บทที่ 708 มากกว่าความรัก

บทที่ 708 มากกว่าความรัก

ผู้คนที่อยู่ในป่าเขาเดินกลับไปในพื้นที่เปิดโล่ง

เฟิงเยว่ปลดผ้าคลุมหน้าสีดำออก บนใบหน้าเจือรอยยิ้มบางๆ อยู่เสมอ “พระนางเก่งกาจมากจริงๆ หลังจากการเดินทางเตร็ดเตร่ตลอดทางเช่นนี้ ถึงขนาดค้นพบว่าพวกเราเคยมาที่นี่”

“แต่ว่า นางค้นพบได้อย่างไรกันเล่า?” ผู้ใต้บัญชาที่อยู่ด้านหลังไม่พอใจยิ่งนัก

“ข้ากับเฟิงฉีนไม่เหมือนกัน ถ้าหากพวกเจ้ายังซักไซ้เรื่องราวใดๆ ของพระนางต่อไปอีก ข้าคงจะไม่เมตตา” โทนเสียงของเฟิงเยว่แหลมสูงอยู่ไรๆ เจือความข่มขู่หลายขนัด

พวกนางสองพี่น้องก็แค่สลับตำแหน่งกัน เพื่อที่จะทำให้พยัคฆ์หน้ายิ้มอย่างนางผู้นี้มาจัดการปัญหาความสามัคคีในกองทัพที่อยู่ชายแดนเหล่านี้ ในเมื่อปัญหาความสามัคคีของพวกนางปรากฏอยู่บนตัวกู้อ้าวเวย นางย่อมตัดสินใจพาคนติดตามมาปกป้องด้วยการวางแผนในที ถือโอกาสหากค้นพบผู้ทรยศที่คอยก่อเรื่องภายใน แล้วจึงฆ่าเขาให้ตายเสีย

แต่ว่า นางเองก็สงสัยว่าพระนางสังเกตเห็นนางได้อย่างไร

วกกลับไปที่เมืองในกลางดึกสงัด ไม่กี่คนใช้เวลาหนึ่งวันผ่านไปอย่างปลอดภัยไร้ปัญหา ยามที่จะออกเดินทางในวันถัดมา กลับได้รับจดหมายฉบับที่สอง ครั้งนี้เป็นซ่านจินจื๋อที่เปิดจดหมายออก ปริปากเอ่ยตอนที่กู้อ้าวเวยยังผลัดอาภรณ์อย่างเนิบนาบอยู่ “มีบางคนต้องการให้อ๋องจงผิงกลับสู่ศักดินา”

“ที่แท้เป้าหมายของซ่านเซิ่งหานอยู่ที่นี่” กู้อ้าวเวยลุกจากเตียงคลำเสื้อตัวนอกอยู่ในมือ พลางกล่าวต่อไป “ก่อนหน้านี้เขาเคยอยู่กับอ๋องจงผิง กลัวก็แต่ว่าจะทำให้คนค้นพบท่านอ๋องที่ถูกแต่งตั้งศักดินาผู้นี้ หลังจากกำจัดเขาออกจากราชสำนักแล้ว สถานการณ์ก็จะชัดเจนขึ้นมาก”

“เหนือราชสำนักก็คือการต่อสู้ระหว่างองค์ชายสามและองค์ชายหก ส่วนชายแดนก็เป็นการต่อสู้ของข้ากับองค์ชายเก้าซ่านต้วนเฟิง” ซ่านจินจื๋อพับจดหมายเอาไว้ “ถ้าหากซ่านต้วนเฟิงและซ่านเซิ่งหานยืนอยู่ข้างเดียวกัน เช่นนั้นซ่านเซิ่งหานจะไม่กุมชัยในกำมือแล้วหรือ”

ประโยคนี้แลกมาด้วยเสียงหัวเราะหยันของกู้อ้าวเวย

ซ่านจินจื๋อเงยหน้าขึ้นมองนาง ประจวบกับมองเห็นปลายนิ้วเรียวละเอียดของนางกรีดผ่านตะเข็บอาภรณ์อย่างคล่องแคล่ว จัดแจงระเบียบขอบอาภรณ์ตัวนอก ศีรษะกลับเงยขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสองข้างสะท้อนใบไม้เหี่ยวแห้งด้านนอกหน้าต่าง น้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวล “ซ่านจวนฮ่าวมีแต่อำนาจทหาร ไม่ได้มีครอบครัวมารดาของเสียนเหยและองค์ชายสี่คอยสนับสนุนอยู่ในราชสำนัก เขาจะบรรลุระดับโดดเด่นเช่นเดียวกันกับซ่านเซิ่งหานได้อย่างไรกัน?”

“เจ้ารู้ว่าเขากับองค์ชายสี่เคยติดต่อกันเป็นการส่วนตัว?” มุมปากของซ่านจินจื๋อเปื้อนรอยยิ้มหนึ่งเสี้ยว ยามที่กู้อ้าวเวยคลำหาสายรัดเอวนั้นก็ก้าวไปเบื้องหน้ารัดเอาไว้ให้นาง ลากผ่านท้องน้อยของนางอย่างระวัง น้ำเสียงทุ้มต่ำ “เทียบกับหยวนเอ๋อ ซ่านจวนฮ่าวมีความห้าวหาญในราชสำนักมากกว่า”

“ดังนั้นข่าวสารในมือของท่านใครเป็นคนส่งมา” กู้อ้าวเวยอ้าแขนสองข้างออก ปล่อยการเคลื่อนไหวให้เขา

ผมของซ่านจินจื๋อปัดผ่านปลายคางของกู้อ้าวเวยอยู่เป็นครั้งคราว มือที่ถนัดกุมอาวุธคู่นั้นกลับจัดแจงทุกอย่างให้นางอย่างเหมาะสมด้วยความคล่องแคล่ว ซ้ำยังมวยเรือนผมขึ้นให้นางอีกด้วย พลางกล่าว “หยวนเอ๋อ”

“คนที่ทางฝั่งข้าติดต่อ คือฉีหรัว”

กู้อ้าวเวยกล่าวเช่นนี้ การเคลื่อนไหวในมือของซ่านจินจื๋อก็ชะงักลงน้อยๆ

“พูดมาเช่นนี้ พวกเขาสองคนส่งข่าวมาให้พวกเรา ก็ไม่ได้เผยแพร่ข้อมูลให้กันเลย?” ครั้งนี้ซ่านจินจื๋อกลับรู้สึกตระหนกน้อยๆ ในความทรงจำของเขา แม้ว่าฉีหรัวจะค่อนข้างแตกต่างกับผู้หญิงคนอื่น แต่สุดท้ายก็ยังต้องแบ่งปันข่าวสารให้กับคนรักบ้างสิจึงจะถูก

กู้อ้าวเวยก็ประหลาดใจไม่น้อยเช่นกัน “หากฉีหรัวไม่พูดข้ากลับรู้สึกว่ายังพออภัยได้ แต่องค์ชายสี่ไม่ใช่คนที่จะสงวนถ้อยที”

บัดนั้นพลันไร้คำพูด หลังจากผ่านไปสักพักทั้งสองกลับอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

ถ้าหากกล่าวมาเช่นนี้ ใต้หล้ายังมีพันธมิตรที่ต่างก็ซุกซ่อนภารกิจและความคิดของแต่ละคนเอาไว้อยู่เชียว

ระหว่างนางกับซ่านจินจื๋อก็ไม่ใช่พวกแปลกประหลาดแล้ว