บทที่ 851 ไขกระจ่าง

บทที่ 851 ไขกระจ่าง

บนภูเขาเทียนมีหิมะปกคลุมเต็มไปหมด แทบจะไม่มีต้นไม้ มีแต่ก้อนหินที่ชื้นเย็น

แต่จุ้ยเวี่ยนกลับแตกต่างออกไป จุ้ยเวี่ยนไม่ใช่ดอกไม้ใบหญ้า แต่เป็นต้นไม้เล็กๆที่มีความสูงระดับครึ่งตัวของมนุษย์ ไม่มีกิ่งก้าน ไม่มีใบไม้ เปลือกต้นไม้สีขาวดั่งหิมะ ใช้เป็นยาไว้ถอนพิษ ถึงแม้จะสามารถถอนพิษได้ แต่ขอเพียงแค่ได้ใช้จุ้ยเวี่ยนไปเท่านั้น ก็จะทำให้คนคล้ายผีดูดเลือด แล้วหลังจากนั้นจะตายเพราะกินอะไรอย่างอื่นไม่ลง ถึงจะให้เลือดกิน คนที่ได้รับยาชนิดนี้ก็จะมีชีวิตไม่ถึงครึ่งเดือน และในจุ้ยเวี่ยนกลับว่างเปล่า ส่วนมากจะกลายแข็งเป็นน้ำแข็งไปแล้ว

มีคนเล่าขานว่าน้ำแข็งของจุ้ยเวี่ยนเป็นสุรา หากเพียงได้ลิ้มรสครั้งหนึ่งเป็นรสชาติที่ล้ำเลิศที่สุดในปฐพี แต่หลังจากที่หลับตาแล้วก็มีเพียงแค่การไปนรกเท่านั้น แข็งตายท่ามกลางอากาศหนาว เพราะฉะนั้นมาวันนี้จุ้ยเวี่ยนหายากมาก คนที่รู้จักก็มีไม่มาก ยิ่งเป็นเพราะว่าในจุ้ยเวี่ยนมีเพียงแค่เปลือกไม้บางๆห่อหุ้มอยู่ด้านนอกเท่านั้น การดูดซับแร่ธาตุก็น้อย ถ้าหากมีคนตายข้างๆจุ้ยเวี่ยน นั่นก็เพียงพอให้จุ้ยเวี่ยนมีอายุอยู่ไปอีกหลายร้อยปีได้แล้ว

แต่ยู่จือกับอ้ายจือชำนาญในการใช้ยาพิษ ชื่นชอบของที่ไร้ซึ่งคุณธรรมอยู่แล้ว

ตอนนี้ยู่จือยิ่งมองกู้อ้าวเวยอย่างประหลาดใจ“บนโลกใบนี้ยังมีเครื่องยาที่เจ้าไม่รู้จักอีกหรอ？นี่จะให้ข้ายอมรับได้อย่างไร？”

“จุ้ยเวี่ยนเป็นเพียงสิ่งที่ข้าบังเอิญอ่านเจอในตำราโบราณม้วนหนึ่ง ไม่เคยนึกถึงมาก่อน อีกทั้งข้าคิดว่าของสิ่งนี้ไม่น่าใช้สิ่งที่จะถอนพิษให้เจ้าได้ และยังใช้ประโยชน์อย่างอื่นได้อีก”กู้อ้าวเวยเปิดกล่องหยกขึ้นอีกครั้ง แล้วเคาะไปที่กล่องไม้เบาๆ“นี่เป็นสิ่งที่ถูกวางอยู่ในประตูทางตาย”

“ประตูทางเกิดอะไร？”อ้ายจือไม่เข้าใจ

แต่ยู่จือที่อยู่ข้างๆกลับหัวเราะขึ้นมาเบาๆแล้ว“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นั่นเอง ในเมื่อความลับของศาลเจ้าก็คือการฟื้นคืนชีพ ถ้าอย่างนั้นก่อนอื่น เจ้าต้องตายก่อนหนึ่งครั้ง แล้วค่อยใช้พิษของตระกูลหยุนกับพิษของรากถุงน้ำดีหงส์ ยิ่งเจ้ากินยาพิษมากเท่าไหร่ ความเจ็บปวดทุกข์ทรมานก็จะน้อยลงเท่านั้น แต่จุ้ยเวี่ยนสามารถดูดซับยาพิษในกระแสเลือดของเจ้าได้ ในขณะที่ถอนพิษก็จะฆ่าเจ้าให้ตายไปด้วย เป็นดังนี้แล้ว การตายก็จะสัมฤทธิผล”

“หลังจากนั้นก็ไปหายาถอนพิษที่ว่ามา อาศัยจังหวะที่จุ้ยเวี่ยนยังกลืนกินเลือดภายในร่างกายของเจ้าอยู่ก็ให้ใช้ยาถอนพิษไปเลย ในตอนที่ฟื้นขึ้น ธารธาราในศาลเจ้าก็จะไร้ซึ่งเลือดที่มีพิษอีกต่อไป เพราะว่าถูกจุ้ยเวี่ยนกลืนกินไปหมดแล้ว เพราะฉะนั้นน้ำที่อยู่ปลายน้ำก็จะไม่มีพิษ”ตอนนี้กู้อ้าวเวยพยักหน้าอย่างตั้งใจ

