บทที่ 669 ไม่เข้าใจ

บทที่ 669 ไม่เข้าใจ

บนผ้าเช็ดหน้ายังคงปักลายดอกอวี้หลัน

ซ่านจินจื๋อขว้างดาบ เลือดหยดละเอียดสลัดลงที่ปลายเท้า

กองทัพดำหลายสิบนายตายอยู่ท่ามกลางป่าเขาผืนนี้ ดูเหมือนคาดเดาเส้นทางที่เขาจะใช้มุ่งหน้าไปชายแดนได้แต่แรกแล้ว

หงเซียวใช้แขนเสื้อเช็ดใบหน้า มืออีกข้างกลับโยนกองทัพดำที่เพิ่งดื่มยาพิษฆ่าตัวตายลงบนพื้น “ท่านอ๋อง กองทัพดำพวกนี้มาอย่างพิสดารเกินไป แต่ดูจากรูปพรรณสัณฐานแล้วคล้ายจะเป็นคนชางหลาน”

“ดูเหมือนเป้าหมายของพวกเขาก็คือข้า” ซ่านจินจ่อคิดเช่นนี้อยู่ในใจ สงสัยว่าคนพวกนี้ล้วนเป็นคนที่ซ่านต้วนเฟิงส่งมาไล่สังหารตน ในใจกลับไม่มั่นใจนัก ทำเพียงเอ่ยถามว่า “ตอนที่ฮองเฮาสิ้นพระชนม์ บนข้อมือก็มีดอกอวี้หลันเหมือนกัน?”

“ขอรับ แต่ว่าเหล่าพระสนมในวังหลังต่างสงสัยฮุยเฟย บอกว่าฮุยเฟยชื่นชอบดอกอวี้หลันเป็นที่สุด ซ้ำตอนนี้ยังได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทอีกด้วย กลัวว่าหลังจากสังหารซู๋ฮองเฮาแล้วจะได้รับการแต่งตั้งขึ้นแทน” หงเซียวเก็บกริชเข้าฝัก สองมือแบออกไหวไหล่ ขยิบตาให้คนลากศพพวกนี้ไปฝัง ซ้ำยังทำท่าทางให้เก็บกวาดจนสะอาด ให้พวกเขาชำระล้างร่องรอยอย่างสะอาดสะอ้านอีกด้วย

เพื่อไม่ให้คนของกองทัพดำเหล่านี้ไล่ล่ารอยเท้าของพวกเขาได้อีก

“บรรดาพระสนมเพียงแต่คิดอยากจะดึงฮุยเฟยที่ได้รับความโปรดปรานลงไปมาแปดเปื้อนด้วยก็เท่านั้น” ซ่านจินจ่อยื่นดาบยาวให้กับคนที่อยู่ด้านข้าง ก่อนเลิกคิ้ว “อวี้หลันนี้ออกจะเป็นนัยแฝงการข่มขู่ฮุยเฟย แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ขาดการติดต่อกันไปแล้ว”

หงเซียวเดินรุดหน้าเข้าไปอย่างนบนอบ “แต่ว่า ในเมื่อกองทัพดำพวกนี้มาไล่ตามท่าน เช่นนั้นพระองค์หญิงท่านนั้นน่าจะปลอดภัยมากขึ้นแล้วกระมัง”

“อย่าได้ดูถูกศัตรูเชียว” ซ่านจินจื๋อพลิกตัวขึ้นหลังม้า ก่อนถามอีก “เมื่อครู่เจ้าว่าเฉิงซานส่งจดหมายมา เขียนว่าอะไรข้าง?”

“เฉิงซานบอกว่าเขาโน้มน้าวกุ่ยเม่ยแล้ว ตอนนี้กุ่ยเม่ยพอกลับถึงเรือน ก็แสร้งเป็นคนไม่ดีตัดขาดแหล่งข่าวของพระองค์หญิงท่านนั้นไปอย่างแน่นอน แต่ว่าข้าเองก็สงสัยนัก พระองค์หญิงท่านนั้นรับส่งข่าวสารใต้จมูกของท่านได้อย่างไรกัน” หงเซียวยืนจดหมายม้าเร็วปิดผนึกฉบับนั้นใส่ในมือของซ่านจินจื๋อ

หนึ่งในนั้นรวมถึงรายละเอียดปลีกย่อยว่ากู้อ้าวเวยรับส่งข่าวสารได้อย่างไรด้วย

บางเรื่องก็นอกเหนือความคาดหมายของซ่านจินจื๋อจริงๆ แต่ขณะเดียวกันเขาเองก็เหลือการรับมือเอาไว้ ลอบซ่อนความสัมพันธ์ของกุ่ยเม่ยและหยุนหว่านเอาไว้ด้านหลัง ทำให้กู้อ้าวเวยคลายความระแวดระวังแล้วบอกเรื่องทุกอย่างออกมา จึงจะสามารถล่วงรู้สถานการณ์ปัจจุบันของกู้อ้าวเวยได้อย่างสมบูรณ์

แต่ว่า เขาเองก็ประมาทเล่นเล่อมากเกินไป คิดไม่ถึงว่ากู้อ้าวเวยหาใช่คนเลือดเย็นไม่ แต่แค่ขาดความรู้สึกปลอดภัยเท่านั้น

อดกระตุกยิ้มมุมปากไม่ได้ ซ่อนกระดาษแผ่นนี้เข้าไปในอาภรณ์อย่างดี สีหน้าของซ่านจินจื๋อดูอ่อนลงมาก “นางมักจะโจมตียามไม่ทันระวังเสมอ”

หงเซียวขยี้ตาอย่างตื่นตะลึง เกือบจะคิดว่าซ่านจินจื๋อที่อยู่ตรงหน้าถูกคนเอาตัวปลอมมาแทนที่เสียแล้ว

“แต่ว่าปล่อยให้กุ่ยเม่ยเป็นคนชั่วแบบนี้ได้ ก็นับว่าไม่เลวทีเดียว” ซ่านจินจื๋อหัวเราะเสียงทุ้ม

ยามปกติกุ่ยเม่ยคนนี้มีกู้อ้าวเวยคอบปกป้อง เขาไม่มีทางลงมือทำได้ลงเป็นแน่

ปัจจุบันในเมื่อกุ่ยเม่ยจะดูแลกู้อ้าวเวยเป็นอย่างดี เขาเองก็ไม่ต้องสนใจพายเรือตามน้ำแล้ว ปล่อยให้กุ่ยเม่ยเป็นคนชั่วในสายตาของกู้อ้าวเวย ถึงตอนนั้นเขาก็จะพะเน้าพะนอนางเอง

“ท่านอ๋อง เหตุใดท่านถึงคิดอุบายแม้แต่กับคนของตัวเองได้ ดีร้ายกุ่ยเม่ยก็คอยช่วยท่านดูแลพระองค์หญิงท่านนั้นตลอดเวลานะ” หงเซียวเดหยาดเหงื่อที่ไม่มีมูลบนหน้าผากออก “ตอนแรกท่านเชื่อใจเขามากกว่าข้าเสียอีก หากไม่มีท่านละก็ ตอนนั้นกุ่ยเม่ยคงไม่กล้าเปลี่ยนข้างเร็วขนาดนั้น”

“บางแผนการ ชั่วชีวิตนี้ก็ไม่สามารถบอกให้รู้แกวกันได้” ซ่านจินจื๋อปั้นหน้าเย็นชาลงมาทันทีทันใด