บทที่ 622 หลบซ่อนอย่างมิดชิด

บทที่ 622 หลบซ่อนอย่างมิดชิด

“เพราะเหตุนี้ ฝ่าบาทจึงออกจากเมืองในช่วงข้ามคืน”

กุ่ยเม่ยเอาป้ายที่ห้อยอยู่ที่เอวที่เป็นของกู้อ้าวเวยส่งให้ทหารรักษาประตูเมือง กู้อ้าวเวยยังแง้มม่านออกเพื่อให้ตรวจดูอย่างใจกว้าง ในนั้นก็มีแค่เช่ออี้จื่อ และเหล้ายาเลือดมังกร (ต้นหญ้า) ที่กุ่ยเม่ยส่งคนไปเอากลับมา และถุงน้ำดีหงส์ (ต้นหญ้า) ที่ไม่เคยถูกใครค้นพบมาก่อน

อีกทั้งยังรวมกับยาสมุนไพรอื่นๆ และตำราโบราณหลายเล่ม ก็ไม่มีอย่างอื่นแล้ว

องครักษ์ส่งป้ายพกคืนให้ “ฝ่าบาท บัดนี้เป็นช่วงเวลาค่ำคืน นอกเมืองป่าเขา.....”

“หนทางลำบากเป็นเรื่องปกติ หากเป็นกังวล ส่งคนไปรายงานกับเสด็จพ่อก็ได้ บอกเขาว่าข้าสบายดีทุกอย่าง เพียงแค่มีเรื่องที่ต้องเร่งรีบจากไปจัดการ” กู้อ้าวเวยโบกมือขึ้น เป็นการบอกพวกเขาว่าไม่ต้องส่งคนตามไป หลีกเลี่ยงการถูกคนจับได้เมื่อถึงเวลา

องครักษ์มองหน้ากันเลิ่กลั่ก กลับเพียงแค่เอาอาหารแห้งและพรมมาให้มากขึ้นอีก

“ขอบคุณฝ่าบาทที่ทิ้งใบยาเอาไว้” พวกองครักษ์สั่งคนให้เปิดประตูเล็ก ส่งพวกเขาให้ออกไป

รอจนจากไปได้ระยะหนึ่งแล้ว ป่าเขาสงบเงียบเหงา ล้อรถที่ถูกลมหิมะเกิดมีเสียงดังเสียดสีกันขึ้น

นางจึงจุดตะเกียงโคมไปที่พกมา เอาไม้ก้านหนึ่งเสียบเข้าไปด้านข้างเพียงพยุงโคมเอาไว้ ยืมแสงของโคมนี้ จากนั้นนางก็เห็นเส้นแปลก ๆ ที่ไต่ขึ้นไปทั่วทั้งแขนอย่างชัดเจน

ในเวลาเพียงแค่ไม่กี่วัน พิษนี้กัดกร่อนร่างกายของนางอย่างรวดเร็วหลายเท่านัก

“เจ้ายังสบายดีใช่ไหม ร่างกายมีปัญหาอะไรหรือไม่” เสียงของกุ่ยเม่ยผสมเข้ากับลมหนาวที่ขมขื่นดังเข้ามา เมื่อผ้าม่านเปิดขึ้นเล็กน้อยและดวงตาก็สะท้อนกับโคมไฟสีแดง

“เช่ออี้จื่อ ที่จริงแล้วบรรเทาอาการพิษได้ แต่ข้าคิดไม่ถึงว่าจะใช้วิธีแบบนี้” ควักมีดหมอขึ้นมา เฉือนไปบนนิ้วก้อยที่มีรอยนูนออกมาเล็กน้อย เลือดที่เป็นสีม่วงไหลออกมา ถูกนางใช้ขวดหยกเล็กๆ เอาเลือดเก็บใส่ไว้

“นี่เป็นเรื่องดีหรือ”

“หากข้าต้องการจะถอนพิษจริงๆ ยังต้องใช้เช่ออี้จื่อ อีกประมาณหกเม็ด ภายในระยะเวลาร้อยปีก็คงจะหาอีกหกเม็ดที่ยังมีชีวิตสดๆ อยู่ไม่ได้” กู้อ้าวเวยหัวเราะเยาะเย้ยออกมาหนึ่งเสียง รอยยิ้มที่อยู่ใต้ตายิ่งหนักขึ้น “แต่เม็ดนี้ก็เพียงพอแค่ให้ข้าออกลูกมาแล้วยังมีชีวิตอยู่ได้อีกสองปี”

แววตาของกุ่ยเม่ยดูสลดลง กลับได้เพียงถามนางว่า “คลอดเอาลูกออกมาก่อน ข้าจะไปตามหาเช่ออี้จื่อ อีก”

“นี่ไม่ใช่ภารกิจของเจ้า เจ้าจะต้องมีชีวิตเพื่อตัวเอง” กู้อ้าวเวยดับแสงสว่างจากเทียนที่อยู่ในโคมแดงลง พูดออกมาท่ามกลางลมหิมะ “ข้าจะไปหาเอง อีกทั้งอาจจะได้เจอกับเรื่องที่ไม่คาดคิดระหว่างทางด้วย ลองใช้ของอย่างอื่นถอนพิษดุบ้าง”

“เจ้าช่างหยิ่งผยองยิ่งนัก” กุ่ยเม่ยชะเง้อตัวเข้ามาครึ่งหนึ่ง คว้ามุมเสื้อผ้าของนาง “รอให้เจ้าคลอดลูกออกมาก่อน ข้าค่อยบอกเรื่องนี้กับทุกคน เจ้าไม่สามารถไปหาเช่ออี้จื่อ โดยลำพังได้”

กู้อ้าวเวยพยักหน้าอยู่ในความมืด

รอจนกุ่ยเม่ยเร่งรถม้าใหม่อีกครั้ง นางก็กลับลูบคลำไปที่บาดแผลที่นิ้วก้อยอย่างเหม่อๆ

กุ่ยเม่ยกลับไม่รู้เลยว่าเพียงแค่นางคลอดลูกก็อาจจะเอาชีวิตของนางไปเลยก็เป็นได้

พิษเหล่านี้ถูกบีบคั้นออกมาจากในหัวใจ มันจะเป็นภาระให้กับหัวใจมากแค่ไหน นางก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ

……

แนวน้ำแข็งภายใต้แสงอาทิตย์มีแสงจ้าเป็นพิเศษ ระฆังแปดเหลี่ยมใต้ชายคาบ้านสองชั้นได้รับการปัดกวาดเช็ดถูอยู่ ปรากฏเสียงที่คมชัดภายใต้ลมหนาวนี้