บทที่ 864 รอยแผลแห่งคำสัญญา

บทที่ 864 รอยแผลแห่งคำสัญญา

เสียงของหญิงสาวไพเราะน่าฟังยิ่งนัก ดูเหมือนจะเป็นคนนิสัยเจ้าอารมณ์น่าดู

ในสมองของกู้อ้าวเวยมีประโยคนี้แล่นผ่านมา สำหรับตระกูลตงฟางแล้ว ในความทรงจำของนางนั้นยังหยุดไว้ที่ตระกูลเล็กๆที่ไม่มีชื่อเสียงหรือคนรู้จัก มาวันนี้คนของตระกูลตงฟางได้ขึ้นเป็นฮองเฮาแล้ว ตระกูลตงฟางนี้กล่าวได้ว่าคนหนึ่งได้บรรลุเป็นเซียน หมูหมากาไก่รอบตัวก็ได้ดีรอบตัวก็พลอยได้ดิบได้ดี ได้ผลบุญไปด้วย มาวันนี้ก็ถือได้ว่าเป็นตระกูลใหญ่เลยทีเดียว

ดังนั้น นางจึงไม่อยากไปยุ่งด้วย

ในขณะที่เงียบไม่พูดไม่จานั้น แต่กลับทำให้ตงฟางซวนเอ๋อที่เคยชินกับการเป็นกิ้งก่าได้ทองโกรธขึ้นมา

“เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า เย่นเจียงไม่ส่งหญิงงามมา แต่กลับส่งตัวประหลาดมาเนี่ยนะ”

พอพูดจบ กู้อ้าวเวยก็เก็บมือลงไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สีเทาหม่นดูเย็นชาขึ้น พอเงยหน้าขึ้น กวาดตาไปมองตงฟางซวนเอ๋อพลางมีความเยือกเย็นพัดผ่าน“จากที่ข้าดู เจ้าก็เป็นแค่เงาสีขาวเท่านั้น”

ตงฟางซวนเอ๋อมองด้วยสายตาเย็นชา“ในพระราชวัง ที่เจ้าเข้ามาเหยียบได้ก็น่าจะรู้จักบุญคุณของ วันนี้กลับพูดจากับข้าเช่นนี้ เจ้าไม่กลัว……”

“เหตุใดต้องกลัว？”กู้อ้าวเวยยืนขึ้นมาช้าๆ เสื้อคลุมขาสัตว์ที่ลู่ลงมามีเสียงเล็กน้อย เสื้อด้านหลังมีจุดสีแดงเพิ่มขึ้น นางสาวเท้าก้าวไปหาตงฟางซวนเอ๋อ แต่บนเสื้อผ้าตรงหน้าอกมีเลือดสีแดงฉานแต้มขึ้นมาอย่างบาดตา มีกลิ่นเลือดจางๆลอยเตะจมูกของตงฟางซวนเอ๋อ

ผ่านไปชั่วครู่ กู้อ้าวเวยก็ยกมือขึ้น สองมือประคองใบหน้าของนางด้วย ไม่รอให้นางได้สู่กลับ ก็เอ่ยปากพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย“ตระกูลยู่ชำนาญการทำนายโชคชะตาผ่านดวงดาว แต่ก็ชำนาญเรื่องยาพิษด้วย คุณหนูตงฟาวเป็นคนฉลาดเหนือใคร พิณ หมากรุก วิชาการวาด ฝีมือสูงส่งกว่าคนทั่วไป แน่นอนว่าไม่อยากถูกสาปให้ตายหรือถูกยาพิษเล่นงานจนมือขาดทั้งสองข้าง”

ดวงตาคู่สีเทาหม่นคู่นั้นหมือนจะมีประกายบางอย่างแวบผ่านไป ตงฟางซวนเอ๋อกลืนน้ำลายด้วยความตกใจ

“เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้า……”

“เชื่อหรือไม่เชื่อ อยู่ที่ใจของเจ้า”มือของกู้อ้าวเวยลู่ลงไป จิ้มไปที่หน้าอกเบาๆ แล้วหันหลังกลับไป สั่งการไปว่า“เอากระถางธูปออกไป แล้วไปเอาเสื้อตัวใหม่มา”

