บทที่ 861 ทดสอบความเท็จจริง

บทที่ 861 ทดสอบความเท็จจริง

“เจ้าทำอะไรอยู่น่ะ？”

ซ่านจินจื๋อที่กำลังเช็ดผมที่เปียกชุ่มเดินอ้อมออกมาจากหลังม่าน สายตาของเขาไปตกอยู่ที่หญิงสาวที่ถูกเสื้อคลุมขนสัตว์ห่อหุ้มอยู่ด้านใน นางมุดตัวอยู่ในมุมๆหนึ่ง ใช้สองมืออุ้มเสี่ยวป๋ายขึ้นมา เสี่ยวฮัวกำลังนอนอยู่ตรงเท้าเล็กของฝ่ายตรงข้ามพลางเลียอุ้งมือไปด้วย ใต้อุ้งเท้ายังเหยียบถุงที่ถักขึ้นด้วยเชือกไว้ใส่ของของกู้อ้าวเวย

“เจ้าแมวดื้อ”ปลายนิ้วของกู้อ้าวเวยกำลังวาดผ่านบนหลังของเสี่ยวป๋ายไป

“อากาศหนาวขนาดนี้ ทำไมไม่ไปอยู่บนเตียง？”ซ่านจินจื๋อรู้สึกว่าขนอันอ่อนนุ่มบนตัวของเสี่ยวป๋ายช่างบาดตายิ่งนัก เขาเดินไปข้างหน้าอยากจะคว้าข้อมือบางของฝ่ายตรงข้าม แต่กลับถูกเสี่ยวฮัวใช้กรงเล็บข่วนเข้าให้

“ข้าก็อยู่ค้างคืนที่นี่แล้วไง ข้ายังมีลูก เจ้ายังมีชายาที่ยังไม่ได้เข้าพิธี เรื่องที่เกิดขึ้นในเมื่อก่อนข้าสามารถคิดเสียว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันก็ไม่เลวนะ”กู้อ้าวเวยหัวเราะเบาๆแล้วนำเสี่ยวฮัวเข้าไปในอ้อมกอด แมวทั้งสองตัวทำตัวสนิทอย่างน่าแปลกใจ ยิ่งติดกลิ่นหอมบนกายของนาง

ซ่านจินจื๋อหยุดชะงัก เสียงของเขาเย็นชาขึ้น“แล้วทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่……”

“แน่นอนว่าข้าจะปกป้องเจ้าเอง ช่วยเหลือเจ้า แต่ข้าไม่เคยคิดที่จะใช้บุรุษร่วมกับใครมาก่อน”กู้อ้าวเวยกะพริบตาปริบๆด้วยดวงตาสีเทาคู่นั้นอย่างไร้เดียงสา มือข้างหนึ่งค่อยๆนำเสี่ยวป๋ายมาแนบอกอย่างเบามือ แล้วค่อยๆนำเท้ายัดเข้าไปในเสื้อคลุมขนสัตว์ หาท่าที่สบายที่สุดเอนกายลงไป

ในตอนนั้นซ่านจินจื๋อไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร สายตาของเขามีความเย็นยะเยือกเพิ่มมากขึ้น แล้วสุดท้ายก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“เจ้าขึ้นไปบนเตียง ตรงนี้มันหนาว”

“ตรงนี้ใกล้เตาผิงไฟหน่อย”กู้อ้าวเวยกดคอลงไป ใช้มือข้างหนึ่งอยากจะกดตัวของเสี่ยวฮัวเข้าไปในอ้อมกอด แล้วพูดต่อไปว่า“อีกทั้งตอนนี้ข้ายังไม่มีแผนจะเสี่ยงอันตรายใดๆทั้งนั้น เจ้าวางใจเถิด”

มุมปากของซ่านจินจื๋อกระตุกขึ้นเบาๆ คิดแล้วคิดอีก เขาตรงเข้ามาอุ้มคนขึ้นมา แล้วโยนขึ้นไปบนเตียง แล้วโยนเจ้าลูกแมวสองตัวที่เกะกะเข้าไปในรังนอนของพวกมัน ขยับเตาผิงไฟเข้ามาอีกหน่อยด้วยตัวเอง แล้วเปิดหน้าต่างแง้มออกเล็กน้อย“นอนเถอะ”

ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว แต่กู้อ้าวเวยกลับไม่สับสนอะไรอีก

แต่นางก็ยังคงตามซ่านจินจื๋อกลับไปอย่างไม่ดื้อรั้น ส่วนใหญ่จะมาจากความเคยชินของร่างกาย

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หัวใจกลับมีเสียงร้องเรียกอย่างโหยหวน อยากจะไปตามหาบัณฑิตคนนั้น ชายหนุ่มที่มีชีวิตอยู่ในความทรงจำของนาง

นางนอนหลับไป จนกระทั่งหลังจากที่แสงแดดส่องกระทบอยู่นาน นางถึงได้ค่อยๆตื่นขึ้นมา หรี่ตาลงแล้วพินิจพิเคราะห์ถึงม่านที่ไม่รู้ถูกปล่อยลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เจ้าก้อนกลมในอกร้องเรียกเมี๊ยวๆอยู่หลายครั้ง นางยิ้มบางแล้วดึงม่านออก ลำพังแค่หารองเท้าก็ใช้เวลาไปมากพอสมควรแล้ว หรี่ตาลงแล้วเดินออกไปด้านนอก แต่กลับชนเข้ากับนางกำนัลที่อยู่ตรงข้างๆประตู

นางกำนัลรีบคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว เอ่ยขึ้นอย่างเสียงดังว่าคุณหนูโปรดไว้ชีวิตด้วย

กู้อ้าวเวยตกใจเป็นการใหญ่ รีบใช้มือจับตรงกรอบประตูเดินออกไปด้านนอก ในมือยังอุ้มเสี่ยวป๋ายไว้“ยู่จือล่ะ？”

นางกำนัลยิ่งร้องดังขึ้นไปอีก

เสียงรบกวนจนทำให้นางปวดศีรษะ กู้อ้าวเวยยกมือขึ้นนวดคลึงไปตรงที่ขมับ กำลังคิดว่าถ้าหากถามพวกนาง นางสู้ไปตามหาเองดีกว่า ครั้งนี้เพื่อเป็นการไม่ให้ชนใครเข้าอีกนางเดินช้าลง แต่ก็กลับได้ยินเสียงที่เหมือนจะคุ้นเคยดังขึ้นเรียกนางไว้“แม่นางยู่ชีงได้โปรดหยุดก่อน！”

นางหยุดฝีเท้า เห็นเพียงแค่เงาของคนกำลังพาคนเดินมุ่งตรงมาทางนี้ นางเอียงศีรษะเบาๆ“มีอะไรหรอ？”

“ข้าน้อยเป็นคนคอยรับใช้ข้างกายของฮ่องเต้ ท่านเรียกข้าว่าหวางกงกงก็พอแล้ว”หวางกงกงยิ้มตาหยีพลางพูดไปด้วย แต่ถ้าหากมองให้ดีๆแล้ว จมูกกับดวงตากลับต่างกันราวฟ้ากับเหว อีกทั้งร่องรอยเทาขาวตรงลำคอภายใต้เสื้อคลุมขนสัตว์ยังมีอยู่จางๆเล็กน้อย สีผิวก็เหมือนจะเป็นสีเทาขาว

กู้อ้าวเวยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยถือว่าเป็นการตกลง อุ้มแมวน้อยแล้วเดินต่อไป

“แม่นางยู่ชีง ทางนั้นเป็นโรงครัวเล็กของพระตำหนัก……”ขันทีเล็กข้างหลังของหวางกงกงอดที่จะพูดขึ้นมาไม่ได้

“ประตูใหญ่อยู่ไหน？”กู้อ้าวเวยจึงทำได้แค่หันกลับมา ถึงสายตาของนางจะเห็นเป็นภาพเลือนราง แต่ตำหนักในวังหลวงทุกตำหนักดูจะใหญ่ไปหน่อยยิ่งไม่ต้องพูดถึงภูเขาหินจำลองน้อยใหญ่และสายน้ำลำธารที่มีมากมาย เฉลียงก็สลับไปมาอย่างซับซ้อน นางเห็นเพียงแค่ภาพเลือนราง ความรู้สึกของนางไม่อาจแยกแยะได้