บทที่ 689 ปฏิเสธข้อตกลง

บทที่ 689 ปฏิเสธข้อตกลง

กู้อ้าวเวยไม่ได้พูดอะไร เพียงยกมือขึ้นเพื่อให้เฟิงเยว่ออกไป

เฟิงเยว่ปล่อยมือของนางอย่างทำอะไรไม่ได้ ขยิบตาเพื่อให้คนรอบตัวออกไป โดยไม่รบกวน

จนกระทั่งกลางดึกที่เงียบสงัด กู้อ้าวเวยกำลังจับชีพจรของตนเอง มีหลายเรื่องราวมากมายที่ผุดขึ้นมาในใจ แต่สุดท้ายก็คิดเหตุผลอะไรไม่ออก

กังวลอยู่เสมอในช่วงตั้งครรภ์ กู้อ้าวเวยก็ไม่ยกเว้น

นางมองไปรอบ ๆอย่างระมัดระวังภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องทั่วบริเวณ จะเห็นได้ว่าสถานที่แห่งนี้เคยเป็นห้องหนังสือมาก่อน เมื่อเทียบกับเตียงธรรมดาที่เรียบง่ายนี้ ในทางกลับกันชั้นหนังสือพวกนี้กลับถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ และในใจก็นึกถึงคำพูดของซ่านเซิ่งหานอย่างละเอียด

แม้ว่าตั้งแต่ต้นนางจะคิดว่าอาจจะมีความเป็นไปได้อื่น ๆ แต่ก็ไม่มีใครลงมือกับซูพ่านเอ๋อจริง ๆ ยังเป็นซ่านจินจื๋อเสมอ

“ใครก็ได้มานี่หน่อย” กู้อ้าวเวยร้องเรียกเบาๆ

สาวใช้ที่อยู่ด้านนอกโผล่ตัวเข้ามาครึ่งหนึ่ง ยังคงก้มหน้าและไม่กล้ามองนางมากกว่านี้ กล่าวอย่างเคารพ “องค์หญิง มีอะไรจะสั่งค่ะ”

“ข้าอยากพบซ่านเซิ่งหานสักหน่อย” กู้อ้าวเวยลุกขึ้นจากเตียง ตอนนี้ความรู้สึกแปลกตรงช่องท้องส่วนล่างเริ่มดีขึ้นแล้ว มีแต่เพียงหน้าอกเท่านั้นที่ยังคงเจ็บอยู่ แต่ยังคงอยู่ในระดับที่นางสามารถจะทนได้

สาวใช้พยักหน้า สักพักหนึ่ง ซ่านเซิ่งหานก็เดินเข้ามา ยังคงอยู่ในชุดสะอาดเมื่อตอนกลางวัน มีเพียงดอกอู้หลานที่ปลายแขนเสื้อที่ทำให้กู้อ้าวเวยอดไม่ได้ที่จะมองอยู่หลายหน

ปิดประตูหน้าต่างทั้งหมด แล้วจุดเทียนขึ้น

กู้อ้าวเวยนั่งเผยขาทั้งสองข้างอยู่บนขอบเตียง ไหล่วางพิงเตียง สีหน้าซีดเซียว “ไม่ว่าเจ้าจะพูดถึงซ่านจินจื๋อและกุ่ยเม่ยอย่างไร แต่ข้ากลับคิดว่า เจ้าไม่บริสุทธิ์ใจที่จะดูแลข้า”

ในเรื่องนี้ ซ่านจินจื๋อเพียงแต่ขยับมุมปากของเขา ใบหน้าที่ควรจะผุดผ่องสง่างามกลับเต็มไปด้วยความโหดร้าย “ข้าไม่อาจจะดูแลเจ้าได้อย่างบริสุทธิ์ใจ รอให้เจ้าคลอดเด็กคนนี้ก่อนเถอะ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าได้เห็นเด็กคนนี้ด้วยซ้ำไป”

เอามือปิดหน้าท้องของตนเองโดยไม่รู้ตัว กู้อ้าวเวยหดไหล่ลง “ข้าคิดว่าเจ้าคงต้องการอะไรมากกว่านี้ใช่ไหม”

“ข้าไม่ต้องการชีวิตที่ยืนยาวอะไรนั่น และไม่ต้องการจะทำลายญาติมิตร” ซ่านเซิ่งหานส่ายหน้า เดินไปข้างหน้านาง “ข้าเพียงแค่อิจฉาที่เจ้ามีลูกให้กับซ่านจินจื๋อ และเจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาหลอกเจ้ามากแค่ไหน เขายังคงมีเยื่อใยให้กับซูพ่านเอ๋อ ยิ่งรู้ความลับที่เจ้าแกล้งตาย ตั้งใจที่จะบีบเจ้าเพื่อหลอกใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด รวมถึงเด็กคนนี้ด้วย”

“ข้า...” กู้อ้าวเวยขยับตัวกลับ เงยหน้าขึ้นแล้วมองไปยังท่าทีที่น่ากลัวของซ่านเซิ่งหาน หัวใจเต้นอย่างรุนแรง นางไม่เคยเห็นซ่านเซิ่งหานแสดงท่าทีสีหน้าที่น่ากลัวแบบนี้มาก่อน

ลักษณะท่าทางแบบนี้เหมือนกับเวลาที่ซ่านจินจื๋อโกรธ แต่ในดวงตาของซ่านเซิ่งหานกลับมีเพียงความมืดดำลึกลับ

มือของซ่านเซิ่งหานวางลงบนไหล่ของนางเบา ๆ “ข้ารู้ว่าเจ้าคงไม่เชื่อข้าง่ายๆ แต่เจ้าจะได้เห็นทุกอย่าง ข้าจะไม่ให้เจ้าได้เห็นเด็กคนนี้ และหวังว่าต่อไปเจ้าจะไม่ต้องถูกซ่านจินจื๋อหลอกลวงอีก”

“เจ้าไม่ใช่ซ่านเซิ่งหาน” กู้อ้าวเวยโบกมือให้เขาออกไป “ข้าควรจะบอกกับเขาให้ชัดเจนนานแล้วเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเรา รวมถึงความรู้สึกที่เขามีต่อข้า...”

“ข้านี้แหละซ่านเซิ่งหาน เพียงแค่ตอนนี้ข้าไม่ได้แสดงด้านนี้ออกมา” ซ่านเซิ่งหานค่อยๆย่อตัวลง มือทั้งสองข้างวางลงบนต้นขาของกู้อ้าวเวยเบาๆ เงยหน้าขึ้นมองอย่างประจบ “ตอนนั้นข้ายินดีที่จะอวยพรเจ้าจริง ๆ แต่ตอนนี้ข้าได้เห็นความทะเยอทะยานที่โฉดชั่วของซ่านจินจื๋อ ดังนั้นข้าจึงต้องเผยด้านที่แท้จริงออกมา จึงให้คนไปตามหาเจ้า แล้วพาเจ้าออกมา”

“แต่ตอนนั้นกองทัพดำกำลังโจมตีกองลาดตระเวนของล่ายเสวียนอยู่” กู้อ้าวเวยยังคงขมวดคิ้ว

“ข้าแค่อยากให้พวกเขาไปแจ้งข่าวให้เจ้า แต่กองลาดตระเวนพวกนั้นเป็นฝ่ายเริ่มก่อน คนของข้าจะตัดสินใจด้วยตัวเองทันทีเมื่อข้าถูกกับดัก พวกเขาต้องการจะบอกความในใจข้าไปแล้วหลายครั้ง แต่พวกเขาไม่สามารถพบกับเจ้าได้ แม้ท้ายที่สุดจะถูกซ่านจินจื๋อกักบริเวณไว้ก็ยังไม่รู้ตัว!” ซ่านเซิ่งหานดูเหมือนจะมองนางด้วยความเจ็บปวด “บอกข้ามา เจ้าเชื่อเขาจากก้นบึ้งหัวใจจริงหรือ”