บทที่ 688 พบกันอีกครั้ง

บทที่ 688 พบกันอีกครั้ง

ร่างกายขึ้นๆลงๆ อาการคลื่นไส้ยังไม่หายไป

ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย แต่กลับเหมือนหนักเป็นพันชั่ง

“เจ้านี่ทำเสียงดังจริง ๆ” เสียงที่ดังเข้ามาข้างหูนั้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล กู้อ้าวเวยเพียงแค่รู้สึกปวดหัวเท่านั้น เปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งอย่างไม่ค่อยเต็มใจ สิ่งที่ดึงดูดายตาคือรูปภาพดอกอู้หลานที่ตรงแขนเสื้อ มือที่มีลักษณะของผู้ชายวางอยู่บนมือของนาง แต่นางกลับเห็นได้ชัดว่าตัวเองใส่เพียงเสื้อข้างในตัวสีขาว นอกจากนี้ยังมีเส้นเงินพันอยู่เล็กน้อย

ทั่วทั้งร่างรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกบดทับมา มีความรู้สึกแปลกๆเป็นครั้งคราวจากช่องท้องส่วนล่าง ทำให้นางได้แต่อ้าปากอย่างขืนใจเท่านั้น ในลำคอกลับมีเพียงเสียงที่แหบต่ำดังออกมา ไม่สามารถแยกแยะเป็นคำได้

“อย่าไปคิดอะไรมาก เจ้าแค่ต้องพักผ่อนให้เพียงพอกับวันที่เหลืออยู่ก็ได้แล้ว” ซ่านเซิ่งหานนั่งลงที่ขอบเตียงของนาง มือที่ว่างอยู่ข้างหนึ่งลูบหัวของนางอย่างช้า ๆ แปรงผมให้กับนาง นิ้วก้อยกวาดไปโดนขนตายาวเหมือนปีกจักจั่นอย่างไม่ตั้งใจ แล้วหัวเราะเบาๆ “ยากนักที่จะได้เห็นเจ้าเชื่อฟังแบบนี้”

กู้อ้าวเวยลืมตาขึ้นอีกครั้ง นิ่งเงียบเป็นเวลานาน ก่อนที่นางจะรู้ว่าชายที่อยู่ตรงหน้าคือใคร

ซ่านเซิ่งหานชมนางอย่างพูดพล่าม มือนั้นกลับลูบผ่านไหล่ของนางไปอย่างกระสับกระส่าย ท้ายที่สุดก็แตะบนปลายจมูกของนางเบาๆ เป็นการบังคับให้นางลืมตาขึ้น จากนั้นก็ก้มตัวลงเพื่อให้นางมองเห็นหน้าตนเอง แล้วยังพูดต่อ “ตื่นหรือยัง”

กู้อ้าวเวยขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ เรี่ยวแรงของนางทำได้แต่เพียงทิ้งรอยแดงไว้ที่ข้อมือของซ่านเซิ่งหาน ลำคอบีบเสียงออกมาด้วยความโกรธอย่างมาก “เจ้าคิดจะทำอะไร!”

“ข้าแค่รู้สึกผิดหวังนิดหน่อย” ซ่านเซิ่งหานค่อยๆดึงมืออันเรียวของนางออก จากนั้นก็ลองยกมือของนางวัดน้ำหนักเห็นได้ชัดว่าข้อมือผอมโซเกินไปแล้ว “ท่านอาไม่รู้ว่าจะต้องปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไร เจ้าทั้งผอมและตัวเล็กมาก และยังเร่ไปรอบทิศ”

จ้องมองไปยังเขาอย่างรุนแรง กู้อ้าวเวยกัดฟันและไม่ยอมดึงมือทั้งสองของตนเองออกมา

ซ่านเซิ่งหานกลับรู้สึกว่านางเหมือนกับแมวป่าตัวน้อย ได้แต่เพียงนั่งอยู่บนเตียง ยื่นมือออกมาแล้วค่อยๆประคองนางให้ลุกขึ้น ด้านหลังรองด้วยถุงผ้าฝ้ายที่นางทำด้วยตนเอง ร่างกายของนางเจ็บปวดยากที่จะนั่งพิงได้ ซ่านเซิ่งหานใช้ไหล่ของตนเองเพื่อรองรับนาง

กู้อ้าวเวยไม่พอใจต้องการจะจับแผ่นไม้ปูเตียงออกไป แต่ซ่านเซิ่งหานได้ดึงนางเข้ามาไว้ในอ้อมแขนอย่าง่ายดาย “บางครั้งข้าก็คิดอิจฉากุ่ยเม่ยจริง ๆ เจ้าปฏิบัติกับเขาดีกว่าซ่านจินจื๋อเสียอีก”

“ข้าให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านต้องการไปหมดแล้ว” กู้อ้าวเวยหยุดการเคลื่อนไหว พูดได้เพียงแค่ไม่กี่คำอาการเจ็บปวดตรงหน้าอกก็กำเริบขึ้นอย่างยากจะทนได้ อีกมือหนึ่งก็จับเสื้อตรงหน้าอกไว้แน่น น้ำเสียงดื้อรั้น “ข้านึกว่าคนข้างหลังไม่ใช่เจ้า....”

ความประหลาดใจของซ่านเซิ่งหาน ถูกแทนที่ด้วยความปีติยินดีทันที

แม้แต่คนที่ระมัดระวังตัวอย่างกู้อ้าวเวย ก็ยังไว้ใจเขา

เขาคิดจะจูบนางขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว แต่ในช่วงเวลาต่อมา กู้อ้าวเวยเงยหน้าขึ้นพร้อมกับเหงื่อที่ท่วมใบหน้า สีหน้าซีดเซียว “ให้ข้านอนลง....”

เขาต้องวางคนนั้นลงไปอีกครั้ง จึงได้เห็นว่าสีหน้าของนางมีความผ่อนคลายลง พลิกร่างกายนอนตะแคงหาท่าทางที่สบายและหยุดเคลื่อนไหวลง หายใจเข้าลึกๆเป็นเวลานานแล้วจึงลืมตาขึ้นใหม่อีกครั้ง ด้วยแววตาที่สดใสชัดเจน “ปัจจุบันนี้ความคิดของข้าค่อนข้างจะอึดอัด แต่ข้าก็รู้ว่าเจ้ามาหาข้าด้วยจุดประสงค์อะไร”

“เจ้ารู้ความลับของความเป็นอมตะแล้ว ตอนนี้คนมากมายต่างชี้นิ้วมายังเจ้า และยังจะกำลังตั้งครรภ์อีก ร่างกายก็ถูกพิษ ข้าไม่อาจจะเพิกเฉยไม่สนใจได้หรอก” ซ่านเซิ่งหานกล่าวอย่างจริงจังเช่นกัน ก้มตัวลงมองนาง “อีกอย่าง ข้าคิดว่าซ่านจินจื๋อไม่ได้คู่ควรกับเจ้าเลย”

“อะไรนะ” กู้อ้าวเวยขมวดคิ้ว สมองที่กำลังสับสนไม่เข้าใจสิ่งนี้

“เขาไม่คู่ควรกับเจ้า เจ้าควรจะให้โอกาสกับข้าสักครั้ง” ซ่านเซิ่งหานเปลี่ยนวิธีพูด มองไปยังนาง “ซ่านจินจื๋อแค่ต้องการวิธีการของความเป็นอมตะของเจ้า ในที่ที่เจ้าไม่รู้ เขาได้ปล่อยซูพ่านเอ๋อไปแล้ว”