“ถ้าเป็นดั่งสิ่งที่เจ้าพูดมานั้น จุ้ยเวี่ยนทำเพื่อไม่ให้ใครโดนยาพิษเล่นงาน อีกทั้งยังฆ่าเจ้าให้ตายในขณะเดียวกัน แล้วประตูทางเกิดของศาลเจ้าเอาไว้ใช้สำหรับอะไรกัน？ไว้ใส่ยาถอนพิษอย่างนั้นหรือ？”ทันใดนั้นยู่จือก็รู้สึกดีใจอย่างกะทันหัน นางไม่ได้วิเคราะห์เรื่องพวกนี้อย่างละเอียดกับผู้อื่นมานานแล้ว

“ประตูทางเกิดต้องมียาถอนพิษแน่ๆ เพียงแต่ข้าคิดว่ายาถอนพิษน่าจะละลายอยู่ในน้ำ”กู้อ้าวเวยเวยพยักหน้าอย่างตั้งใจ เงื้อมือขึ้นใช้ถ่านไม้ที่ถูกเผาจนไหม้เกรียมมาใช้วาดรูป รูปหนึ่ง“ถ้าหากใช้จุ้ยเวี่ยน ในระหว่างใช้ยาถอนพิษนี้คงจะทุกข์ทรมานมาก ในยาถอนพิษต้องมีฤทธิ์ที่ทำให้เจ็บปวดอย่างหนักหนาสาหัสแน่ๆ และยังถูกผสมอยู่ในน้ำอีก หากเป็นเช่นนี้ บาดแผลด้านในของเจ้าก็จะถูกทำความสะอาดจนเกลี้ยง”

“แล้วเหตุใดถึงต้องใช้น้ำไหลด้วยล่ะ？”อ้ายจือถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ยู่จือใช้สายตาที่มองคนโง่มองไปที่นาง“เพราะว่ายาถอนพิษอยู่บนต้นน้ำ ยาพิษอยู่ปลายน้ำ ไม่อย่างนั้นถ้าถูกวางอยู่ในกะละมังเดียวกัน จะตายก็ตายไม่ได้ จะเกิดก็เกิดไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น น้ำไหลสะอาดกว่าน้ำนิ่ง บาดแผลก็จะได้ไม่ติดเชื้อได้ง่าย”

“ยังมีจุดที่สำคัญอีกหนึ่งจุดนั่นก็คือ คงจะเป็นปัญหาเรื่องของพิธีนี้แล้วล่ะ”กู้อ้าวเวยแสยะยิ้มขึ้น นิ้วจิ้มไปจรดอยู่บนศาลเจ้า“สร้างประตูทางเกิดกับประตูทางตายขึ้นมาหลังจากนั้นสามารถใช้ไปมาได้ นั่นก็หมายความว่าสามารถถอนพิษให้ผู้อื่นได้ตลอด นอกจากนี้แล้ว พิธีนี้ยังมีความเสี่ยงอีกด้วย เพราะฉะนั้นภายในศาลเจ้าเป็นไปไม่ได้ที่จะมีประตูทางเกิดเพียงหนึ่งประตู ต้องมีแนวทางที่ปลอดภัยทางอื่นอีกแน่นอน ยกตัวอย่างเช่นนำยาถอนพิษส่วนหนึ่งวางไว้ที่ปลายน้ำ ถ้าหากเดินลงไปกับน้ำแล้ว อาศัยยาถอนพิษอันน้อยนิดรักษาชีวิตไว้”

ถ้าเป็นเช่นนั้น ในที่สุดทั้งสามก็เข้าใจเรื่องความเป็นอมตะอะไรนั่นอย่างกระจ่างแจ่มแจ้งแล้ว

อ้ายจือรอทั้งสองอธิบายให้ฟังรอบสองแล้วหลังจากนั้น ก็หัวเราะออกมาดังพรืด“เพราะฉะนั้นนี่เป็นวิธีถอนพิษ สร้างลานพิธีในศาลเจ้าเพียงเพื่อระวังภัย ตกลงใครเป็นคนพูดเรื่องความเป็นอมตะนี่กัน”

ยู่จือยังหัวเราะ“ทำให้ข้าเชื่อไปแล้ว”

“ข้าก็เหมือนกัน”เกือบจะไม่เชื่อวิทยาศาสตร์แล้ว กู้อ้าวเวยตบเบาๆตรงหน้าอกด้วยความกลัวที่ยังหลงเหลืออยู่ ตอนนี้หัวใจที่เหมือนอยู่บนหน้าผาก็ร่วงลงมาอยู่ในท้องแล้ว ยิ่งต้องยินดีที่อ้ายจือหาสิ่งของชิ้นนี้พบแล้ว ไม่อย่างนั้นถึงนางจะคิดจนสมองแตกตายก็ไม่สามารถนึกถึงเจ้าจุ้ยเวี่ยน