บทที่ 711 ล้มกะทันหั

บทที่ 711 ล้มกะทันหัน

นางไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่พูดหลอกพูดจริง

ซ่านเซิ่งหานกับซ่านจินจื๋อทั้งสองคนเหมือนจะสนใจวิธีการเป็นอมตะมาก และคนฉลาดจริงไม่พูดประเด็นที่อ่อนไหวแบบนี้ต่อหน้านางแน่นอน แต่ซ่านเซิ่งหานกลับพูดอย่างจริงจังว่า: “และวิธีนี้มีแต่เจ้าคนเดียวเท่านั้นที่รู้ ถ้าเจ้ากังวลว่าคนอื่นจะรู้เรื่องนี้ ข้าจะสั่งคนให้ไปฆ่ามันเอง”

“จากนั้นรอจนข้ามีชีวิตอมตะล่ะ?” กู้อ้าวเวยยิ้มอย่างมีเลศนัย

“ไปทำเรื่องที่เจ้าอยากทำ”

ซ่านเซิ่งหานพูดอย่างจริงใจ ดูไม่ออกเลยว่าพูดเท็จ ขนาดนางยังยากที่จะแยกออกเลย

“น่ากำสิ้นดี ถ้าเจ้าอยากให้คุณหนูมีความสุขจริงๆ วันนี้ทำไมถึงต้องแยกนางออกจากอ๋องจิ้งด้วยเล่า?” ผิงชวนก้าวเข้ามาพยุงตัวกู้อ้าวเวยขึ้น: “ถ้าเรื่องที่คุณหนูอยากทำต่อไป ก็คือการทำอะไรร่วมกับอ๋องจิ้งล่ะ?”

“มีเพียงข้อนี้เท่านั้น ที่ข้าถอยไม่ได้จริงๆ” ซ่านเซิ่งหานหุบยิ้ม มือที่ไพล่หลังอยู่ก็ทำท่าสัญลักษณ์ เฟิงฉีนพาคนเดินกันเข้ามา แต่กลับมองมือนั้นที่จับมือกู้อ้าวเวยไม่ปล่อย และพูดเสียงทุ้มตำว่า: “ในเมื่อท่านเป็นคนที่องค์ชายพามา พวกเราจะไม่อ่อนข้อให้เด็ดขาด”

“เหตุผล” กู้อ้าวเวยได้ยินแล้ว แค่จับตัวผิงชวนไปไว้หลังตัวเองแทน และพูดเสียงต่ำ

“เพราะเขาไม่คู่ควรกับเจ้า สิ่งที่เขาทำเมื่อก่อนจนถึงตอนนี้ ก็เทียบกับเจ้าไม่ได้เลย” ซ่านเซิ่งหานสายตาแหลมคม กำมือแน่น: “เจ้าคู่ควรกับสิ่งที่ดีกว่านี้”

เหตุผลนี้ กลับทำให้กู้อ้าวเวยพูดตอบโต้อะไรไม่ได้เลย

เฟิงฉีนที่อยู่ด้านหลังกลับแค่ยักคิ้วขึ้น รู้ว่าต้องมีเหตุการณ์นี้แน่นอน

องค์ชายสามและอ๋องจิ้งไม่เคยขัดแย้งอะไรต่อกันเลย แม้จะต้องโต้แย้งกันในที่ประชุมบ้าง นั่นก็เป็นเรื่องปกติของการประชุมอยู่แล้ว แต่รอกู้อ้าวเวยกลับมาอยู่กับซ่านจินจื๋ออีกครั้ง ซ่านเซิ่งหานก็เปลี่ยนไปทันที

ผิงชวนรู้สึกไม่สมเหตุสมผลเลย ไม่เชื่อว่าซ่านเซิ่งหานจะคิดแค่นี้จริงๆ

แต่เสียดายครั้งนี้เขายังไม่ได้พูดอะไร คมดาบที่คุ้นเคยจ่ออยู่ที่อกเขาแล้ว หญิงตรงหน้าสีหน้าเคร่งขรึม หยุนอี้ในมือกลับออกจากปลอกนานแล้ว ริมฝีปากเผยออกช้าๆ คำพูดที่เปร่งออกมากลับทำให้ผิงชวนรู้สึกหลาดกลัว: “ผิงชวนเป็นคนข้างตัวจองท่านแม่ข้า ทำร้ายเขาไม่ได้ แต่ก็ปล่อยเขาไปไม่ได้”

“ท่านจะทำอะไรกัน?” เฟิงฉีนเดินไปข้างซ่านเซิ่นหาน มองเข้าไปในดวงตาของกู้อ้าวเวยอย่างจดจ่อ

นางไม่เห็นจริงๆเหรอ?

“ผิงชวนภักดีต่อข้า ข้าไม่อยากลงมือเลย” กู้อ้าวเวยหัวเราะในลำคอ เงยหน้าขึ้นมา พูดเสียงทุ้มต่ำว่า: “ข้าเคยบอกเรื่องที่เกี่ยวกับหยุนหว่านกับเจ้า เจ้าไม่ได้บอกกับใคร สิ่งที่ข้าเคยบอกให้เจ้าไปทำ เจ้าก็ตอบตกลงทั้งหมด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสื้อผ้าและขนมที่เจ้าเตรียมให้กับข้า ข้าจำไว้ในใจทั้งหมด เทียบกับซ่านจินจื๋อแล้ว ข้าเชื่อจิตใจของเจ้ามากกว่า”

“คุณหนู!” ผิงชวนเบิ่กตาโพลงโต แต่ที่แลกมาคือหยุนอี้ที่อกกลับดันเข้ามาที่อกเพิ่มขึ้น

ซ่านเซิ่งหานกลับยังคงไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับเหตุการณ์ตรงหน้า

ทุกคนรู้แค่ว่ากู้อ้าวเวยไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไร แต่ตอนนี้ดูแล้ว เรื่องเล็กน้อยพวกนี้กู้อ้าวเวยจำไว้ตลอดไม่เคยลืม

“ผิงชวน ข้าจำสิ่งที่ข้าเคยบอกไว้ได้ ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป” กู้อ้าวเวยลดมือลง ได้ยินเสียงเท้าเดินมาอย่างวุ่นวาย แม้จะไม่เห็นก็รู้ว่าเฟิงฉีนมาคนมาจะจัดการผิงชวนแล้ว