บทที่ 852 บทบาทละครและชีวิตจริง

บทที่ 852 บทบาทละครและชีวิตจริง

คิดถึงจนแทบบ้า ความรักเปรียบเหมือนยา

ยัยไง่หงส่งจดหมายเนื้อหามีใจความถึงตำรับยาของซ่านจินจื๋อ ยัยไง่หงแทบจะจดทุกคำพูดทุกประโยคของกู้อ้าวเวยลงไป เพียงแต่เสียดายที่นางไม่สามารถจดทุกอย่างได้หมดลงในกระดาษที่ยับเยินนั้นได้ แต่ก็รู้ว่าสุขภาพร่างกายของกู้อ้าวเวยก็ไม่สู้ดีนัก โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว

ในอกของซ่านจินจื๋อยังมีหมอนที่มีกลิ่นกายที่มีกลิ่นยาจางๆของกู้อ้าวเวย ดมกลิ่นนานแล้ว ความขมขื่นก็กลายเป็นหวานเชื่อม มาวันนี้เขาไม่ชอบกลิ่นของแป้งแม้แต่น้อย แต่กลับชอบกลิ่นของผงน้ำตาลที่โรยอยู่บนของขนมหวาน

ตงฟางซวนเอ๋อมาทุกวัน วันนี้นางเล่นพิณให้เขาฟังโดยมีผ้าม่านบางกั้นไว้ ข้างกายยังมีคุณหนูตระกูลขุนนางนั่งอยู่หลายคน ท่ามกลางฤดูหนาวที่ใกล้เข้ามาแล้วกลับสวมเพียงชุดน้อยชิ้น ขอเพียงให้ซ่านจินจื๋อสามารถมองเห็นรูปร่างอันอ่อนช้อยเส้นเว้าโค้ง หรือใบหน้าอันงดงามพวกนั้นด้วย

“ท่านอ๋องอยากฟังบทเพลงอะไรอีกหรือไม่？”ตงฟางซวนเอ๋อเอ่ยขึ้นด้วยเสียงนุ่มนวล วันนี้นางยังไม่ถูกซ่านจินจื๋อกล่าวตำหนิ จึงทำให้นางมีความเอาแต่ใจขึ้นมาเล็กน้อย ซ่านจินจื๋อจึงตามใจอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก

“แล้วแต่เจ้าเถิด”ซ่านจินจื๋อโยนจดหมายที่ยัยไง่หงนำมาให้ลงไปในเตาไฟ ด้านข้างของมือยังมีกระดาษหนังสือที่กู้อ้าวเวยเหลือไว้เต็มไปหมด ส่วนมากจะเป็นความรู้ทางการรักษากับพวกตำนานท้องถิ่น ไม่มีความน่าสนใจเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวหนังสือนั่นว่าน่าเกลียดขนาดไหน เมื่อเทียบกับพวกลูกสาวของตระกูลขุนนางที่อยู่ด้านนอกประตูแล้ว สามารถพูดได้ว่าเหมือนหนอนเลื้อยไต่ไปมา

เขาอดที่จะยกยิ้มตรงมุมปากขึ้นมาไม่ได้ ตงฟางซวนเอ๋อคิดว่าเป็นการชื่นชมการเล่นพิณของตนเอง จึงยิ้มอย่างได้ใจแล้วจัดการดีดเล่นเพลงต่อไป หวางกงกงผู้ซึ่งวิ่งมาจากประตูด้านนอกหลังจากที่ไม่ได้มาเป็นเวลานานแล้ว เอ่ยขึ้นด้วยเสียงต่ำ“ท่านอ๋องจิ้งพ่ะย่ะค่ะ”

“มีเรื่องอะไร？”ซ่านจินจื๋อหน้าเคร่งขรึมโดยพลัน วางกระดาษที่อยู่ในมือลงทันที

“วันนี้ราชทูตของเอ่อตานจะกลับแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฮ่องเต้เรียกท่านไปดู ไปพบฮูหยินท่านนั้น”หวางกงกงเน้นหนักคำว่าฮูหยินสองคำ แล้วหันไปมองหญิงสาวตระกูลขุนนางพวกนั้น บนใบหน้ามีรอยยิ้ม

