บทที่ 715 ซื้อขาย

บทที่ 715 ซื้อขาย

เสื้อผ้าหน้าผมเรียบร้อย ผมเพร้าต่างหูเลือกตามความหรูหราและการแต่งตัวของราชวงศ์เอ่อตัน

แต่เสียดายกู้อ้าวเวยไม่รู้ถึงความคิดเล็กน้อยนี้ของซ่านเซิ่งหาน นอกจากกำไลเงินบนข้อมือ นางไม่รู้เลยว่าการแต่งตัวปกติของราชวงศ์เอ่อตันและวัฒนธรรมเป็นอย่างไร และผ้าคลุมบนไหล่ก็มีคลื่นขาวปักไว้รอบๆ เสื้อด้านในยังใส่รอบตัวกู้อ้าวเวย แม้จะจับลูบสัมผัสอยู่นานก็ไม่รู้ว่ามันคือลายอะไร

จับมือเฟิงฉีนเดินออกไป ถึงได้รู้ว่าซ่านจินจื๋อพาคนเข้ามาในจวนแล้ว

“เขามาทำอะไรกัน?” กู้อ้าวเวยถาม

“วันก่อน อ๋องจิ้งสั่งคนมานำตัวท่านไปแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ถูกพวกเราขวางไว้ได้ก่อน วันนี้อ๋องจิ้งกลับใช้ข้ออ้างมีงานธุรกิจถึงเข้ามาในจวนได้ ขนาดองค์ชายสามขวางก็ยังไม่ได้เลย” เฟิงฉีนพูดเสียงเบา แต่เคาะกระบาลตัวเองเบาๆ นางเป็นลูกน้อง นางเรียนรู้จากพี่สาวเฟิงเยว่มามาก ในนั้นก็คือห้ามตีเสมอและใหญ่กว่านาย

แม้ร่างกายกู้อ้าวเวยไม่นับว่าตัวเล็ก แต่เทียบกับคนข้างๆแล้วก็ผอมและตัวเล็กมาก ยิ่งมองได้ยากว่านางเคยมีลูกมาแล้ว

เข้าไปในห้องโถง กู้อ้าวเวยก็รู้สึกสายตาที่ร้อนแรงทาบหน้านางไว้

นางยิ้มอ่อนๆ กู้อ้าวเวยตบมือเฟิงฉีนเบาๆ และพูดว่า: “เจ้าไม่ต้องเคารพแล้วล่ะ พาข้าหาที่นั่งก่อน”

เฟิงฉีนอึ้งหน่อยๆ มองไปที่ซ่านเซิ่งหานเพื่อขออนุญาตก่อน เห็นว่าเขาพยักหน้าแล้วจึงค่อยพากู้อ้าวเวยไปนั่ง และกู้อ้าวเวยที่นั่งแล้วก็พูดขึ้นทันทีว่า: “ไม่ทราบว่าอ๋องจิ้งมาถึงที่นี่มีเรื่องอันใดกันหรือ?”

“ข้าจัดเตรียมที่ให้ชิงจือเรียบร้อยแล้ว เจ้าก็ควรกลับไปกับข้าได้แล้วล่ะ” ซ่านจินจื๋อพูดตามตรง พอเห็นการแต่งตัวแบบนี้ของกู้อ้าวเวยก็รู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าไปเลย

กู้อ้าวเวยกลับจับมือเฟิงฉีนไว้แน่น หัวเราะเบาๆพร้อมพูดว่า: “ข้าคิดว่าพวกเราจะทำตามแผนเสียอีก”

“ตั้งแต่ที่ตัวปลอมนั่นออกมา แผนของพวกเราก็เปลี่ยนไปแล้ว เจ้าไม่ควรอยู่ที่นี่ต่อไป” ซ่านจินจื๋อกวาดสายตาแหลมคมมองไปที่ซ่านเซิ่งหานที่นั่งด้านบน: “เขาไม่ใช่คนดีอย่างที่คิด”

“ข้าก็ไม่เคยทรยศเจ้า ถ้าความเชื่อใจแค่นี้ยังให้กันไม่ได้ สิ่งที่เจ้าเคยพูดก่อนหน้านี้ก็ดูเหมือนคนเพ้อฝันไปหน่อยนะ” กู้อ้าวเวยให้เฟิงฉีนเทชาให้ตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย และถามเขาว่า: “หรือว่า เจ้าแค่พาซูพ่านเอ๋อกับเมี่ยวหารมาตรงหน้าข้า เพื่อให้ข้าตัดสิน ข้าก็จะกลับไปกับเจ้า”

สีหน้าของเฟิงฉีนไม่เปลี่ยนไปเลยและสบตากับซ่านเซิ่งหาน ทุกอย่างนี้ซ่านจินจื๋อมองเห็นหมด

ซ่านจินจื๋อไม่สงสัยเลยว่าในนี้ซ่านซ่งหานต้องทำอะไรไว้แน่ แต่ถ้าตอนนี้พูดไปตรงๆ กู้อ้าวเวยจะเชื่อเท่าไหร่กัน แต่กลับบอกได้แค่นี้: “ซูพ่านเอ๋อหายไปจากคุกใต้ดิน……”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ข้าก็คงต้องคิดอย่างละเอียดอีกครั้ง” กู้อ้าวเวยวางแก้วชาลงและพูดแทรกซ่านจินจื๋อ: “อ๋องจิ้งเข้ามานี่ไม่ได้จะพูดเรื่องชายแดนหรอกหรือ?”

ซ่านจินจื๋อเก็บใบหน้าเป็นห่วง และพูดเสียงทุ้มต่ำว่า: “ข้ามาเพื่อเจ้า”

“แต่ข้ากลับไม่ได้กลับเมืองเทียนเหยียนเพราะเจ้า ข้ามาเพราะตัวข้าเอง ถ้าชายแดนมีเรื่อง ทางน้ำก็ถูกทหารสองกลุ่มควบคุมไว้ ข้าก็คงไปไม่ได้แล้ว” กู้อ้าวเวยขมวดคิ้วเข้าหากัน นิ้ววางในบนโต๊ะอย่างไม่สบายใจ: “ซ่านจินจื๋อ ข้าไม่อยากเสียเวลาแล้ว”

นี่ไม่เหมือนกับที่พูดกันเลย

พวกเขาควรจะจัดการเรื่องเองคนเดียว จากนั้นพอมีโอกาสก็ค่อยแลกข่าวที่ได้มา

ซ่านจินจื๋อยิ้มอ่อนๆ พูดแทรกคำพูดไร้สาระของทั้งสองและพูดว่า: “เสร็จลุง ข้าคิดว่าถ้าพวกเราร่วมมือกัน จัดการสิบสามเมืองของชายแดน ซ่านต้วนเฟิงจับกลับมาก็ได้แล้ว”