บทที่ 860 ความเคยชิน

บทที่ 860 ความเคยชิน

หลังจากงานเลี้ยงเลิกแล้ว ทุกคนต่างติฉินนินทาอ๋องจิ้งที่หลงเสน่ห์ยู่ชีงอย่างไม่ลืมหูลืมตา

แต่กู้อ้าวเวยกลับนั่งกินของว่างอยู่ข้างๆซ่านจินจื๋ออย่างเรียบร้อย พอรอคนเลิกราจากงานเลี้ยง ยู่จืออยากจะพานางออกไป แต่องครักษ์ของซ่านจินจื๋อได้ขวางไว้“อ๋องจิ้งได้บอกให้แม่นางยู่จืออยู่ที่นี่ต่อไปแล้ว”

ซ่านจินจื๋อยกมือเข้าไปควานลูกแมวน้อยสองตัวกลับมาสู่อ้อมอกของตนเอง กู้อ้าวเวยหยุดเดิน แล้วมองไปที่เขา“ข้าอยู่ต่อในวังไม่ได้”

“ข้าชอบเจ้า”ซ่านจินจื๋อพูดตรงๆไม่อ้อมค้อม ยกมือขึ้นแล้วคว้าตัวนางเข้ามาในอ้อมกอด สายตาไปตกอยู่ที่ดวงตาสีเทาหม่นของนาง หัวใจของเขายิ่งโกรธดั่งไฟสุ่มอกขึ้นมา แต่เขาทำได้เพียงแค่กำมือแน่น สะบัดมือให้ขันทีที่อยู่ด้านหลัง“อย่าให้ใครหน้าไหนเข้ามารบกวนทั้งนั้น นอกเสียจากว่าจะเป็นข่าวของนาง”

นางคนนี้ แน่นอนว่าหมายถึงกู้อ้าวเวย

ขันทีเดินจากไปอย่างเข้าใจ ยู่จือจึงทำได้เพียงแค่กลับไปกับเหล่าบรรดาขุนนาง

สามีภรรยาคู่นี้บทจะยุ่งวุ่นวายขึ้นมาก็มีเรื่องให้ไม่หยุดหย่อนจริงๆ！

ก่อนที่เมิ่งซู่จะกลับยังไม่วายพูดห้ามปรามซ่านจินจื๋อสองประโยค แต่กลับถูกไล่กลับไป หวางกงกงเห็นเพียงรูปร่างหน้าตาของยู่ชีงมีลักษณะคล้ายกับกู้อ้าวเวยหลายประการ แต่พอดูดีๆแล้ว เหมือนกับจะเหมือนแค่ดวงตาดอกลูกท้อคู่นั้น สีของม่านตาก็ดูประหลาดชอบกล เขารีบนำเรื่องไปรายงานซ่านต้วนโฉงอย่างรวดเร็ว

“ดูท่าแล้วนางจะตาบอดมาตั้งแต่เกิด หรือเล่นแง่อะไรกันแน่ ไปสืบรอยสักนั่นมาด้วย”ซ่านต้วนโฉงไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ ในใจของเขาไม่รู้ว่าน้องชายของเขากำลังคิดอะไรอยู่

แต่ ในฐานะที่เป็นเชื้อพระวงศ์ แน่นอนเขารู้ดีว่าตระกูลหยุนกับตระกูลยู่มีบรรพบุรุษเดียวกัน

ทั้งสองตระกูลต่างให้กำเนิดหญิงงาม โดยเฉพาะดวงตาดอกลูกท้อนั่นลูกหลานแทบจะทุกคนเป็นอย่างนี้กันหมด ถ้าหากเป็นความเหมือนของคน เขาคงไม่สงสัยน้องชายของตนเอง

ยิ่งไปกว่านั้นซ่านจินจื๋อก็ศีลขาดตั้งนานแล้ว เขาได้ร่วมหอกับลูกสาวตระกูลขุนนาง แต่กู้อ้าวเวยก็เป็นเม็ดสายที่ขยี้อย่างไรก็ไม่พ้นสายตา ถ้าหากทั้งสองได้พบกัน กู้อ้าวเวยต้องไม่ยอมปล่อยไปแน่ๆ

ในขณะเดียวกัน นางกำลังเดินอยู่ตรงทางเดินเล็กๆของวังหลวง กู้อ้าวเวยยิ่งชัดเจนขึ้นมาเรื่อยๆในเรื่องการมาที่นี่ของตนเอง อีกทั้งไม่ใช่แค่ครั้งเดียวเท่านั้น เพียงแต่เสียดายที่ที่นี่แสงสว่างน้อยเกินไป นางไม่สามารถแยกแยะทางเท้าที่นางกำลังเดินอยู่ได้ นางเดินช้าลงเรื่อยๆอย่างไม่รู้ตัว

ซ่านจินจื๋อในความทรงจำยังคงเป็นท่านอ๋องผู้เหี้ยมโหดในเมืองเทียนเหยียน ยิ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ที่ชอบหาแต่เรื่อง มาวันนี้พอนึกถึงตอนที่ตนเองนั่งอยู่บนตักของฝ่ายตรงข้าม ในใจของกู้อ้าวเวยยิ่งมั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย

แต่กลิ่นสมุนไพรบนร่างกายของเขามีความคล้ายคลึงกลับสมุนไพรในหมอนใบเล็กกับถุงบุหงาที่นางใช้อยู่ทุกวันนี้

ซ่านจินจื๋อเดินช้าลง ขันทีที่อยู่ด้านหลังเปลี่ยนเป็นคนที่เขาเชื่อใจในตอนนี้ เขาถึงพึ่งเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“เจ้าใช้วิธีอมตะอย่างนั้นหรือ？”

“เป็นเพียงสิ่งที่คนอื่นเข้าใจผิดเท่านั้น ไม่มีอะไรสามารถทำให้คนเป็นอมตะได้”กู้อ้าวเวยตอบกลับด้วยเสียงต่ำ แล้วค่อยเดินออกไปหลายก้าว นางรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเย็นๆอยู่ตรงแก้ม นางจึงเงยหน้าขึ้นอย่างตะลึงเล็กน้อย“หิมะตกแล้วหอ？”

“อือ”ซ่านจินจื๋อมองไปที่ดวงตาของนางครู่หนึ่ง แล้วเขาก็โยนลูกแมวน้อยสองตัวไปให้ขันทีที่อยู่ข้างหลัง เดินไปยืนข้างลำตัวของกู้อ้าวเวยแล้วอุ้มนางขึ้นมา เสียงของหญิงสาวร้องอย่างตกใจ เงื้อมือขึ้นมากระแทกไปที่หน้าของซ่านจินจื๋อ ซ่านจินจื๋อกลับหัวเราะแล้วลูบแก้มเบาๆ“ฤดูหนาวมาแล้วเดินน้อยๆหน่อย”

“เจ้ารู้ว่าหัวเข่าข้ามีปัญหาอย่างนั้นหรอ？”กู้อ้าวเวยหัวเราะเบาๆ อ้อมกอดนี้ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก

“อืม”ซ่านจินจื๋อพยักหน้า แล้วก้มตัวลงโอบนางเข้ามาสู่อ้อมกอด

คนที่แนบอยู่ตรงอกกว้างเหมือนจะตัวเบาเล็กน้อย หน้าผากเป็นรอยบุ๋มลงไป ใต้ตาลึกดำคล้ำไปเล็กน้อย

อีกทั้งตอนนี้เขารู้สึกได้ว่ากู้อ้าวเวยน่าจะมีปัญหาเล็กน้อย เขาจะจำเรื่องของหัวเข่าได้อย่างไร แต่ดูไปแล้วกู้อ้าวเวยเหมือนจะสงสัยถึงได้ถามออกไป

เขาได้อุ้มคนกลับไปยังตำหนักของตนเอง บนเสื้อคลุมขนสัตว์ของกู้อ้าวเวยมีประกายเล็กน้อย ลมหนาวในฤดูหนาวพัดผ่านใบหน้าของหน้าจนแดง นางขยี้ปลายจมูกอย่างสบายใจ ในตอนที่จะก้าวเข้าไปในห้องนางบอกให้ซ่านจินจื๋อปล่อยตนเองลง เขายืดตัวแล้วหาวดังวอด แล้วพูดขึ้นมาว่า“นี่เป็นสมุนไพรที่ข้าทำเอง”