“ไม่ต้องขู่หรอก มาวันนี้ข้าเคยทำให้พวกนางลำบากใจด้วยหรือ？”ซ่านจินจื๋อสะบัดแขนเสื้อแล้วลุกยืนขึ้น นำหมอนสมุนไพรใบนั้นวางอยู่บนเตียง แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า“บอกให้หยวนเอ๋อเอามาเพิ่มอีก ข้าชอบ”

“กระดาษพวกนี้……”หวางกงกงอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ของของกู้อ้าวเวยที่วางอยู่บนโต๊ะพวกนั้น

“ปกติกู้อ้าวเวยก็อ่านแต่ตำราการรักษากับตำนานท้องถิ่น หาเบาะแสอะไรไม่พบ เจ้านำของพวกนี้ไปให้คนอื่นๆดู อย่าทำให้เสียหายล่ะ”ซ่านจินจื๋อสั่งการลงไปอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก แล้วจึงเดินไปข้างหน้า

ตงฟางซวนเอ๋อที่รู้เรื่องภายในอยู่แล้วก็ยกกระโปรงขึ้นแล้วรีบสาวเท้าเดินตามไป

หวางกงกงไล่พวกลูกสาวของตระกูลขุนนางออกไป แล้วสั่งกำชับให้คนอ่านตำราพวกนี้ดีๆอีกรอบ อย่าทำเสียหาย ขันทีน้อยข้างกายที่ไม่ฉลาดก็เอ่ยถามขึ้นอย่างอดไม่ได้“เห็นได้อย่างชัดเจนว่าอ๋องจิ้งยังคงมิอาจตัดขาดจากความรักครั้งนี้ได้”

หวางกงกงตบศีรษะเขาไปหนึ่งครั้ง“เจ้าจะไปรู้อะไร อ๋องจิ้งพบรักแท้เข้าแล้ว ปล่อยวางไม่ได้แล้วก็ไม่อาจจากไปไหนได้ ความรักที่ตัดขาดไม่ได้เทียบไม่ได้กับยุทธภพที่กว้างใหญ่ไพศาล”

ขันทีน้อยพยักหน้า แต่ก็ไม่รู้ว่าฟังเข้าใจหรือไม่

ซ่านจินจื๋อพาตงฟางซวนเอ๋อมาสถานที่นัดพบปะ หยุนหว่านยังคงใช้ผ้าส่าหรีสีดำปิดบังใบหน้า แต่ทว่าโชคดีที่ได้คนที่ทำงานภายในกับยามที่อยู่ด้านนอกประตู หยุนหว่านในตอนนี้ดูไปแล้วใบหน้าเต็มไปด้วยความสงบจิตสงบใจ ในตอนที่มองเห็นตงฟางซวนเอ๋อนั้นมือของนางกำหมัดแน่น

ฮ่องเต้ไม่ได้ปรากฏตัว แต่ทั้งสองต่างรู้ดีว่าสายสืบของเขาซ่อนตัวอยู่

หยุนหว่านนั่งลง แล้วเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“คนทรยศ จะไม่ได้ตายดี”

ในใจของซ่านจินจื๋อมีเสียงสะอึกดังขึ้น ใบหน้าแสร้งทำเป็นโกรธเกรี้ยวแต่ก็ยังทำทางอดทนไว้ มือข้างหนึ่งจับไปที่วางมือของเก้าอี้แน่น แล้วเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“ยั่วยวนคนอื่นก็ได้หรือ？”

“เจ้าไปฟังคำใส่ร้ายว่าร้ายคนอื่นของพี่ชายเจ้า เหตุใดถึงไม่ใช่สมองไตร่ตรองดูสักนิด ว่าตกลงเขาทำเพื่อเจ้าหรืออยากจะแก้แค้นเจ้ากันแน่？”หยุนหว่านหัวเราะอย่างดูถูก จื่อเหมิงที่ อยู่ด้านหลังก็มองตงฟางซวนเอ๋ออย่างโกรธเคือง แล้วเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“อ๋องจิ้งก็แต่งงานมาหลายครั้งหลายคราแล้ว พระชายาก็มีมากมาย คุณหนูตงฟางซวนเอ๋อก็กล้าแต่งนะเจ้าคะ”