ในขณะเดียวกันกู้อ้าวเวยก็ได้นั่งลง ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าเรียบเฉย ไม่มีท่าทางชั่วร้ายเหมือนอย่างเมื่อครู่อีก

นางกำนัลที่อยู่ข้างๆขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทา ประชิดเข้าไปใกล้ข้างๆกู้อ้าวเวย“แม่นางยู่ชีง บนเสื้อของท่านมีเลือด แต่……”

“ข้าเคยโดนมีดแทงตรงหัวใจน่ะ รีบเดินทางมาจึงทำให้บาดแผลยังไม่สมาน ถ้ารู้คำตอบแล้วก็รีบไปจัดการเรื่องที่ข้าสั่งเถอะ”กู้อ้าวเวยพูดด้วยเสียงอ่อนโยนกับนางกำนัล

นางกำนัลพยักหน้า แล้วมองไปที่ตงฟางซวนเอ๋อ“คุณหนูตงฟาง……”

“อย่าคิดว่าใครจะปีนขึ้นเตียงของอ๋องจิ้งก็ได้นะ เจ้าไม่ใช่คนเดียวที่คิดเช่นนี้”ตงฟางซวนเอ๋อเดินจากไปด้วยสีหน้าเขียวดั่งเหล็ก ดูไปแล้วเหมือนกับการหนีอย่างหัวซุกหัวซุน

นางกำนัลต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบไปช่วยนางหาสิ่งของ

พอหลังจากที่รอนางพวกนางเดินจากไปแล้ว มือของกู้อ้าวเวยก็ล้วงเข้าไปในเสื้อ ด้วยเลือดเต็มมือ แผลบนหน้าอกของนางปวดไม่หยุด แต่สมองของนางตอนนี้กลับยังชัดเจนดี ซ่านจินจื๋อเมื่อก่อนก็เคยแทงตรงจุดนี้หนึ่งครั้ง แต่ภายในใจของนางกลับไม่มีความเกลียดเขาเลยแม้แต่น้อย

แต่ตรงจุดนี้มันเหมือนการโดนทำร้ายนับครั้งไม่ถ้วน พอผ่านไปสักพักก็ไม่รู้สึกปวดแล้ว

หลังจากนั้น ประตูก็ถูกผลักออกอีกครั้ง นางทันทำได้เพียงแค่รีบนำเสื้อคลุมขนสัตว์ปิดบังร่างกายของตนเองไว้ นางได้ยินเสียงหายใจที่เป็นของบุรุษ แล้วตามมาด้วยการถูกชายหนุ่มดึงเสื้อคลุมขนสัตว์ออกไป และมีเสียงคำรามเบาๆ“กุ่ยเม่ยดูแลเจ้าอย่างนี้หรือ？”

กู้อ้าวเวยที่ตกใจเมื่อครู่พึ่งได้สติกลับมา นางก้มหน้าลง“นี่เป็นการกระทำที่ข้าถอนพิษเอง เสี่ยงอันตรายเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับกุ่ยเม่ย”

ถ้าหากนางสามารถมองเห็นได้ชัด อาจจะสามารถมองเห็นความเสียใจในนัยน์ตาของชายหนุ่มได้

ถึงความเจ็บปวดที่ซ่านจินจื๋อจะได้รับตลอดชีวิตนี้จะไม่ได้มีบาดแผลเยอะเท่ากู้อ้าวเวย เขาก็สาบานกับตัวเองว่าจะดูแลกู้อ้าวเวยไปตลอดชีวิต คอยประคองนางให้อยู่บนมือ ปกป้องข้างกาย แต่สิ่งที่ตามมาด้วยนั่นก็คือบาดแผลที่นับไม่ถ้วนกับความเจ็บปวดของนาง ร่างกายบอบบางร่างนี้สามารถประคับประคองมีชีวิตอยู่ได้ทุกวันนี้นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว