บทที่ 641 แล้วพบกันใหม่

บทที่ 641 แล้วพบกันใหม่

คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมาจริง ๆ

กู้อ้าวเวยพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ลิ้นที่ปกติคล่องแคล่วกลับเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อเหมือนก้อนขี้ผึ้ง

ซางนิงที่อยู่ตรงหน้ามองไปยังกู้อ้าวเวยด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นจึงลุกออกไป ได้ออกไปปิดประตูเบาๆเหมือนรู้ใจ สั่งไม่ให้ใครเข้ามารบกวนทั้งนั้น

และดูเหมือนซ่านจินจื๋อจะเพิ่งมาถึง เสื้อรบทั้งชุดเต็มไปด้วยโคลน บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยเม็ดทรายสีเหลือง

ยังมีกลิ่นเลือดจางๆ

ในเวลาที่ผู้ชายคนนั้นนั่งลง กู้อ้าวเวยได้ขยับไปด้านหลังครึ่งหนึ่งอย่างไร้ร่องรอยแล้ว จ้องมองเขาอย่างระแวดระวัง “เจ้าไม่ควรมาที่นี่”

“ทุกคนล้วนแต่คิดว่าอ๋องจิ้งหายตัวไป ต้องขอบคุณการไล่ล่าสังหารของซ่านต้วยเฟิง” ซ่านจินจื๋อซ่านจินจื๋อไม่ได้เข้าไปใกล้แม้เพียงครึ่ง ตอนแรกที่พวกเขาแยกจากกันก็ยังมีความรู้สึกรักและห่วงใย แต่ตอนนี้เมื่อมาพบกันต่างคนก็ต่างระมัดระวัง

กู้อ้าวเวยถอดผ้าคลุมหน้าออก โชคดีที่เช่ออี้จื่อ(ต้นหญ้า)มีประสิทธิภาพ รอยแตกสีดำที่ตรงหัวใจก็ไม่แพร่กระจายอีกต่อไป ในตอนนี้ที่กำลังสวมอยู่ในชุดของฤดูใบไม้ผลิไม่อาจจะให้ซ่านจินจื๋อเห็นได้แม้เพียงครึ่ง ทันใดนั้นในสมองก็มีเรื่องมากมายนับร้อยนับพันวนเวียนไปมา เมื่อคิดกลับมายังริมฝีปากก็พูดว่า “เจ้าคืออ๋องแห่งแคว้นชางหลาน....”

“ข้ายังเป็นสามีของเจ้า!” ซ่านจินจื๋อกระแทกถ้วยลงบนโต๊ะ จนมีเสียงดังสนั่น

กู้อ้าวเวยถึงกับผงะ ค่อยๆลืมตากว้างขึ้นมองไปยังเขา นิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง “ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว”

เปลวไฟภายในอกลุกโชติช่วงอยู่ตลอดทาง จนเกือบจะไหม้ลำคอของซ่านจินจื๋อ ตอนนี้เขาพูดอะไรไม่ออกสักคำ

รู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้ากำลังตั้งครรภ์แต่กลับไม่อ้วนเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นเลย แต่ดวงตากลับมีสีดำช้ำจางๆ นอกจากหน้าท้องน้อยที่ดูมีมิติแล้ว นางดูจะผอมลงไปมาก

ดังนั้นเขาจึงไม่อาจจะโกรธได้

ซ่านจินจื๋อยังคงขยับเข้าไปใกล้กู้อ้าวเวยด้วยใบหน้าที่เย็นชา แต่คราวนี้ก็ไม่ได้ให้ออกไป แค่มองไปยังเขาด้วยสายตาที่ไร้อารมณ์ มือทั้งสองประสานเข้าด้วยกัน ซ่านจินจื๋อก้มศีรษะลง เอื้อมมือออกไปเล็กน้อย แต่กลับถูกอีกมือหนึ่งของกู้อ้าวเวยปัดออกมา

“ฉันกำลังกระสับกระส่าย” เสียงของกู้อ้าวเวยเป็นน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ความรู้สึก

ซ่านจินจื๋อตัวแข็งทื่อ แต่ท้ายที่สุดก็อดกลั้นไว้มิได้โอบกอดคนตรงหน้าไว้ในอ้อมแขน เพียงแต่ขยับเข้าหานาง “ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าก็ไม่สามารถจะปล่อยเจ้าไว้ในที่แบบนี้คนเดียวได้ ตอนนี้ ไม่มีผู้ใดรู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ พวกเขาล้วนแต่คิดว่าข้าหายตัวไปแล้ว”

“พี่ชายของเจ้ากำลังหัวเดียวกระเทียมลีบ ส่วนข้าสบายดี”

“เจ้ากำลังบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือ” ซ่านจินจื๋อวางมือลงบนแก้มของนาง รู้สึกได้ว่าแก้มของนางยังซูบผอมอยู่เล็กน้อยเพราะน้ำหนักที่ลดลงไป พูดอย่างนิ่งลึก “เจ้าก็ยังไม่รู้ดูแลตัวเองยังไงเหมือนเดิม”

“ข้าดูแลตัวเองเป็นอย่างดี” กู้อ้าวเวยก้มหน้าอย่างอารมณ์เสีย และดึงมือของตัวเองออกมา “ในเมื่อข้ามีเรื่องที่จะต้องทำ ข้าก็จะทำมันให้ถึงที่สุด เจ้าไม่ต้องมายุ่งกับข้า”

ซ่านจินจื๋อพยายามควบคุมมือตนเองไว้แน่น อดกลั้นความโกรธไว้แล้วลุกขึ้นยืน อุ้มผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมา กู้อ้าวเวยกลับยากที่จะพิงศีรษะให้ลึกไปกว่านี้อย่างน่ารัก ขาทั้งสองกลับสั่นเบาๆ

ตลอดสิบวันนี้นางเพิ่งจะมาจากที่นั่น มีเรื่องที่มากมายที่ต้องทำมาตลอดทาง คงจะเหนื่อยอยู่ไม่น้อย

ที่ด้านนอกประตู ซางนิงเห็นว่าทั้งสองคนไม่ได้ลงมือหรือทะเลาะอะไรกันจริงจัง ได้แต่มองไปยังซ่านจินจื๋อด้วยความเฉยเมย “ท่านอ๋อง ผู้หญิงมีไว้เพื่อรักโปรดปรานนะ”