอให้กู้อ้าวเวยบอกว่าให้พาออกไปด้านนอก จากนั้นเอาผ้าห่มนุ่มๆสองฝืนห่มตรงขาของนางอย่าฝืนใจ

มีเพียงเกล็ดน้ำแข็งที่เกาะใต้หลังคา สะท้อนแสงวิบวับเป็นสีเงินสว่างๆ

“ท่านเขียนมาว่าองค์ชายน้อยเป็นไข้นิดหน่อย……คนรับใช้ก้มหัวไม่มองนางยื่นจดหมายไปให้ในมือนาง

ในจดหมายครึ่งหนึ่งเป็นตัวหนังสือคน อีกครึ่งเป็นตัวหนังสือของซ่านจินจื๋อที่เขียนเองกับมือ บอกกับนางเรื่องทำไมถึงทะเลาะกับฮองเฮา และสิ่งที่นางสอนให้ชิงจือ สุดท้ายยังมีอีกหนึ่งฉบับเป็นตัวหนังสือของชิงจือที่บิดบิดเบี้ยวเบี้ยว โชคดีที่ซ่านจินจื๋อแก้ให้เขาหน่อย ทำให้กู้อ้าวเวยอ่านง่ายมากขึ้น

พึมพำปาก กู้อ้าวเวยพับจดหมายไว้ ใส่เข้าไปในอก: “ข้าก็คิดถึงพวกเขาแล้ว”

“งั้นก็กลับไปเที่ยวหนึ่งสิ” กุ่ยเม่ยโบกมือขึ้นให้คนตามอย่างใกล้ชิด ตัวเองกางร่มไว้และเข็นรถออกไปด้านนอก

“มาถึงนี้แล้ว หากข้าหันกลับไป งั้นความคิดแรกก็สูญเปล่าน่ะสิ” กู้อ้าวเวยสบัดมือไปมา ใช้มือค่อยตบๆตรงขาเบาๆ——ยังคงรู้สึกได้ความเจ็บ

แต่เด็กในครรภ์ยังวางใจไม่ได้ แทนที่จะล้มลงไปกับพื้นมิสู้นั่งในรถเข็น จะปลอดภัยกว่า

“อีกเดี๋ยวฮูหยินจะมาตรวจชีพจรเจ้า”

“ท่านแม่เชื่อวิชาการรักษาของข้ามากกว่า แต่ขาพิการคู่นี้ก็เป็นเพียงในตอนนั้นที่ซูพ่านเอ๋อให้ข้าคุกเข่าท่ามกลางหิมะเป็นเวลาเจ็ดวัน ทำเอาท่านแม่ด่าซ่านจินจื๋อไปมากมาย ใจของข้าก็มีความสุขมากแล้ว” กู้อ้าวเวยเก็บปลายนิ้วกลับไปที่เดิม พูดขึ้นเล่นๆ: “ไม่รู้ว่าปีใหม่ของที่นี้มีอะไรที่พิเศษอะไรหรือเปล่า?”

“ปีใหม่ของแคว้นเอ่อตาน เขียนสิ่งที่ปรารถนาบนแผ่นหิน แล้วโยนลงไปในแม่น้ำ” กุ่ยเม่ยยิ้มมองนาง: “สิ่งที่ข้าขอก็คงขอให้เจ้าสามารถคลอดลูกอย่างปลอดภัยละนะ”

“เจ้าอยากเป็นพ่อของเขาขนาดนั้นเลยหรือ?” กู้อ้าวเวยหัวเราะตามขึ้นมา: “แต่เรื่องห้ามให้ท่านแม่รู้เด็ดขาด อีกสักเดี๋ยวห้ามหลุดปากออกมานะ”

กุ่ยเม่ยพยักหน้า เข็นกู้อ้าวเวยมายังห้องโถงตลอดทาง หยุนหว่านรีบกลับมาพูดกับกู้อ้าวเวยอย่างอ่อนโยน และเชื่อในทักษะของนาง เพียงแค่ลองจับขาของนางว่ายังมีความรู้สึกอยู่ไหม ถึงได้วางใจลงได้

ฉูหลี่ที่ถึงทีหลังก็โมโหมากๆ บอกว่าจะต้องสั่งสอนซ่านจินจื๋อให้ได้

กู้อ้าวเวยที่เติมน้ำมันให้กับไฟอยู่ ไม่รู้ตัวว่าหยินเชี่ยวที่อยู่ข้างๆเดินมา: “คุณหนูอ้วนขึ้นหรือเปล่าเจ้าคะ?”

“หน้าหนาวใส่เยอะขนาดนี้ เจ้ายังดูออกได้?” กู้อ้าวเวยหันหัวไป ใช้มือบีบแก้มของตัวเอง แปลกจัง: “เหมือนจะอ้วนขึ้นจริงๆด้วย”

ไม่เพียงแต่ไม่อ้วน แถมผอมลงอีก