บทที่ 753 ต้นทุนในการกดขี่ผู้คน

บทที่ 753 ต้นทุนในการกดขี่ผู้คน

ซ่านต้วนเฟิงแทบจะพาคนหนีออกไปด้วยความพ่ายแพ้

บานประตูปิดสนิท ประตูถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา ยังพอได้ยินเสียงโซ่ตรวนกระทบกันอยู่รำไร

หยุนชิงหยางมองไปที่หลานสาวคนที่เมื่อครู่ยังกดขี่ผู้อื่นนั่งบนตั่งด้วยปลายนิ้วเริ่มสั่นระริก สายตาดูตื่นตระหนกไปหมด ชิงจือที่อยู่ข้างกายแทบไม่เคยเห็นท่าทางก้าวร้าวข่มเหงผู้คนแบบนั้นของท่านแม่เลย สำหรับเรื่องที่นางเอ่ยมาทั้งหมดนั้นก็ได้แต่รับฟังแต่ไม่สามารถแยกแยะทำความเข้าใจได้เลย

“เวยเอ๋อ” ท้ายที่สุดหยุนชิงหยางก็ยังเรียกเสียงแผ่วหนึ่งที

อ้าปากเล็กน้อย กู้อ้าวเวยติดที่ยังมีคนคอยเฝ้าอยู่หน้าประตูส่วนหนึ่ง แม้กระทั่งคำกระซิบเล็กน้อยยังไม่กล้าเอ่ย ได้แต่หยัดกายลุกขึ้นเดินไปหยุดอยู่ข้างกายของหยุนชิงหยาง นั่งลงบนพื้นดังเช่นแต่ก่อน นอนฟุบลงบนเข่าของหยุนชิงหยาง

ก่อนหน้านี้ถึงจะไม่ใคร่ได้พบท่านปู่นัก ทว่าก็พอรู้ว่าท่านปู่อายุมากขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายก็ยิ่งไม่ไหวขึ้นทุกที ผ่านไปหลายปีแล้ว เส้นผมของหยุนชิงหยางกลายเป็นสีหงอกขาวหมด บนผิวหนังส่วนใหญ่ก็เป็นรอยย่น ทว่ามือที่ทาบลงบนศีรษะของกู้อ้าวเวยกลับยังอ่อนโยนและทรงพลังอยู่ดี

ชิงจือก็คว้ามือของกู้อ้าวเวยเอาไว้ “ท่านแม่ ข้ากลัว”

“ชิงจือเด็กดี อีกไม่กี่วันแม่จะพาเจ้าไปพบน้องชายแล้ว” กู้อ้าวเวยิ้มพลางลูบไล้ฝ่ามือของชิงจือเบาๆ เงยหน้าขึ้นมองไปที่ชิงจือซึ่งนั่งอยู่บนตัวหยุนชิงหยางเช่นเดียวกัน ก่อนจะยิ้มตาหยี “คมดาบพวกนั้นล้วนเป็นสิ่งที่ท่านพ่อถือ ถึงมันจะทำร้ายผู้คน แต่ก็ปกป้องผู้คนเอาไว้เหมือนกัน”

“เหมือนกับเมื่อครู่ที่ท่านแม่เอามีดไปจ่อที่ตัวของคนเลวนั่นใช่หรือไม่?” ดวงตาของชิงจือพลอยเบิกจ้อง

“ประมาณนั้น” มือข้างหนึ่งของหยุนชิงหยางวางลงบนศีรษะของชิงจือ พบางมองไปที่กู้อ้าวเวย “คิดไม่ถึงว่ามีหลายสิ่งเกิดขึ้นมาอนาคต กลับยังต้องให้เจ้ามาแบกรับภาระทั้งหมดเสียได้”

“ท่านปู่พูดเรื่องอะไรกัน ข้าไม่ได้แบกรับภาระเสียหน่อย เพียยงแต่คิดว่าสามารถทำอะไรบางอย่างได้อย่างบ้าคลั่งเท่านั้นเอง” ในดวงตาของกู้อ้าวเวยยิ่งเปี่ยมล้นด้วยหยาดน้ำตา อิงลงไปบนเข่าของหยุนชิงหยาง “รอกระทั่งเรื่องราวทุกอย่างเสร็จสิ้น ข้าจะไปเพียงหมอของท่านเพียงคนเดียว”

“ถ้าหากเจ้าโยนตัวไปกับคนดีๆ สักคน บางทีคงไม่ต้องเกลือกลั้วอยู่ท่ามกลางข้อพิพาทนี้หรอก” หยุนชิงหยางกล่าวเช่นนี้ ยิ่งมุ่นเรียวคิ้วแน่น ส่วนกู้อ้าวเวยกลับยิ้มบางๆ ต่อเรื่องนี้ “ถ้าหากสูญเสียร่างกายนี้ไป ไยข้าจะมีท่านปู่ ท่านพ่อกับท่านแม่ได้เล่า สำหรับข้า นี่ก็เป็นพรแห่งชีวิตแล้ว”

หยุนชิงหยางแสบปลายจมูก คิดพันครั้งหมื่นครั้งก็คิดไม่ถึงว่าจะได้พบกับกู้อ้าวเวยในที่แห่งนี้ได้

ทว่าเขากลับรู้ว่าครั้นยังเด็กกู้อ้าวเวยที่นิสัยหยิ่งผลองคนนั้นได้ไปสู่ราตรีแห่งมหาสมรสคืนนั้นตั้งนานแล้ว ถึงเขาจะชิงชังซ่านจินจื๋อแทบทนไม่ไหวอยากจะฆ่าเขาเพื่อล้างแค้นให้กับเด็กน้อย ทว่ารอกระทั่งกู้อ้าวเวยในตอนนี้เบ่งบานใจกว้าง พุ่งปราดสู่เรื่องราวในอดีตหรือสถานการณ์ในปัจจุบันโดยไม่สนใจสิ่งใด เขากลับไม่ได้ตำหนิอันใดแล้ว

บางครั้งชะตากำหนดแล้ว นางอาศัยอยู่ในร่างของกู้อ้าวเวย ก็เพื่อสะสางเรื่องวุ่นวายที่เชื่อมโยงกันในปัจจุบันนั่นเอง

“แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน แม้ข้าจะรู้เรื่องราวพวกนี้แล้วมันจะอย่างไรเล่า? ได้แต่ภาวนาหวังว่าพวกเขาจะไม่อาจถูกหมอกมัวเมาบังตาเท่านั้น ถ้าหากตรวจสอบอดีตที่ผ่านมาของกู้เฉิงอย่างละเอียด บางทียังสามารถพบข้อด่างพร้อยบางประการก็ได้” กู้อ้าวเวยกล่าวเสียงกระซิบ ทว่ามืออีกข้างทำสัญญาณมือให้ชิงจือเงียบเสียงไว้ เอาภาพเส้นทางฮวงจุ้ยสองแผนของกู้จี้เหยาในแขนเสื้อมอบใส่มือของหยุนชิงหยาง

ในห้องที่สามารถซุกซ่อนอาวุธจำนวนมากเช่นนี้ได้ กู้อ้าวเวยไม่คิดว่าผนังกำแพงสี่ด้านจะสามารถเจาะรูหรือทิ้งประตูลับเอาไว้ได้เลยด้วยซ้ำ