บทที่ 720 ดีกับร้าย

บทที่ 720 ดีกับร้าย

ฝนจากฤดูใบไม้ร่วงได้หยุดลงแล้ว ซ่านจินจื๋อกับซ่านเซิ่งหานนำกำลังทหารที่ไม่ใช่กองเดียวกันออกไป เมืองเทียนเหยียนทั้งหมดก็เงียบลงเพราะจะเข้าสู่ช่วงฤดูหนาวแล้ว

และในนี้ กลับมีหลายๆคนแอบปฏิบัติอยู่

เห้อจิ้นหล่างนำจดหมายที่เขียนด้วยตัวเองส่งให้คนงาน ด้านบนยังเขียนที่อยู่และชื่อแม่หญิงตู้อีก: “ส่งไปด้านบน และบอกพวกเขาว่า พอได้รับจดหมายแล้วก็ปฏิบัติทันที จะให้คนอื่นรู้ไม่ได้”

“ขอรับ” คนงานก็รีบไปจัดการทันที

หมอคนอื่นต่างมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น และเห้อจิ้นหล่างกลับเอารายการหนึ่งมา ส่งไปที่มือเขา: “สั่งให้คนไปเก็บยาสนุนไพรทั้งหมด ช่วงนี้ข้าไม่รักษาแล้ว บอกว่าข้าไม่สบายลุกไม่ไหว”

หมอคนอื่นต่างพยักหน้ากัน คิดว่าเห้อจิ้นหล่างจะออกไปอีกแล้ว

และเขากลับเอากล่องบาตัวเอง นำจดหมายอีกฉบับไปจวนฉี แค่บอกชื่อไปก็ได้รับเชิญเข้าจวนไปแล้ว เดินผ่านทางเดิน เห้อจิ้นหล่างมาถึงห้องหนังสือของฉีหรัว เห็นนางกำลังเอาถุงสีขาวนั้นออกมาจากตัวเจ้าแมว และในนั้นยังมีจดหมายที่มาจากเห้อจิ้นหล่างอีก

เห้อจิ้นหล่างหัวเราะและพูดว่า: “ไม่คิดว่าจดหมายนี้จะมาถึง”

“กู้อ้าวเวยฉลาดมาก” ฉีหรัวหัวเราะเสียงเบา ลูกน้องของนางที่ส่งของมีคนไม่น้อยที่ได้รับการช่วยเหลือจากเห้อจิ้นหล่าง ยิ่งไปกว่านั้นกู้อ้าวเวยเคารพผู้ใหญ่มาตลอด ยาที่ทั้งสองแลกเปลี่ยนกันนางก็ดูมาหมดแล้ว แค่ดูก็รู้แล้วว่าจดหมายนี้เป็นตัวหนังสือของเห้อจิ้นหล่าง

ทั้งสองเจอกัน ก็รู้แล้วว่าทุกอย่างเป็นฝีมือของกู้อ้าวเวย

มองหน้ากันแล้ยิ้ม เห้อจิ้นหล่างเอาจดหมายอีกฉบับส่งไปให้ฉีหรัว: “นางหวังอยากให้เจ้าพาข้าเข้าไปวังไปรักษาฝ่าบาท กังวลว่าโรงหมอหลวงจะมีปัญหา จดหมายฉบับนี้นางเขียนเองบิดเบี้ยวไปบ้าง บอกว่าอยากให้พวกเราส่งไปให้ฝ่าบาทโดยตรง”

“เจ้าไม่รู้เนื้อหาด้านในเหรอ?” ฉีหรัวยักคิ้ว เอาจดหมายที่ตัวเองเอาออกมาจากเจ้าแมวจับไว้ที่มือ: “จดหมายนี้ยังมีสูตรยา……ดังนั้นสูตรยานี้คือ……”

“นี่เป็นยาถอนพิษของฝ่าบาท ถ้าในนั้นมีจดหมายใดที่หายไป นางต้องประกันว่าฝ่าบาทจะไม่ถูกฆ่า” เห้อจิ้นหล่างเอาจดหมายอีกหนึ่งอันที่บิดเบี้ยวด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด: “นี่คือสิ่งที่นางเอาไว้ให้ตอนจากไป บอกข้าว่า นางเตรียมตัวเจ้าและข้าไว้แล้ว”

“กลัวว่าจดหมายนี้ไม่ถึงมือข้าก็ช่างเถอะ แต่ว่าท่านน่าจะปลอดภัยที่สุดสิ” ฉีหรัวหัวเราะ

“เคยมีคนแอบอ้างชื่อข้า” เห้อจิ้นหล่างก็พูดตาม

พอรู้เรื่องนี้ว่าร้ายแรงแค่ไหนทั้งสองก็มองตากัน สลับกระดาษกันดูด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

ในลายลักษณ์อักษรของเห้อจิ้นหล่าง ก็มีตัวอักษรที่บิดเบี้ยวของกู้อ้าวเวย

เป็นเช่นนี้แล้ว ฉีหรัวกับเห้อจิ้นหล่างก็เข้าใจแล้วว่า พวกเขาแค่รับประกันว่าจะถอนพิษของฝ่าบาท และนำอีกฉบับส่งให้ฝ่าบาทโดยตรง พอจัดการชัดเจนแล้ว ฉีหรัวก็สั่งคนให้เตรียมตัวเข้าวัง และอ้างว่าจะเอาภาพออกแบบใหม่ให้ฝ่าบาทดู จะผิดพลาดไม่ได้ และจะพาช่างที่ดีที่สุดสองท่านไปอธิบายด้วยกัน

ซ่านต้วนโฉงได้ยินว่าฉีหรัวจะพาคนเข้าวังก็ตื่นตนกขึ้นมาทันที ก่อนหน้านี้ก็มีกู้อ้าวเวยที่พูดจาไม่ไว้หน้า ฉีหรัวก็เป็นผู้หญิงแบบนั้น แต่ว่าพอรอเห้อจิ้นหล่างหยิบกล่องยา และฉีหรัวนำจดหมายของกู้อ้าวเวยยื่นให้ด้วยสองมือ ซ่านต้วนโฉงก็พูดขึ้นอย่างสงสัยว่า: “นางไปด่านลั่วสุ่ยแล้ว ยังจะมาวุ่นวายกับร่างกายข้าอีกงั้นเรอะ?”

ให้เห้อจิ้นหล่างวัดชีพจร ซ่านต้วนโฉงได้ยินชื่อเสียงของท่านเห้อตั้งแต่เป็นรัชทายาทอยู่นานแล้ว

และเปิดอ่านจดหมายที่เขียนเองของนาง แต่กลับมีแค่ไม่กี่คำพูด

“องค์ชายสามยืมมือฮุยเฟยวางยาไม่ได้คิดจะฆ่าท่าน ข้าไม่เคยสงสัยว่าท่านรักคนรักของท่านจริง”

“คนที่เสียไปไม่มีทางหวนกลับ โกรธแค้นคนตรงหน้าไม่ได้อะไรขึ้นมา ตัวเป็นฮ่องเต้แม้ขอทุกอย่างสันติ ทุกอย่างเป็นไปตามใจคิด”