บทที่ 717 ผิดหวัง

บทที่ 717 ผิดหวัง

“เจ้ากับซ่านจินจื๋อเป็นอะไรกัน?” กู้อ้าวเวยกลืนน้ำลาย

“เขาเป็นลูกชายของเพื่อนข้า ถ้าเจ้ารักหานเอ๋อจริง ก็อยู่ฝั่งข้า พวกเรามาช่วยกันลากฮ่องเต้ลงจากตำแหน่งกัน เทียบกับการที่เจ้าทำอ้อมๆจะเร็วกว่าอีก” ฮุยเฟยหัวเราะเสียงเบาข้างหูนาง

กู้อ้าวเวยก็หัวเราะเสียงเบาตามนางขึ้นมา: “ตามสถานการณ์ตอนนี้แล้ว นี่ถือว่าเป็นวิธีที่เร็วที่สุด”

แต่ฮุยเฟยยังไม่ทันดีใจ เข็มเงินยาวจ่อไปที่ขมับนางแล้วเรียบร้อย จิ้มจนมีเลือดซึมออกมานิดหน่อย: “ใครจะคิดว่าข้าจะลงมือจัดการสนมที่ไม่เคยเห็นหน้ากันล่ะ?”

ตอนแรกคิดว่าจะหาฆ่าตกรในวัง แต่ไม่คิดว่าตัวเองเป็นเหยื่อของฆาตกรไปเสียได้

“เจ้าอยากให้องค์หญิงแคว้นเอ่อตานลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้แคว้นชางหลาน เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวงั้นเหรอ?” กู้อ้าวเวยมืออีกข้างตบไปที่เอวของฮุยเฟย ในตอนที่นางร้องเจ็บก็รีบยื่นมืออีกข้างไปบีบคอนาง มีดตกลงไปที่เท้า นางเหยียบไว้แน่น ตอนนั้นที่กุ่ยเม่ยสอนการต่อสู้นาง ตอนนี้กลับได้ใช้มันแล้ว

เทียบกับมีดของฮุยเฟย นางยังจะเร็วมากกว่าอีก

ฮุยเฟยร้องเจ็บในลำคอ แต่ไม่กล้าร้องออกมาเสียงดัง มีดในวัง ถ้ามีคนเข้ามา ก็จะรู้ว่าใครลงมือก่อน

กู้อ้าวเวยปล่อยมือออกอย่างระวัง หรี่ตาหวังว่าจะเห็นอะไรได้บ้าง แต่สุดท้ายกลับมืดไปหมด จึงต้องควบคุมหัวใจที่เต้นเร็ว และพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า: “เป้าหมายของเจ้าล่ะ”

ฮุยเฟยหัวเราะออกมา: “ข้าแค่อยากจะฆ่าซ่านต้วนโฉงจอมทรยศ และเจ้าก็ยังได้ความเชื่อใจจากเขาอีก”

“อะไรนะ?” กู้อ้าวเวยคิดเหตุผลมากมาย อาจเป็นเพราะเบื้องหลังนางมีแผนร้ายที่ยิ่งใหญ่กว่า

“เหตุผลที่เขาเก็บข้าไว้ เป็นเพราะก่อนหน้าที่จะพบคนรุ่นหลังของตระกูลหยูน เขาเคยรักข้า ตอนนี้เขาคิดจะละทิ้งตระกูลหยูนเพื่อแลกกับความเชื่อใจ รอเขารู้วิธีการเป็นอมตะได้ เขาก็จะฆ่าคนรักของข้า เพื่อทำให้สำเร็จในขั้นสุดท้าย” ฮุยเฟยมีน้ำตาคลอหน่อย

กู้อ้าวเวยลืมตาขึ้นโตๆ และปล่อยนางออก: “เจ้าฆ่าว่านต้วนโฉง ก็แค่กลัวว่าเขาจะฆ่าเจ้างั้นเหรอ?”

ฮุยเฟยจับคอไอคอกแคก เงยหน้าขึ้นอย่างทรมาณ: “เจ้าไม่รู้เหรอ? วิธีการเป็นอมตะแม้จะไม่มีบอกไว้ชัดเจน แต่ขั้นแรกก็คือเลือดของคนมากๆ และขั้นสุดท้าย ก็คือดื่มเลือดเนื้อของคนที่รักมากที่สุด เพื่อทำให้หยินหยางเท่ากัน และได้เป็นอมตะในทันที……”

ฝนจากฤดูใบไม้ร่วงตกหนักขึ้นเรื่อยๆ และสีหน้ากู้อ้าวเวยเดินไปตามสายฝนกับข้ารับใช้ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย

เมื่อกี้ฮุยเฟยที่หยิบมีดขึ้นมาด้วยท่วงท่าที่ยากลำบาก มองเห็นข้ารับใช้ที่ตัวเองเชื่อใจเดินเข้ามาใกล้ สายตาดวงนั้นเหลือเพียงแต่ความรู้สึกผิด มีดในมือสั่นขึ้นมาเบาๆ: “ข้าไม่รู้ว่านางจะเชื่อหรือไม่……”

และข้ารับใช้คนนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้านั้นที่มีความคล้ายหับเยว่พูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ท่านไม่เคยเจอกับองค์หญิง ท่านพูดอย่างบ้าคลั่ง คิดว่าองค์หญิงคนนี้ต้องเชื่อแน่นอน”

ขอแค่ให้กู้อ้าวเวยสงสัยในตัวจริงของซ่านต้วนโฉงและซ่านจินจื๋อก็พอ งั้นเป้าหมายของพวกเขาก็สำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว

……

เสียงฝนที่ตกกระทบร่ม เสียงน้ำจากฝีเท้า

กู้อ้าวเวยกลับเหม่อลอยคิดอยู่นาน ในหัวนางมีแต่เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของฮุยเฟย ยังมีคำสุดท้ายนั้นอีก

เหมือนสิ่งที่รู้เมื่อก่อนต่างหลอมรวมกันหมด

ทำไมซ่านต้วนโฉงถึงเก็บฮุยเฟยไว้

ทำไมเมี่ยวหารถึงต้องคุ้มครองซูพ่านเอ๋อที่ไร้ประโยชน์

ทำไมซ่านจินจื๋อถึงเปลี่ยนไปมาก และเลือกที่จะซื่อสัตย์และปกป้องอยู่กับนางข้างๆ