บทที่ 712 ไร้คนมองออก

บทที่ 712 ไร้คนมองออก

ภายในคุกใต้ดินไร้ผู้คน มีแต่ตรงโซ่ที่มีคนอยู่ดูสะดุดตามาก

เหรงว่าซูพ่านเอ๋อหนีออกไปนานหลายวันแล้ว แต่พ่อบ้านที่อ่อนแอและกลัวจนไม่กล้าพูดอะไร หงเซียวยังจำได้ว่าพ่อบ้านถูกพาออกไปอย่างทารุณและสภาพโทรมแค่ไหน ตอนนี้มองท่านอ๋องอย่างระวังและถามว่า: “พ่อบ้านนั่นไร้ประโยชน์จริงๆ”

“ไร้ประโยชน์ไม่ว่า แต่เขากลับไม่มองว่าข้าเป็นเจ้านาย ต่อไปก็ให้เขาอยู่อย่างสงบสุขไม่ได้” ซ่านจินจื๋อโน้มตัวลง มือสัมผัสไปที่โซ่นั่นมีรอยบาดลึกสองที่ และได้กลิ่นเหม็นในคุกนี้

“กระหม่อมเข้าใจแล้ว จะรีบสั่งคนไปทันที” เฉิงซานที่อยู่ไม่ไกลนักก็เดินออกไป

หงเซียวอยู่ชายแดนมานาน ไม่รู้กฏของเมืองเทียนเหยียน ยิ่งไม่เคยเห็นซ่านจินจื๋อที่ตอนนี้มองไม่ออกแล้วว่าเขาคิดอะไรอยู่ ในขณะที่กำลังสงสัย โซ่ที่แข็งแรงก็ถูกซ่านจินจื๋อดึงลงมา ขาดเป็นสามท่อน: “สั่งคนไปที่จวนองค์ชายสาม ก่อนข้ากลับจากวังเอาตัวนางกลับมาให้ได้”

“องค์ชาย? ทำไมถึง?” หงเซียวอึ้ง

ก่อนหน้านี้กู้อ้าวเวยเพราะซูพ่านเอ๋อก็เกิดความสงสัยหลายอย่างแล้ว ตอนนี้ซูพ่านเอ๋อหายไป ให้ซ่านเซิ่งหานมีโอกาสได้เข้ามาน่ะสิ และกู้อ้าวเวยก็ฉลาดเช่นนี้ ถ้าพาคนออกไปก่อนที่จะทะเลาะกับซ่านเซิ่งหาน เกรงว่าต่อไปโอกาสที่จะแก้ตัวคงจะไม่มี

รู้สึกวุ่นวายใจ หงเซียวมองเขาแต่กลับรู้สึกตกใจที่รอบข้างมีพลังที่น่ากลัวล้อมรอบ

“ข้าจะพาคนไปเอง” ไม่เพียงแต่เขา หงเซียวรีบออกไปจากคุกใต้ดินนี้

รอจนทั้งสองออกไปกันแล้ว ซ่านจินจื๋อถึงกลับขึ้นไปด้านบน เปลี่ยนชุดคลุมยาวสีกรม สั่งคนไปรายงานจากนั้นก็เดินทางไปวังหลวง ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจ กู้อ้าวเวยไปจวนองค์ชายสามเร็วไปไหม

เดินทางโดยนั่งรถม้า แต่กลับสังเกตเห็นทางเลี้ยวข้างหน้าอย่างไม่ตั้งใจ รถม้าของตระกูลฉีหายไปจากตรงหน้า

นิ่งอึ้งไปทันที ซ่านจินจื๋อถาม: “ฉีหรัวจะไปไหนกัน?”

“ตามสัญญาแล้ว คุณหนูฉีหรัวจะไปรับองค์ชายที่จี้ซื่อถาง” เฉิงซานเดินมาจากอีกทาง สีหน้าที่เคร่งขรึมทำให้คนมองไม่ออกว่า เขาใช้เวลาสั้นๆจัดการช่วงล่างของพ่อบ้านผู้นั้น

ซ่านจินจื๋อไม่พูดอะไร เขาขึ้นรถม้าไป ด้านข้างกลับไม่มีกู้อ้าวเวยอยู่แล้ว ทำเอาเขาลนลานขึ้นมาทันที

และรถม้าของตระกูลฉีกลับเข้าไปในจี้ซื่อถางเลี้ยวเท่านั้น ไปรับจื่อที่ช่วงนี้พักอยู่ที่จวนองค์ชายสาม และไปทางจวนองค์ชายสามอีกครั้ง

ฉีหรัวรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ ระหว่างทางก็ให้หยินเลี่ยวลงรถม้า และสั่งจื่อว่า: “แม้กู้อ้าวเวยจะให้เจ้าดูแลอยู่ใกล้ๆ เจ้าก็ต้องระวังนางหน่อย”

“ทำไมล่ะ?” จื่อไม่เข้าใจ ปล่อยม่านรถลงเพราะรู้ว่าใกล้ถึงจวนองค์ชายสามแล้ว

“หลายวันก่อนน้าหยุนส่งจดหมายให้ข้า บอกว่าซ่านเซิ่งหานกำลังยุยงให้ อ๋องจิ้งและนางเกิดความแตกแยกกัน เจ้าอย่าให้ซ่านเซิ่งหานทำสำเร็จเด็ดขาด” ฉีหลินทำท่าให้นางเงียบลง เห็นว่าใกล้ถึงจวนองค์ชายสามแล้ว

พวกเขาไม่รู้ว่าจวนองค์ชายสามผู้ชายที่เฝ้าอยู่ประตูด้านนอกจะต่อสู้ได้หรือไม่ แต่พูดน้อยอย่างน้อยก็ระวังไว้ก่อน

จื่อแม้เทียบกันแล้วพวกเขาออกจะยังวัยเยาว์และใสซื่อ แต่เทียบกับคำสั่งของกู้อ้าวเวยแล้ว นางรับฟังคำสั่งของหยุนหว่านมากกว่า

พอลงจากรถม้า มีคนต้อนรับพวกเขาสามคนเข้าไปด้านใน

มาถึงลานห้านต้านที่กู้อ้าวเวยพักอาศัย แต่กลับเห็นกู้อ้าวเวยคลุมเสื้อไว้บนไหล่ พื้นหลังสีน้ำเงินเข้มมาพร้อมกับนกกระเรียนสีขาว ผมประดับด้วยปิ่นปักผม ยังห้อยต่างหูลูกตุ้มหยก แต่ด้านล่างกลับแต่งตัวสีขาวมีรูปคลื่นปักไว้บนเนื้อผ้า ในอ้อมกอดก็มีแมวตัวสีขาวตาสีฟ้า กำลังหวีขนให้มันเล่นๆ กำไลที่ข้อมือกระทบกันไปมาจนเกิดเสียงเสนาะหูน่าฟัง