บทที่ 854 การสื่อสาร

บทที่ 854 การสื่อสาร

ลานพิธีที่ว่ามานั้นเป็นเพียงแค่ไม้ที่นำมาต่อกันเป็นชั้นวาง ด้านล่างที่วางเครื่องสมุนไพรใช้สิ่งที่เย่นเจียงมีอยู่สองอย่างนั่นก็คือผ้าและกระดาษมากั้นไว้ ล่ายเสวียนไม่ได้มีความแปลกใจกับการสร้างลานพิธีเสร็จภายในระยะเวลาเพียงไม่กี่วัน กู้อ้าวเวยใช้ผ้าส่าหรีบางๆปิดบังใบหน้านั่งอยู่บนก้อนหินทุกวัน

กลุ่มคนตรงหน้ามักจะยุ่งวุ่นวายอยู่เสมอ

ยู่จือเข้าวังไปเพื่อแก้ต่างให้ตระกูลยู่ ไปเก็บจุ้ยเวี่ยนที่เหลือกลับมาด้วย ในขณะที่กำลังออกมานั้นยังไม่ลืมที่จะเอ่ยปากพูดขึ้นว่า“กู้จี้เหยากลับมาแล้ว มาขอยาถอนพิษจากเจ้าน่ะ”

“รอให้ถึงหลังพิธีก่อน ไม่ว่าจะเป็นหรือตายข้าก็จะนำยาถอนพิษไปให้พวกเขา”พูดถึงตรงนี้ กู้อ้าวเวยก็เงยหน้าขึ้นแล้วมองไปยังกุ่ยเม่ยที่คอยควบคุมคนทำงานอยู่ ยกมือขึ้นเพื่อทำมือเป็นสัญลักษณ์ ว่าให้เดินไปออกไปจากข้างนอก

ยู่จือไม่เข้าใจ“หมายความว่าอะไร？”

“ไม่มีอะไรหรอก ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า”กู้อ้าวเวยก้มหัวกลับไปใหม่อีกครั้ง แววตาวาดผ่านเครื่องสมุนไพรในอ้อมอกไป ในสมองยังมีสิ่งที่นางเขียนไว้ไม่น้อย สำหรับยาเป็นอมตะแล้ว นางได้ทำการศึกษามาหลายปีแล้ว มาวันนี้ได้ผลลัพธ์สุดท้ายมา กลับกันไม่มีอะไรเหนือจากสิ่งที่คาดเดาไว้

“ถ้าอย่างนั้นใบหน้าของข้าจะมีรอยสักจะเป็นอย่างไรบ้างนะ？”ยู่จือขมวดคิ้วเป็นปม ชี้ไปที่ใบหน้าของตนเอง“ข้าทำข้อตกลงกับเจ้า นั่นก็คือไม่อยากใช้ใบหน้านี้ไปตลอดชีวิต พวกเจ้าขุนมูลนายของแคว้นเจียงเยี่ยนขอเพียงแค่เห็นรอยสักพวกนี้ก็รู้ได้เลยว่าพวกเราเป็นใคร”

“วิธีถอนพิษรอยสักข้าได้วางไว้บนโต๊ะแล้ว เพียงแต่ในขณะที่ข้าศึกษาเรื่องพิษภายในร่างกายของพวกเจ้า รอจนข้าแก้ปริศนาความลับนี้ได้ ในภายภาคหน้าข้าสามารถเป็นหนึ่งในคนของตระกูลยู่ได้ แต่เจ้าต้องพกรอยสักนี่ไปเมืองเทียนเหยียนกับข้าก่อน”กู้อ้าวเวยห่อยาในมือขึ้นมาอีกครั้ง

“ถ้าหากเจ้าตาย ข้าก็จะได้ถอนพิษเอง”ยู่จือพูดจบ ก็กระโดดกระเด้งไปหายู่หง

พวกนางทั้งสองคนไม่ได้เป็นแม้กระทั่งคนร่วมงานกัน ในใจของยู่จืออิจฉาริษยาตระกูลหยุนที่มีชื่อเสียงโด่งดังอยู่แล้ว แต่ตระกูลหยุนกลับไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกนางกับตระกูลยู่แม้แต่น้อย ในเมื่อสองตระกูลถึงเวลาก็ต้องไปเจอกันที่เอ่อตาน เกรงว่าจะต้องใช้เวลาหลายชั่วอายุคนมาทำให้สมานฉันท์กันได้

นางเอนตัวพักจิตพักใจ หวนคิดถึงวิธีรักษาและบันทึกต่างๆในขณะที่อยู่ในร้านยาเหย้า อย่างตกอยู่ในภวังค์เล็กน้อย

หรือซ่านจินจื๋อจะสามารถหาปริศนาอะไรจากในนั้นได้

……

กองกระดาษที่ยับเยิน ถึงแม้จะไปตามคนของสำนักฮั่นหลินกับโรงหมอหลวงมา ก็ต่างไม่สามารถอ่านตำรับยาและขั้นตอนอันวุ่นวายบนกระดาษพวกนี้รู้เรื่อง สำหรับ ฮ่องเต้ก็สามารถฝืนวางใจได้เล็กน้อย

สิ่งที่กู้อ้ายเวยเก็บไว้และสามารถใช้ได้นั้น มีเพียงแค่กระดาษพวกนี้แล้ว

วันนี้ซ่านจินจื๋อพบว่าภายในห้องถูกคนรื้อค้นอีกแล้ว เวลาผ่านไปขนาดนี้แล้ว เขากลับไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องพวกนี้จะเป็นฝีมือของพี่ชาย มันเหมือนกับว่ายังมีคนแอบซ่อนตัวสืบค้นอย่างลับๆอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นอยากหาอะไรจากในห้องนอนของเขาสักอย่าง

เขานั่งอยู่ตรงหน้าของโต๊ะเป็นปกติดั่งเช่นในทุกวัน เขากวาดสายตามองไปที่กองกระดาษบนโต๊ะอย่างละเอียด หลังจากที่มั่นใจแล้วว่าไม่มีอะไรหายไป เขาก็เปิดตำราทางการรักษาของกู้อ้าวเวยที่อยู่ข้างๆมือ มองดูร่องรอยที่เคยเปิดพับ แล้วค่อยอ่านไล่ไปที่ตัวอักษรแต่ละตัว เลือกกระดาษไม่กี่แผ่นขึ้นมา

สุดท้ายค่อยสุ่มเลือกตัวอักษรท้ายสองตัวของทุกกระดาษออกมา

แล้วค่อยเรียบเรียงคำจากท้ายคำไปให้เป็นประโยค

หาประโยคส่วนแรกเจอ เป็นวิธีของสำนักเยียนหยู่เก๋ออย่างหนึ่ง นั่นก็คือเป็นครั้งแรกที่กู้อ้าวเวยนำวิธีนี้ไปรวบรวมกัน สุดท้ายจึงนำส่วนหนึ่งไปมอบให้กับฉีหรัว

เขานำมาร้อยเรียงต่อกันอย่างละเอียด พอรอจนถึงกลางดึก นอกหน้าต่างเงียบสงัด เขาถึงพึ่งร้อยเรียงถึงประโยคสุดท้าย