บทที่ 814 วาจาอันดื้อแพ่ง

บทที่ 814 วาจาอันดื้อแพ่ง

ไม่นานหลังจากนั้น อาภรณ์และสำรับอาหารล้วนถูกไล่เรียงส่งขึ้นมา

เด็กรับใช้เสี่ยวเอ้อร์นั้นปากมากอีกหนึ่งประโยคแลดูเหมือนไม่วางใจ “พระนาง เวลานี้เสียงเบื้องนอกโหมกระหน่ำ กลัวแต่ว่าร้านเล็กๆ ของพวกเราจะปกป้องท่านเอาไว้ไม่นาน ท่านรีบทานแล้วออกเดินทางเร็วหน่อยจะดีกว่า เถ้าแก่พวกเราได้ส่งจดหมายไปยังร้านละแวกใกล้เคียงแล้ว ถึงตอนนั้นจะจดไว้ให้ท่าน ตลอดทางนี้ท่านจะได้สะดวกขึ้นมาหน่อย”

“เสียงลมโหมกระหน่ำ?” กู้อ้าวเวยรับอาภรณ์ไว้ มืออีกข้างหนึ่งกระชับแผนที่แน่นอีกครา

“ท่านนั้นมิทราบ ตอนนี้ในเมืองเทียนเหยียนมีการออกคำสั่งลับ บัญชาให้หยาเหมินรอบบริเวณเสาะหาร่องรอยของท่าน ทั้งยังให้นำไปรายงานกลับเทียนเหยียนด้วย ทว่าไม่เคยเอ่ยถึงสถานะของท่านเลยแม้แต่น้อย ดูแล้วคงหาใช่เรื่องดีไม่” เด็กรับใช้เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยถึงตรงนี้แล้วก็ทำท่าทางเชือดคอไปหนึ่งที แต่ว่าเขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้

แต่การคาดเดาของเขากลับสมเหตุสมผล

กู้อ้าวเวยคิดไม่ถึงเลยว่าซ่านต้วนโฉงจะถึงขั้นอดรนทนไม่ไหวอยากกำจัดนางอย่างเร่งรีบปานฉะนี้ เป็นดังนี้แล้ว นางก็อดเป็นห่วงสถานการณ์ภายในวังมิได้ ท่านแม่ย่อมมีการปกป้องจากซ่านจินจื๋ออยู่แล้ว ทว่าสถานการณ์ของตัวซ่านจินจื๋อเองจะเป็นอย่างไรกันเล่า?

แม้นางจะสามารถตั้งข้อกล่าวหาฉอดๆ ต่อหน้าไทเฮา ทว่านางก็มิอาจคาดเดาแผนการและความคิดทั้งหมดของซ่านต้วนโฉงได้อย่างแม่นยำ ครุ่นคิดเนิ่นนาน นางก็ยังมอบจดหมายสองฉบับไปให้เด็กรับใช้เสี่ยวเอ้อร์คนนั้นอยู่ดี “จดหมายสองฉบับนี้ มอบให้ถึงมือองค์ชายสามทั้งหมด เขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าควรทำอย่างไร”

เด็กรับใช้เสี่ยวเอ้อร์กลืนน้ำลาย ทว่าก็ยังรับไว้ แต่ยังมิทันเดินออกไป ก็ได้ยินกู้อ้าวเวยปริปากเอ่ยต่อ “แม้เจ้าจะเปิดอ่าน ก็ไม่เข้าใจความหมายในนั้นอยู่ดี แต่ถ้าเจ้าไม่ส่งจดหมายฉบับนี้ ข้ายังมีจดหมายที่มากกว่านี้ส่งออกไป”

“ขอรับ ผู้น้อยเข้าใจแล้ว” เด็กรับใช้เสี่ยวเอ้อร์รีบวิ่งออกไปทันที

และหลังจากที่เขาออกไป กู้อ้าวเวยก็ได้คลี่แผนที่ที่กำแน่นออกอีกครั้ง เผยให้เห็นข้อความสองอันที่ยับยู่ยี่ ยัดมันเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่ขนาดเล็กเท่านิ้วหัวแม่มือโดยไม่พูดไม่จา เปิดบานหน้าต่างออก ปรากฏนกพิราบส่งสารที่หยุดอยู่บริเวณนี้ตั้งแต่แรกแล้ว ผูกมันให้เรียบร้อย จนกระทั่งมองนกพิราบส่งสารตัวนั้นถาปีกโผบิน อันตรธานไร้ร่องรอย

