บทที่ 859 ทำให้รู้กันไปทั่ว

บทที่ 859 ทำให้รู้กันไปทั่ว

“ดวงตาของนางเหตุใดถึงเป็นสีเทาหม่น！”

กู้อ้าวเวยถือกระจกทองเหลืองด้วยใบหน้าตกใจ อยากจะมองให้ชัดว่าตกลงดวงตาของตนเองสีอะไร

นางไม่เคยได้ยินดวงตาของใครจะเป็นสีเทามาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นนี่มันไม่ใช่สิ่งที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด แต่เป็นสิ่งที่ได้มาในตอนหลัง ยิ่งทำให้สงสัยมากขึ้น

กุ่ยเม่ยขมวดคิ้วเป็นปม“เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยหรอ？”

“ข้าควรจำอะไรได้หรอ？”กู้อ้าวเวยหันกลับมาด้วยความสงสัยมากยิ่งขึ้น

“บนร่างกายของเจ้ามีร่องรอยสีขาวเทาอยู่ทั่ว มาวันนี้ได้หายไปเกินครึ่งแล้ว จำได้ไหม？”กุ่ยเม่ยนำสัมภาระอันหนักอึ้งแบ่งมาให้ถือไว้ เขาจะเอาแต่ช่วยกู้อ้าวเวยให้ได้รับความสะดวกสบายอย่างนี้ไม่ได้เสมอไป

กู้อ้าวเวยส่ายหน้าอย่างแปลกใจ แล้วรับเสื้อจากมือของกุ่ยเม่ยมาถือไว้ นางขมวดคิ้ว“เหตุใดถึงได้หนักเช่นนี้”

“ด้ายทองด้ายเงิน อีกทั้งนี่เป็นเสื้อผ้าในฤดูหนาว ถึงเวลาก็ต้องเข้าวังหลวงเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยง เพราะว่าคนเยอะมาก และยังอยู่ในศาลา ถ้าหากไม่สวมเยอะหน่อย เกรงว่าจะได้หนาวตายกันพอดี”กุ่ยเม่ยพบว่านางจำรายละเอียดเล็กๆน้อยๆไม่ได้ ทำได้เพียงเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้นาง เครื่องประดับอื่นๆก็ให้คนอื่นๆมาจัดการ

ในตอนที่จะเอาเชือกดงออกจากมือของนางนั้น กู้อ้าวเวยกลับส่ายหน้า“นี่เป็นของสำคัญที่สุด”

กุ่ยเม่ยรู้สึกสบายใจขึ้นมา แต่กลับพบว่ากู้อ้าวเวยเปิดกลไกเล็กๆนั่นออกมา ทำให้เห็นเลือดมังกรโผล่ออกมา“ข้าจะต้องพกมันติดตัวตลอด”

กุ่ยเม่ยรู้สึกกังวลเกี่ยวกับงานเลี้ยงที่กำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้านี้

นางลืมไปหมดแล้วจริงๆใช่ไหม？

พอถึงตอนค่ำ อ๋องจิ้งก็เชิญทุกคนมา ซ่านเชียนหยวนกับฉีหรัวก็ไปอย่างกลีกเลี่ยงไม่ได้ เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าราชทูตของเย่นเจียงคือใคร

ดูแล้วกู้อ้าวเวยก็รู้สึกไม่คอยสนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ เดินตามยู่จือเข้าวังไป เสื้อส่าหลี่สีทองถูกซ่อนในเสื้อคลุมขนสัตว์ด้านใน กู้อ้าวเวยกังวลว่าตัวเองจะมองเห็นทางไม่ชัด นางใช้เพียงมือหนึ่งในการดึงแขนเสื้อของยู่จือไว้ ได้ยินเสียงของเหล่ากำนัลขันทีที่พากันแนะนำวังหลวง นางไม่มีความรู้สึกไม่คุ้นชินเลยแม้แต่น้อย ในความทรงจำของนางเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่รายละเอียดนางจำไม่ค่อยได้

ยู่จือยังคงให้นางจับไว้ สายตาคู่นั้นคอยพินิจพิเคราะห์พระราชวังชางหลานอย่างละเอียด

ดูยิ่งใหญ่กว่าพระราชวังของแคว้นเจียงเยี่ยนไม่น้อย

เดินทางมาจนถึงศาลา ในส่วนการพูดคุยก็ปล่อยให้ใต้เท้าสองคนที่กู่เซิงส่งมาพูดก็พอแล้ว กู้อ้าวเวยนั่งอยู่บนที่นั่งสำหรับสองคนกับยู่จือ เพราะว่านางสายตาไม่ค่อยดี ข้างกายยังต้องมีนางกำนัลคอยรับใช้ คอยวางสิ่งของไว้บนฝ่ามือของนางอย่างเชื่อฟัง“แม่นางทานอะไรหน่อยเถิด งานเลี้ยงยังต้องรออีกประเดี๋ยว”

“ขอใจนะ”กู้อ้าวเวยพยักหน้า มืออีกข้างก็จับถ้วยไว้ กินไข่น้ำไปหนึ่งคำ แล้วก็หยิบขนมที่วางอยู่ด้านข้าง อย่างไรก็ตามกุ่ยเม่ยบอกกับนางแล้วว่า ขอเพียงแค่นางไม่พูดอะไร กินอะไรก็ย่อมได้

ข้างๆหูมีคนพูดไปมาอยู่ไม่น้อย พูดแค่เรื่องสถานการณ์ของเย่นเจียงทุกวันนี้ หรือในฐานะที่ชางหลานเป็นแคว้นที่อยู่ระหว่างตรงกลางต่างพูดกันแต่เรื่องอำนาจของแคว้นตนเองเป็นอย่างไร ฟังจนน่าเบื่อ นางเก็บมือลงไปแล้วจับช้อนลูบไปมา กลับรู้สึกว่าขาด้านล่างมีตัวอะไรบางอย่างขนฟูๆกำลังคลอเคลียอยู่

“เมี๊ยว~”เสียงเล็กแหลมของแมวดังลอดขึ้นมา

นางก้มหน้าลงไปก็สามารถเห็นแค่เพียงสีขาวหิมะก้อนกลมๆ ยิ้มตรงมุมปากเสร็จ นางก็ยกมือขึ้นมาอุ้มเจ้าก้อนสีขาวเล็กๆขึ้นมา วางไว้บนตัก ค่อยๆบีบจับตรงหลังของมัน เจ้าแมวน้อยร้องเรียกเมี๊ยวๆอย่างสบายอารมณ์ แล้วก็เอาแต่คลอเคลียอยู่ตรงเท้าของนางไม่ไปไหนอีก

“เสี่ยวฮัว”เสียงเล็กแหลมของหญิงสาวร้องขึ้นมาด้วยความตกใจ

กู้อ้าวเวยชะงักชั่วครู่ มือที่จับช้อนอยู่ตกลงมาทันที เจ้าก้อนกลมสีขาวกำลังยืนนิ่งอยู่บนโต๊ะของนาง ร้องเรียกเมี๊ยวกับกับเสี่ยวป๋ายที่อยู่บนตักของนางไม่หยุด

เกรงว่าจะรบกวนการสนทนา กู้อ้าวเวยอุ้มแมวสองตัวขึ้นมาแนบอก