บทที่ 690 ที่มาของถุงน้ำดีหงส์

บทที่ 690 ที่มาของถุงน้ำดีหงส์

“องค์ชาย ท่านได้เตรียมการไว้มากมายแล้ว ถึงกับบีบบังคับให้ซ่านจินจื๋อใช้กองกำลังทั้งหมดของแคว้นชางหลาน ตอนนี้กลับส่งองค์หญิงท่านนั้นกลับไปอย่างสง่างาม” เฟิงฉีนยืนอยู่ข้างๆซ่านเซิ่งหาน ดูรถม้าที่ด้านล่างของกำแพงเมืองค่อยๆเคลื่อนออกไป ค่อยๆหรี่ตาลง

“มันไม่ใช่เรื่องเปล่าประโยชน์” ซ่านเซิ่งหานกำลังเผชิญกับลมที่รุนแรงบนกำแพงเมือง มีรอยยิ้มเล็กน้อยในดวงตาของเขา “เนื่องจากกู้อ้าวเวยใจอ่อน ถึงกับไม่ต้องการให้ซ่านจินจื๋อชดใช้ในสิ่งที่เขาทำ ตอนนี้ ข้าจึงต้องขอรับผลประโยชน์เล็กน้อยนี้แทนนาง”

ซ่านเซิ่งหานหันหลังกลับและเดินลงบันไดกำแพงเมืองไป เฟิงฉีนตามอยู่ข้างกายของเขา “แม้ว่าท่านจะทำให้นางใจหวั่นไหวได้ แต่ซ่านจินจื๋อก็สามารถสร้างเหตุผลมาได้เช่นเดียวกัน”

“แต่ซ่านจินจื๋อเคยทำอะไรไว้บ้าง ให้กุ่ยเม่ยมาคอยเฝ้าติดตามเบาะแสของกู้อ้าวเวย หรือการร่วมมือกับฮองเฮาในตอนนั้น แล้วยังมีการฝังยันต์ทองปายกู่ไว้ใต้ลานบ้านของนาง ไม่เพียงเท่านั้น ตราบใดที่กู้อ้าวเวยเต็มใจที่จะตรวจสอบ ตอนนั้นซ๋านจินจื๋อทำหลายสิ่งหลายอย่างโดยไม่บอกนาง” มีรอยยิ้มที่ดูมั่นใจบนใบหน้าของซ่านเซิ่งหาน

ได้ยินแบบนี้ เฟิงฉีนกลับเลิกคิ้ว “ข้าน้อยอยู่ที่ชายแดนมานานเกินไป ไม่เข้าใจว่าท่านหมายถึงอะไร”

“แม้ว่าซูพ่านเอ๋อจะเกิดจากโรงเตี๊ยม แต่ในตอนนั้นอาจารย์ของซ่านจินจื๋อได้เขียนจดหมายลาตายไว้สองฉบับ หวังเอาไว้ว่าไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ขอให้ไว้ชีวิตซูพ่านเอ๋อ แม้ว่าจะเอาตัวรอดได้ ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงล้วนแต่เป็นเพียงข้อแก้ตัว เขาจึงไม่เคยคิดจะฆ่าซูพ่านเอ๋อตั้งแต่แรก เพียงแค่อยากจะพานางไปยังหลุมฝังศพเพื่อขอขมา” ซ่านจินจื๋อนิ่งไปครู่ แล้วพูดต่อ “แต่ซ่านจินจื๋อไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าตอนนั้นซูพ่านเอ๋อยังทำเรื่องที่ไม่น่าให้อภัย”

เฟิงฉีนยิ่งอยากรู้อยากเห็น ก้าวไปด้านหน้าหนึ่งก้าว “คืออะไรหรือ”

“พี่สาวของข้า ซ่านหลิงเอ๋อร์ เป็นลูกสาวสุดที่รักของเสด็จพ่อ และตามธรรมเนียมของราชวงศ์ พระราชวงศ์จะต้องแต่งงานกับตระกูลหยุน ทั้งสองคนรู้จักกันตั้งแต่เด็ก ความรักทั้งชีวิตของเสด็จพ่อ เดิมทีเป็นลูกหลานของตระกูลหยุน ดังนั้นเขาจึงอภัยโทษให้กับตระกูลหยุน และปล่อยออกไป” ซ่านเซิ่งหานมีดวงตาที่มืดลง “และซ่านหลิงเอ๋อร์ก็เคยพบกับถุงน้ำดีหงส์มาก่อน ถึงกับเคยส่งจดหมายมาบอกกับข้า แต่ภายหลังก็เสียชีวิตลง ถึงน้ำดีหงส์ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย และตอนนี้ พิษในร่างกายของกู้อ้าวเวยก็เป็นพิษรากเหง้าของถุงน้ำดีหงส์ ทั้งหมดนี้ดูจะบังเอิญเกินไป”

“ถึงอย่างนั้น กู้อ้าวเวยนางจะโกรธซ่านจินจื๋อในเรื่องเล็กน้อยแบบนี้หรือไม่ เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับซ่านจินจื๋อ” เฟิงฉีนส่ายหน้า

“เกี่ยวข้องแน่นอน” ซ่านเซิ่งหานเดินไปจนสุดแนวกำแพงเมือง เห็นรายงานฉุกเฉินจากทหารที่อยู่ไม่ไกล แต่ยังคงพูดต่อไป “เป็นเพราะซ่านจินจื๋อรู้เรื่องพวกนี้ตั้งแต่แรก แต่ตอนนั้นเขาปกปิดเรื่องนี้กับเสด็จพ่อ อีกทั้ง เขารู้ด้วยว่าซูพ่านเอ๋อมีถุงน้ำดีหงส์อยู่ในมือ พี่หลิงเอ๋อมีอะไรก็มักจะบอกเขาทั้งหมด แต่ตอนนี้ เขาคอยปกปิดอดีตของซูพ่านเอ๋อ แต่กลับทำร้ายกู้อ้าวเวย”

เพราะผลกรรม ในที่สุดก็จะย้อนกลับมา

ซ่านเซิ่งหานยอมรับว่าเรื่องนี้มีทั้งส่วนจริงและไม่จริงอย่างละครึ่ง แต่กลับมั่นใจว่าไม่ใช่ข่าวโคมลอย

และกู้อ้าวเวยก็เดินออกจากเรื่องราวตอนนั้นมาทีละก้าว ความเชื่อใจที่สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากก็ต้องหมดไปเพราะเหตุการณ์นี้ ถึงตอนนั้นซ่านจินจื๋อก็จะไม่ได้อะไรนอกจากความทุกข์ทรมาน

ในรถม้าเวลานี้ กู้อ้าวเวยกลับยังคงนิ่งสงบ

ซ่านเซิ่งหานละทิ้งข้อตกลงที่เสมอตัวนี้ไป แต่หัวใจของนางกลับรู้สึกยุ่งเหยิงไปหมด

เฟิงเยว่นั่งลงข้างนาง ถามออกไปด้วยเสียงต่ำ “องค์หญิง หากท่านยังเป็นกังวล ข้าสามารถจะอยู่เคียงข้างท่านได้ เพื่อไปส่งท่าน

“อย่าเสี่ยงเลย” กู้อ้าวเวยตกใจกับคำพูดของนาง นอนขดตัวอีกครั้ง มือที่หน้าท้องค่อยๆกระชับแน่น แล้วรวมไว้

นางเกือบจะเชื่อในสิ่งที่ซ่านเซิ่งหานพูด จนเกือบจะเข้าใจผิดเฟิงเยว่กับชิงต้าย