ถ้าหากองค์ชายสามได้รับจดหมายที่เหมือนกันเป๊ะสองอัน เขาจะรู้เองว่าที่แห่งนี้ยังมีคนที่ใช้ประโยชน์ได้ซึ่งอยู่ข้างกายอ๋องจิ้งอยู่ เทียบกับองครักษ์ลับน่าอดสูในตำบลเหยสุ่ยพวกนั้น บางทีอ๋องจิ้งยิ่งต้องการคนคอยส่งข่าวสารอยู่ด้านนอก ทั้งให้คนในท้องพระโรงแปรพักตร์ ไปทำประโยชน์ให้เขาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

แต่ถ้าหากเขาได้รับเพียงจดหมายหนึ่งในนั้น องค์ชายสามก็คงไม่อาจติดต่อมาถึงตรงนี้ และคิดหาทางอื่น

ซูพ่านเอ๋อที่ซุกตัวบนเตียงอยู่ด้านหลังประจักษ์ทุกอย่างไว้ในสายตาทั้งสิ้น ขบเรียวปากล่างแน่น โพล่งประโยคหนึ่งออกมา “ข้าอยากล้างเนื้อล้างตัวหน่อย”

“เด็กรับใช้เสี่ยวเอ้อร์คนนั้นฉลาดมาก รอประเดี๋ยวก็คงมีให้” กู้อ้าวเวยอดมองอาภรณ์ยู่ยี่พวกนั้นบนเรือนร่างของนางเพิ่มอีกปราดหนึ่งไม่ได้ ส่วนซูพ่านเอ๋อกลับกำเจ้าของที่เหมือนกับเศษผ้าขี้ริ้วเหล่านั้นเอาไว้อย่างแน่นหนา หลังจากได้ยินวาจาของกู้อ้าวเวยสีหน้ายิ่งขาวซีดยิ่งขึ้น

เด็กรับใช้เสี่ยวเอ้อร์คนนั้นย่อมรู้ถึงทุกอย่างที่นางประสบมา

กู้อ้าวเวยเพ่งพินิจอาการเหม่อลอยจมในภวังค์ของซูพ่านเอ๋อ แต่มิได้ลงทัณฑ์อันใดต่อเรื่องที่นางคิดหนีอีก กลับปริปากพลางยิ้มบางๆ “ไม่นานเจ้าก็จะได้พบเมี่ยวหารแล้ว”

ดวงตาไร้แววคู่นั้นของซูพ่านเอ๋อพราวระยับเล็กน้อยขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นกลับหัวเราะเย้ยหยันตัวเอง “ทำไม? เจ้าคิดจะบอกเรื่องในวันนี้กับเมี่ยวหาร จากนั้นให้เขาทิ้งข้าไปใช่หรือไม่?”

“เขารักเจ้ามากกว่าที่เจ้าคิดเสียอีก แม้เจ้าจะสกปรกปานนี้ เขาก็ยังรักเจ้าดังวันวาน” เสียงหัวเราะเบาๆ เอ่อล้นออกมาจากลำคอของกู้อ้าวเวย ชมเชยเมี่ยวหารอย่างจริงครึ่งเท็จครึ่ง “ไม่มีใครรักเจ้ายิ่งกว่าเขาแล้ว แต่ข้าต้องการยาถอนพิษของเขา”

ครั้งนี้ซูพ่านเอ๋อกลับไม่ได้ปริปาก จนกระทั่งกู้อ้าวเวยทานอาหารส่วนที่เป็นของตนหมดแล้ว มองสำรวจส่วนที่นางกินลงไปกระทั่งไม่ได้ครึ่งหนึ่งของเมื่อก่อนเลย ขมวดคิ้วเล็กน้อย ซูพ่านเอ๋อที่อยู่บนเตียงจึงปริปากเอ่ยเจือด้วยเสียงสะอื้นไห้ “เขาเพียงแต่อยากให้ข้าเป็นเครื่องสังเวยก็เท่านั้น รอหลังจากศาลเจ้าที่ด่านลั่วสุ่ยสร้างเสร็จ เข้าก็จะ...”