บทที่ 716 พบฮุยเฟยครั้งแรก

บทที่ 716 พบฮุยเฟยครั้งแรก

เทียบกับอาหลานที่คิดไม่ซื่อกันสองคนแล้ว

พอกู้อ้าวเวยกลับมาถึงลานห้านต้าน ให้เฟิงฉีนพาเมี่ยวหารกับซูพ่านเอ๋อมาทั้งคู่ ซูพ่านเอ๋อแค่เห็นนางก็จะพูดคำพูดสาปแชงทันที เฟิงฉีนจึงต้องกดผู้หญิงบ้าคนนี้ไว้ และปิดปากนางไว้ด้วย

เมี่ยวหารกลับเย็นชากว่าครั้งก่อนมาก คุกเข่าที่พื้นมองดูเจ้าแมวกระโดดเข้าอ้อมกอดกู้อ้าวเวย และพูดว่า: “เจ้าเรียกข้ามาทำไม?”

“ถอนพิษให้ข้า ช่วยข้าคิดหาวิธีเป็นอมตะ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าทั้งสอง ปกป้องตลอดชีวิตนี้พวกเจ้าจะไม่ถูกซ่านจินจื๋อจับตัวไปได้” กู้อ้าวเวยอุ้มเจ้าแมวไว้ข้างเตียง และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“เจ้าอภัยสิ่งที่พวกเราเคยทำกับเจ้าไว้หรือ?”

“เรื่องพวกนี้เมื่อเทียบกับเรื่องอมตะแล้วไม่คุ้มค่าเลยสักนิด” กู้อ้าวเวยหัวเราะเสียงเบา: “เทียบกับเจ้าที่แอบสืบเรื่องนี้เงียบๆ สู้มาสืบกับข้ายังจะดีกว่า รอต่อไปถ้าข้าถูกใครฆ่าแล้ว เจ้าก็สามารถพาซูพ่านเอ๋อที่เจ้ารักไปลองวิธีเป็นอมตะได้”

ดวงตาดั่งลูกท้อนั้นหรี่ลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำเหมือนกำลังลองใจเมี่ยวหาร

เขายังคิดว่ากู้อ้าวเวยตอนนี้คงกัลงมองตัวเองด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา

“เจ้าก็ไม่ตกลงก็ได้ ยังไงข้าก็ไม่ต้องการให้เจ้ามาถอนพิษ” กู้อ้าวเวยไม่ให้โอกาสเขาได้พูด: “ขอแค่วิธีเป็นอมตะสำเร็จ ความเจ็บปวดความทุกข์ทั้งหมดของของข้าก็นับว่าจบสิ้นแล้ว”

เสียงท้ายของนางลากยาวดูเหน็ดเหนื่อย กู้อ้าวเวยนิ้วมือของนางสัมผัสเข้าไปในขนของเจ้าแมว นวดเบาๆให้มัน

เฟิงฉีนคุกเข่าอยู่ข้างๆ มองดูสายตาคู่นั้นของซูพ่านเอ๋อที่เปร่งประกายขึ้นมา จึงเปิดปากของนาง: “อย่าพูดจาหยาบคาย ข้าอาจจะตัดสิ้นเจ้าเพื่อองค์หญิงได้”

“กู้อ้าวเวย หรือว่าเจ้าเชื่อเรื่องไสยศาสตร์พวกนี้งั้นเหรอ? เจ้าไม่ใช่หมอ ที่ช่วยคนในจี้ซื่อถางไม่ใช่หรือไง?” ซูพ่านเอ๋อถูกกดหัวลงพื้นอย่างแรง คำด้านหลังนางพูดไม่ค่อยชัดและถูกเฟิงฉีนอุดปากไว้ทันที

กู้อ้าวเวยยักคิ้ว: “ข้าเห็นคนที่เกลียดข้าทุกคน ก็ต่างอยากรู้ว่าข้ากำลังคิดอะไรอยู่ ถามข้าตลอดว่าทำไมข้าต้องทำเช่นนี้ พวกเจ้าก็แปลกไปไหม ก็เหมือนพวกเจ้าอยากจะขยะแขยงข้า ข้าแค่อยากจะทำสิ่งที่ข้าคิดว่าถูกต้อง และข้าสงสัยจริงๆว่าการเป็นอมตะเป็นยังไง ถ้าเป็นไปได้ ข้าก็สามารถทำให้ทุกคนล้วนแต่ไม่ตายได้?”

“นางบ้า” ซูพ่านเอ๋อแกะมือเฟิงฉีนออก นางตะโกนด่าด้วยดวงตาที่แดงกล้ำ

“แล้วแต่เจ้าจะพูดยังไง แต่คนบ้าอย่างข้าสามารถอภัยกับสิ่งที่เจ้าทำทั้งหมดได้ และคนอย่างพวกเจ้าเรียกคนที่ยกโทษความผิดให้พวกเจ้าว่าพระเจ้า” กู้อ้าวเวยส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และไม่พูดกับซูพ่านเอ๋ออีก: “เมี่ยวหาร ตอบข้าที”

“ข้าตกลง” ซูพ่านเอ๋อได้ยินเมี่ยวหารพูดเช่นนี้

……

วันที่สอง ฝนในฤดูใบไม้ล่วงก็ตกลงมาปอยๆ

ตอนนี้กำลังจะเข้าฤดูหนาว กู้อ้าวเวยเดินไม่ถนัด เดินไปยังพระราชวังโดยมีซ่านเซิ่งหานพยุงไว้เบาๆ ซ่านจินจื๋อที่มาขอพระราชโองการก็เห็นภาพนี้ และซ่านเชียนหยวนที่ตามมาติดๆก็งงกับเหตุการณ์ตรงหน้า

ระหว่างพวกเขาเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไปบ้าง

กู้อ้าวเวยเดินช้า จึงปล่อยแขนซ่านเซิ่งหาน ตบบ่าเขาพูดว่า: “พวกเจ้าไปขอพระราชโองการก่อนเถอะ ข้าตามข้ารับใช้ในวังเดินไปช้าๆก็ได้”

บ่าวที่ตามหลังมาก็ต้องหยุดลง ใช้ร่มในมือบังฝนให้ ยิ่งระวังยกมือขึ้นมาให้กู้อ้าวเวยเกาะ แต่กลับอยากจะเอาหัวมุดลงดินจริงๆ

“ไมต้องแล้ว……”