บทที่ 718 เชื่อใจหนึ่งคน

บทที่ 718 เชื่อใจหนึ่งคน

ก่อนจะไป กู้อ้าวเวยเลือกที่จะอยู่ข้างซ่านเชียนหยวน นางเอามือวางไปบนแขนของเขาเบาๆ

และในใจซ่านเซิ่งหานกลับลนลานมาก อาจเป็นเพราะถ้าเขาเข้าใจในตัวกู้อ้าวเวยอีกหน่อย ความผิดพลาดแบบนี้ก็จะไม่กลายเป็นดาบสองคมแบบนี้ และความรักอันน้อยนิดที่เขามีให้กับกู้อ้าวเวยกลับอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจไปแล้ว

ซ่านจินจื๋อกลับเดินไปข้างๆอย่างเรียบเฉย

เขากลับเข้าใจกู้อ้าวเวยมากกว่าใคร นางไม่ได้เป็นคนขี้สงสัย แต่กลับเพราะนางมีข่าวที่อยู่ในกำมือมากเกินไป จึงทำให้นางนำเรื่องทั้งหมดมาเรียบเรียงวิเคราะห์สรุปขึ้นมาใหม่เองอย่างชาญฉลาด

และความรักทั้งหมดสำหรับนางแล้วเป็นแค่เพื่อให้ได้ข่าวมาเท่านั้น นางเลือกที่จะเห็นด้วย และสามารถไม่ยอมรับก็ได้

แต่พวกนี้จะเป็นสิ่งที่กดทับนางจนลุกขึ้นมาไม่ได้ในที่สุด

“เมื่อกี้ที่เจ้าพูดมา ข้าไม่เข้าใจเท่าไหร่” ซ่านเชียนหยวนพูดเสียงเบาทำลายความเงียบนี้

“เจ้าไม่ต้องเข้าใจหรอก ความหมายของข้าคือ เทียบกับพวกเขาทั้งสองที่เอาแต่คิดเรื่องความรัก ข้าเชื่อใจเจ้าผู้ซึ่งไร้เดียงสามากกว่า” กู้อ้าวเวยหนี่ตาจับมือเขาไว้: “อยากจะขี้โกงเพื่อทำให้ข้าสนใจอย่างอื่น ไม่มีทางคิดเรื่องการเป็นอมตะที่ยังต้องใช้เวลาอีกนานแน่นอน”

“ข้าก็ตีคนเป็นนะ” ซ่านเชียนหยวนแสยะยิ้ม ตอนนั้นตัวเองยังเด็ก ยังไปก่อเรื่องน่าอายกับฉีหรัวอยู่มาก

“เดี๋ยวเจ้าข้าไปจี้ซื่อถางหน่อย” กู้อ้าวเวยดึงแขนซ่านเชียนหยวนเบาๆ และพูดต่อว่า: “อีกไม่กี่วันข้าจะออกไปพร้อมกับองค์ชายสาม”

“เมื่อกี้บอกว่าไม่เชื่อใจเขาไม่ใช่เหรอ?” ซ่านเชียนหยวนขมวดคิ้ว ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าการเติบโตหลายปีมานี้เปล่าประโยชน์

คิดว่าอย่างน้อยเขาจะเข้าไปเกี่ยวกับเรื่องของพวกเขาได้บ้าง แต่ความจริงคือซ่านจินจื๋อกับกู้อ้าวเวยไม่คิดถึงเขาเลย และยังไม่อธิบายอย่างละเอียดให้เขาอีก

“ข้าเชื่อใจเจ้า แต่เจ้าสามารถช่วยข้าได้งั้นเหรอ?”

“พวกเราไม่เป็นเพื่อนกันแล้ว”

“ชิงจือเป็นน้องชายของเจ้านะ ข้าเป็นแม่ของชิงจือ นับแล้วเจ้ายังต้องเรียกข้าว่าน้าอีก”

“……” ซ่านเชียนหยวนเงียบไม่พูด พอกู้อ้าวเวยยิ้มหวานพูดหยอกเล่นกับเขา อาจเป็นเพราะตอนนี้ใจกู้อ้าวเวยวุ่นวายไปหมดกำลังอยากจะระบาย หรือนางอาจจะกำลังคิดวิธีการใหม่ๆ

และตอนนี้ นางกำลังระบายความพอใจของตัวเอง

พอรู้เรื่องนี้ ซ่านเชียนหยวนก็พยุงกู้อ้าวเวยอย่างระวัง: “ข้าให้โยว่หลีไปกับเจ้าดีไหม?”

“เจ้าอยากจะคอยจบตามองข้างั้นเหรอ?” กู้อ้าวเวยยักคิ้วขึ้น เดินช้าลง และยังจับแขนซ่านเชียนหยวนอย่างระวัง เขย่งเท้าขึ้นพูดเบาๆข้างหูเขา

เสียงเบาจนซ่านจินจื๋อฟังไม่ชัด

แต่ซ่านเชียนหยวนกลับอึ้งและพูดว่า: “เจ้าต้องได้รับกรรมแน่”

“ก่อนจะโดน ข้าก็สำเร็จไปแล้วล่ะ” กู้อ้าวเวยยิ้มตอบเขา

ซ่านเชียนหยวนสีหน้าทุกข์ใจ จึงต้องก้มหน้าพากู้อ้าวเวยหนีออกมาจากสายตาซ่านเซิ่งหานและซ่านจินจื๋อ นับแล้วความสัมพันธ์ของกู้อ้าวเวยและซ่านเชียนหยวนจะดีกว่ามาก เพราะยังไงทั้งสองเคยปกป้องอีกฝ่ายมาก่อน