บทที่ 713 เป้าหมายของเมี่ยวหาร

บทที่ 713 เป้าหมายของเมี่ยวหาร

คิดว่ากู้อ้าวเวยแสร้งวางท่า อยากจะให้องค์ชายเชื่อใจ

แต่พออ๋องจิ้งสั่งคนมาตามสี่ห้าครั้ง กู้อ้าวเวยอย่าว่าแต่ออกมาให้เห็นหน้าเลย ขนาดฝากบอกยังไม่อยากเลย ปล่อยให้พวกข้ารับใช้สวมเสื้อผ้าหรูหราให้นางตามสบาย นานเข้าก็มักจะอุ้มเจ้าแมวไปนั่งมุมห้องหนังสือ คิดแผนการให้องค์ชาย

“ขอแค่สิ่งที่เจ้าเพื่อประชาชนทุกเล่าเป็นพอแล้ว เมิ่งซู่ให้เจ้าใช้สอยได้เลย ไม่ต้องกังวลไป” กู้อ้าวเวยพูดแบบนี้ สายตาเย็นชาสองคู่กลับมองพวกขุนนาง และพูดเสียงทุ้มต่ำว่า: “ใต้เท้าทุกท่านตำแหน่งเทียบเมิ่งซู่ไม่ได้ จึงไม่มีโอกาสได้พูดต่อหน้าฮ่องเต้ ตอนนี้ใยมาร้องทุกข์ที่องค์ชายสามเล่า? แม้จะลากเมิ่งซู่ลงม้าได้ ด้วยสายตาของพวกเจ้าก็คงไม่ได้รับความสนใจหรอก ต่อไปคงจะถูกคนอื่นเอาเปรียบเป็นแน่ ไม่คุ้มจริงๆ”

ใต้เท้าที่เหลือต่างหน้าซีดกันเป็นแทบ ซ่านเซิ่งห่านพูดต่อว่า: “ใต้เท้าทั้งหลายอย่าได้สนใจ เวยเอ๋อไม่ได้มีเจตนาพูดดังนี้ แม้พวกท่านจะไม่พอใจกับเมิ่งซู่ ตอนนี้กลับไม่ใช่เวลาที่จะทำอะไรเขาได้”

เป็นเช่นนี้แล้ว ทั้งสองพูดกันโดยเข้าใจกันสองคน ช่วงนี้ช่วยจัดการได้หลายเรื่องเลย

เยว่กับเฟิงฉีนผู้หญิงทั้งสองคงคิดว่ากู้อ้าวเวยยอมแพ้จริงๆแล้ว

และวันนี้ผู้หญิงที่ควรอุ้มแมวและเดินเล่นกับเยว่ แต่กลับโยนเจ้าแมวออกไปในตอนที่ขุนนางพวกนั้นจากไป และเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของซ่านเซิ่งหาน สองมือพยุงขอบโต๊ะไว้ และพูดเสียงต่ำว่า: “ซ่านเซิ่งหาน ข้าไม่อยากจัดการแก้ไขเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ให้เจ้าแล้ว”

พูดเรื่องประเทศให้เป็นเรื่องเล็กได้ คงมีแต่กู้อ้าวเวยแล้วกระมัง

พอถูกเรียกชื่อ ซ่านเซิ่งหานแค่เงยหน้ามองนางและพูดว่า: “งั้นเจ้าคิดว่าเรื่องไหนเป็นเรื่องใหญ่?”

“หาเวลาที่ซ่านจินจื๋อเข้าวัง เจ้าก็พาข้าเข้าวังไปด้วยสิ” กู้อ้าวเวยพูดแบบนี้ และยิ้มมุมปากพูดว่า: “ในเมื่อเจ้าจริงใจกับข้าจริง ข้าจัดการแก้ไขเรื่องให้เจ้าแล้วไม่น้อย หาโอกาสดีไปขอพระราชโองการแต่งงานมาเป็นยังไง?”

คำพูดเร็วและเบา มีความหยอกเล่นหน่อยๆ

เยว่กลับอยากจะเดินขึ้นไปจับนางโยนออกไปจริงๆ แต่กลับถูกเฟิงฉีนจับมือไว้แน่น และมองนางด้วยสายตาที่เย็นชา

ซ่านเซิ่งหานอึ้งนิดๆ แต่ต่อมาก็ยิ้มกว้างและพูดว่า: “ข้าไม่เข้าใจเจ้าหมายความอย่างไร”

“พอขอแต่งงานแล้ว พวกข้าก็ถูกมัดไว้บนเชือกเส้นเดียวกันแล้ว” กู้อ้าวเวยยื่นนิ้วมือลูบไล้ไปที่มือของซ่านเซิ่งหาน: “เจ้าช่วยข้าให้เป็นอมตะ ข้าทำให้เจ้าได้มีตำแหน่งราชา พอถึงวันนั้น ก็ให้ข้าเป็นราชาของแคว้นชางหลาน เป็นยังไง?”

นิ้วมือลูบไล้ไปที่ผ้าชั้นดี ในที่สุดก็ไปหยุดที่คอซ่านเซิ่งหานและลูบไล้อยู่อย่างนั้นช้าๆ

สายตาที่ควรจะเย็นชาตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเสน่หา ซ่านเซิ่งหานสายตาเปร่งประกายวาววาบ มือข้างหนึ่งโอบเอวนางเข้ามา และพูดเสียงต่ำว่า: “ข้าจะไม่ไปขอพระราชโองการ เจ้าแค่อยู่ข้างข้าก็พอแล้ว สิ่งที่เจ้าอยากได้ข้าจะประเคนมาให้เจ้าทั้งหมด”

กู้อ้าวเวยหรี่ตาลงเล็กน้อย และผละออกมา สีหน้าบนใบหน้าทั้งหมดก็กลับมาเหมือนเดิม

“เจ้าเป็นแบบนี้ข้าว่าหมดสนุกกันพอดี ถ้าเจ้าหวังให้ข้าภักดีต่อเจ้า ทางที่ดีฝึกจากซ่านจินจื๋อที่เข้มงวดหน่อย ไม่งั้นต่อไปคงจะถูกข้าจูงจมูกเดินกระมัง” พูดมาแบบนี้แล้ว นางโค้งตัวลงเล็กน้อย ปากก็เลียนแบบแมว รอแมวน่ารักกระโดดเข้ามาที่อ้อมกอดนาง จากนั้นก็ลุกขึ้นมาช้าๆ: “แต่ว่าซ่านจินจื๋อกองทหารเขามีปัญหา ตอนนี้แม้เจ้าจะรับตำแหน่งราชา ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่”