บทที่ 863 เร้าใจ

บทที่ 863 เร้าใจ

“ลูกสาวของตระกูลยู่รังแกยากกว่าลูกหลานของตระกูลหยุน”

หลังจากที่ซ่านต้วนโฉงนั่งลงตรงโต๊ะที่ทำงานแล้ว ก็หยอกล้อกับนกเทาน้ำเงินที่อยู่ในกรง เสียงของนกใสแจ๋วไพเราะเสนาะหู ทำให้คนชื่นชอบได้ง่าย

แต่ซ่านจินจื๋อที่ถูกเชิญมาได้นั่งพิงอยู่กับเก้าอี้อย่างสบายๆ ความหยิ่งผยองของเขาเหมือนเจ้าเด็กอายุสิบกว่าปีที่ไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมในความทรงจำของซ่านต้วนโฉง พี่น้องสองคนอายุห่างกันมาก แต่ในขณะที่วังหลังมีการแก่งแย่งชิงดีกันนั้น พี่น้องทั้งสองคนเพราะว่าโง่เขลาด้อยปัญญาจึงช่วยกันอย่างสามัคคี มาวันนี้ทุกอย่างสงบเรียบร้อย ได้มาอย่างไม่ง่าย

เสียงอันเย็นชาของซ่านจินจื๋อดึงเข้าออกมาจากความทรงจำ“กลั่นแกล้งยากแล้วยังไงล่ะ？ตระกูลยู่เคยทำงานให้แคว้นเจียงเยี่ยน มาวันนี้ให้คนนำมามอบให้ เป็นเรื่องดีหรือไม่ดีก็ไม่อาจรู้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นหาหญิงที่รูปร่างหน้าตาเหมือนนางมา กู่เซิงคนนั้นก็ถือได้ว่ามีแรงจูงใจอย่างอื่นแอบแฝง”

“กู้อ้าวเวยมาพบข้าแล้วหลายครั้ง ยู่ชีงในวันนี้ เจ้าไม่สงสัยแม้แต่น้อยหรือ？”ซ่านต้วนโฉงเลิกคิ้วขึ้น วางมือที่หยอกล้อกับนกลงไป แล้วมือก็ค่อยๆวางลงบนกองศาลฎีกาที่อยู่บนโต๊ะทำงาน บนนั้นมีตัวอักษรเยอะแยะมากมายที่เขียนเรื่องเกี่ยวกับที่เย่นเจียงส่งคนของตระกูลยู่มา แน่นอนว่าอะไรเคลือบแฝงไว้อย่างแน่นอน ทุกคำพูดเขียนอย่างมีเหตุมีผล

เขาหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ซ่านจินจื๋อยังไม่ทันได้จิบชาลงไป“ถ้าหากครั้งสองครั้ง ยังพอสามารถพูดได้ว่านางมีความกล้าหาญ แต่ถ้าหากครั้งที่สามยังกล้าเล่นแบบนี้ ข้าจะไม่ยอมฟังคำอธิบายแก้ตัวของนางแม้แต่คำเดียว”

สายตาความอาฆาตของเขาถูกซ่านต้วนโฉงเก็บไว้ทั้งหมด

ฮ่องเต้ที่สวมชุดมังกรนั้นรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก เขาเลิกคิ้วพลางเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องของราชทูตเย่นเจียงมอบให้เจ้าจัดการ……”

“ข้าแค่อยากจะจัดการเรื่องของนาง นอกเหนือจากเรื่องนี้ท่านพี่ก็ส่งมอบให้หยวนเอ๋อทำเถอะ ข้าดูแล้วช่วงนี้เขากับฉีหรัวมีเวลาเดินเตร็ดเตร่ต่อหน้าข้า ข้ารู้สึกรำคาญใจยิ่งนัก”ซ่านจินจื๋อโบกมืออย่างหน่ายใจ ทำความเคารพเสร็จก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ท่าทางเหมือนปวดศีรษะเป็นอย่างมาก

ซ่านต้วนโฉงตะลึงไปชั่วครู่ กวักมือเรียกหวางกงกงที่ที่อยู่ตรงประตู“ระหว่างอ๋องจิ้งกับหยวนเอ๋อเกิดอะไรขึ้น？”

“เอ่อออ……”หวางกงกงชะงักไป แล้วเอ่ยพูดกับฮ่องเต้ไปว่า“พักนี้ ขอเพียงแค่อ๋องจงผิงกับคุณหนูรองฉีพบเห็นอ๋องจิ้งอยู่กับสตรี ก็จะเข้ามาประชดประชัน วันก่อนยังทะเลาะกับแม่นางตงฟางที่สวมหลวงด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“ฉีหรัวกับกู้อ้าวเวยมีความสัมพันธ์อันดีกันขนาดนี้เชียวหรือ？”

“ดีมากพ่ะย่ะค่ะ”หวางกงกงพยักหน้าอย่างตั้งใจ

สายตาของซ่านต้วนโฉงไปตกอยู่บนชั้นวางของไม่ไกล แล้วหัวเราะขึ้นมาเบาๆ“ส่งคนนำของพวกนี้ไปให้แม่นางยู่ชีงด้วย อีกไม่กี่วันให้ฮองเฮาจัดงานเลี้ยงฤดูหนาว แล้วพายู่ฉีงไปพบกับฉีหรัว”

ข้าจะคอยดูว่า ตกลงยู่ฉีงเป็นหนึ่งในหน้ากากของเจ้าหรือไม่

หวางกงกงเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง รีบเดินไปสั่งให้พวกองครักษ์ลับคอยสุ่มจับตาดูอ๋องจิ้งกับยู่ชีงด้วย ซ่านต้วนโฉงไม่มีกะจิตกะใจสนใจต่อไป เพียงแต่หยิบตำราเล่มหนึ่งออกมาจากช่องลับ แล้วตั้งใจอ่าน

แต่มุมของตำราเล่นนั้น เขียนคำว่าวิญญาณหนึ่งคำ

……

ในขณะที่รีบสาวเท้าไปยังพระตำหนัก เหล่านางกำนัลก็จัดการให้กู้อ้าวเวยพักอยู่ข้างๆของพระตำหนัก

มีคนส่งของว่างกับชาร้อน จุดธูปหอม วางเตาถ่านให้เรียบร้อย ขันทีมองสีหน้าของนางชั่วครู่ แล้วอดที่จะพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า“แม่นางยู่ชีงรู้สึกไม่สบายกายหรือ？ข้าน้อยจะไปเรียกท่านหมอหลวงมาดูอาการให้ท่าน？”