บทที่ 714 โน้มน้าวให้ร่วมมือ

บทที่ 714 โน้มน้าวให้ร่วมมือ

ที่จริงนางแค่อยากจะสองใจเท่านั้น

กู้อ้าวเวยคิดแบบนี้ในใจ แต่คำพูดที่แลกมากลับเป็นเสียงร้องสะอึกสะอื้นของซูอ่านเอ๋อ นางก็เหม่อลอยไม่สักครู่ ก่อนที่เมี่ยวหารจะพุ่งเข้ามากัดนาง นางก็ถอยออกไปก่อน

ลุกขึ้นมา กลับเห็นคนอื่นไม่พูดอะไร ก็รู้สึกแปลกใจจึงพูดว่า: “ข้าพูดอะไรผิดไปหรือ?”

หน้าผากเยว่มองกู้อ้าวเวยด้วยหน้าผากที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

พวกเขาไม่คิดเลยว่าเมี่ยวหารและซูพ่านเอ๋อจะเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย ขณะเดียวกัน ขนาดซ่านเซิ่งหานยังต้องตกใจที่เขาสืบการกระทำของอ๋องจิ้งได้ทั้งหมด แต่พอเขาฟังที่กู้อ้าวเวยพูดแล้ว ก็เหมือนกับกำลังบอกเขาว่า ข่าวที่เขาได้มาทั้งหมดนั้นไม่มีประโยชน์เลย

เฟิงฉีนผ่อนแรงที่เท้าลงหน่อย ให้เมี่ยวหารลุกขึ้นมาได้บ้าง อีกด้านกลับพูดเสียงทุ้มต่ำว่า: “องค์หญิง ท่านรู้เยอะมากเลนนะ”

“ข้ายังรู้ด้วยนะว่าองค์ชายพวกเจ้าน่ะชอบข้าตรงไหน อยากรู้ไหม?” กู้อ้าวเวยกระพริบตาด้วยความหยอกล้อ แต่พอมาคิดดูแล้วตัวเองมองไม่เห็นเสียหน่อย นางจึงปิดตาตัวเองไว้และหัวเราะเสียงเบา: “ขอโทษที ข้าลืมไปว่าตัวเองมองไม่เห็น”

“เมี่ยวหารมีวิธีการถอนพิษ” เยว่พูดขึ้น

“เพื่อรักษาชีวิตเขาไม่บอกหรอก” กู้อ้าวเวยพูดต่อ เอียงหัวนิดๆและพูดว่า: “แต่ว่าเมี่ยวหารถ้าเจ้าอยากรู้วิธีเป็นอมตะละก็ ก็มาช่วยฉันถอนพิษและศึกษาวิธีนั้นไปด้วยกัน เป็นไงล่ะ”

สายตาเมี่ยวหารมองไปที่กู้อ้าวเวยแปลกๆ

นางคิดอะไรอยู่นะ?

“เขาไม่ปลอดภัย” ซ่านเซิ่งหานอ้อมโต๊ะ เดินไปข้างกู้อ้าวเวย: “ไม่รู้จริงๆเลยว่าเจ้ายังรู้อะไรอีก?”

“ข้ายังรู้อีกว่าก่อนหน้านี้เจ้าปล่อยข้าไปที่ข้างซ่านจินจื๋อ ก็เพื่อแลกกับความไว้ใจของฉัน” กู้อ้าวเวยขยับไปข้างๆ: “ข้าไม่อยากเสียเวลา เข้าวังไปกับเจ้าเพื่อแน่ใจกับสถานการณ์ และคิดวิธีเป็นอมตะ เจ้าเลือกให้ข้าอันหนึ่งสิ”

สีหน้าซ่านเซิ่งหานซีดเผือด มองเมี่ยวหารที่นั่งบนพื้นด้วยสายตาที่เย็นชา

เขาคิดว่าพาเมี่ยวหารที่มีวิธีถอนพิษมาจะทำให้กู้อ้าวเวยปลอดภัย แต่ไม่คิดเลยว่ากู้อ้าวเวยบอกเป้าหมายแผนการของเมี่ยวหารมาทั้งหมด และขนาดความคิดตอนนั้นของเขานางก็เดาออกอีก

“พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าเข้าวัง เจ้าอยากไปเจอใครงั้นเหรอ?” ซ่านเซิ่งหานถอนหายใจ

“เจ้าวางยาฮ่องเต้เหรอ?”

“ไม่ใช่” ซ่านเซิ่งหานอึ้งนิดๆ และพูดต่อว่า: “และเรื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือของซ่านต้วนเฟิงแน่นอน”

“งั้นเจ้าอยากจะฆ่าพ่อของเจ้างั้นเหรอ?” กู้อ้าวเวยขยับเข้าไปใกล้ ตอนที่พูดนางก็รู้สึกเจ็บหัวขึ้นมาอีกครั้ง

“ไม่อยาก ข้าสั่งคนไปสืบแล้ว” ซ่านเซิ่งหานก้าวเข้าไปจับมือนางไว้ เห็นนางที่ใบหน้าควรจะอมชมพูตอนนี้กลับซีดลงไปมาก ก็รู้สึกเป็นห่วงมาก: “วิธีถอนพิษค่อยว่ากันทีหลัง เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

กู้อ้าวเวยพยักหน้า ช่วงนี้อาการปวดหัวมาบ่อยจริงๆ

อาจเป็นช่วงที่นางมองไม่เห็นและคิดมากเกินไป จึงทำให้ปวดหัวได้

ซ่านเซิ่งหานกลับแค่หวังให้กู้อ้าวเวยหยุดเดาได้แล้ว ไม่มีใครหวังให้ผู้หญิงที่มองเขาทะลุปรุโปร่งทั้งหมดหรอก ยิ่งไปกว่านั้นเยว่และเฟิงฉีนก็รู้สึกตกใจมาก