บทที่ 719 แผนการไม่เปลี่ยน

บทที่ 719 แผนการไม่เปลี่ยน

“แต่นี่เป็นวิธีโบราณที่ขาดหายไปมาก” เห้อจิ้นหล่างนั่งลงตรงหน้ากู้อ้าวเวย เพราะนางเสียการมองเห็น จึงต้องรายงานชื่อยาทั้งหมดแก่นาง และฉีหรัวก็อยู่ด้วยกัน และซ่านเชียนหยวนที่รู้เรื่องราวมากก็ขมวดคิ้วเป็นปม: “ยาพวกนี้ล้วนแต่แพงทั้งนั้น แม้จะซื้อไม่ยาก แต่สองสามเดือนก็รวมยาทั้งหมดไม่ได้”

เพราะยังไงยาพวกนี้กระจายไปทั่วใต้และเหนือ

“นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ตามรายละเอียดที่ขาดหายไป น่าจะมียาอีกสามสี่ตัว ถ้าในครึ่งปีนี้ อยากจะหาก็อาจจะเจอ” เห้อจิ้นหล่างถอนหายใจหนัก: “แต่ข้ากลัวว่าเจ้าจะรอไม่ได้นานขนาดนั้น”

“ข้าก็ไม่ต้องรอนานเช่นนั้นเหมือนกัน” กู้อ้าวเวยหันไปหยิบแก้วชาขึ้นมา พูดต่อว่า: “วันนี้ที่มา หวังให้ท่านฝั่งเข็มให้ข้า ข้าจะใช้ชีวิตแบบมองไม่เห็นอีกไม่ได้แล้ว”

“แต่ตาเจ้า……”

“ใช้วิธีของข้า” กู้อ้าวเวยแสยะยิ้ม: “ขอแค่ท่านยอมช่วยข้าทำเรื่องนี้ให้สำเร็จอย่างลับๆก็พอแล้ว ข้าจะบอกวิธีแก่ท่าน แต่องค์ชายสี่ ออกไปก่อนเถอะ”

พอโดนไล่ออกมา ซ่านเชียนหยวนก็เรียบเฉยไม่พูดอะไร แต่เขาก็สงสัย ทำไมกู้อ้าวเวยต้องให้เขาบอกกับกุ่ยเม่ยคนเดียวด้วย และความลับนั้นคืออะไรกัน?

ซ่านเซิ่งหานอยู่ในจวนสามวันเต็มๆ แต่กลับได้รายงานว่ากู้อ้าวเวยยังคงอยู่ในจี้ซื่อถาง ยังไม่ออกมา

และคนของซ่านเชียนหยวนก็ปกป้องนางอย่างเปิดเผย ขนาดโยว่หลีคนใกล้ตัวที่เชื่อใจมากที่สุดก็ยังส่งไปคุ้มครองนาง

ซ่านจินจื๋อเคยส่งหงเซียวไปสืบเรื่องนี้ที่จวนของอ๋องจงผิง แต่กลับได้รายงานมาว่า เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในสามวันนี้ มีเพียงซ่านเชียนหยวนและกู้อ้าวเวยที่สัญญาโดยความสัมพันธ์เพื่อน

“ท่านอ๋อง ให้ข้าพาคนบุกเข้าไปเลยดีไหมขอรับ?” หงเซียวก็โกรธจนกระทืบเท้า

“ไม่ต้องแล้ว ข้าจะไปเอง” ซ่านจินจื๋อคิดไม่ถึงว่า หลานที่ตัวเองเชื่อใจที่สุดจะเก็บความลับกับตัวเอง และกู้อ้าวเวยก็มีความสามารถที่ทำให้หยวนเอ๋อเงียบได้

พาคนไปยืนหน้าจี้ซื่อถาง ข้าคิดว่าคงต้องมีสงครามประสาท และกู้อ้าวเวยที่สวมชุดดำก็เดินออกมากับเห้อจิ้นหล่าง เขามองดูคนตรงหน้า และบอกกับกู้อ้าวเวยว่า: “อ๋องจิ้งมาหาเจ้าแล้ว”

“อืม?” สีหน้ากู้อ้าวเวยดูซีดมาก เอียงคออยากจะถามว่า: “มาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ?”

“แค่อยากจะแน่ใจความคิดและหัวใจของเจ้า” ซ่านจินจื๋อเดินหน้าขึ้นไป รับเสื้อคลุมที่หงเซียวยื่นมาคลุมไว้ที่ไหล่ตัวเอง: “หรือว่าทำตามแผนเดิม”

กู้อ้าวเวยนัยน์ตานางหดเข้าไปเล็กน้อย แต่แค่จับมือซ่านจินจื๋อที่คลุมเสื้อให้ตัวเอง: “ทำเรื่องตัวเองให้ดีก่อนค่อยมาหาข้า”

นำเสื้อคลุมนั้นยื่นคืนให้ซ่านจินจื๋ออีกครั้ง กู้อ้าวเวยจับตัวเห้อจิ้นหล่างไว้และพูดว่า: “รบกวนใช้คนส่งจดหมายไปที่จวนองค์ชายสามหน่อย”

หงเซียวนัยน์ตาขาวก็มีเส้นเลือดฝอยผุดขึ้นมาทันที เฉิงซานที่อยู่ด้านหลังก็ห้ามไว้โดยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

ซ่านจินจื๋อกลับทำหน้าเคร่งเก็บเสื้อคลุมไว้กับตัว หัวเราะเย็นชาพูดว่า: “เจ้ามันเป็นวันทองสองใจจริงๆนะ”

“เหมือนกันๆ” กู้อ้าวเวยมองไปที่เขาและแสยะยิ้ม

รอซ่านเซิ่งหานสั่งคนมา ซ่านจินจื๋อกำลังพาคนออกไปด้วยอารมณ์โกรธจัด

ซ่านเซิ่งหานรับกู้อ้าวเวยกลับมาอย่างใจคิด เขาคิดว่าระหว่างทั้งสอง ยังไงกู้อ้าวเวยก็เลือกตัวเองอยู่ดี

พอกลับถึงตำหนักอ๋องจิ้ง หงเซียวรับเสื้อคลุมมาจากมือซ่านจินจื๋อ แต่กลับพูดอย่างโมโหว่า: “ท่านอ๋อง นางไม่คู่ควรที่ท่านจะทำแบบนี้ด้วย ท่านทำเพื่อนางมามากแล้ว แต่นาง……”