บทที่ 865 วันเกิดตระกูลตงฟาง

บทที่ 865 วันเกิดตระกูลตงฟาง

งานเลี้ยงวันเกิดของนายท่านตงฟางจัดอย่างยิ่งใหญ่ คนที่มีหน้ามีตาทั่วทั้งเมืองเทียนเหยียนต่างมาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง

กู้อ้าวเวยทำตามสิ่งที่ยู่จือบอกไว้ ถึงแม้จะเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งตัวก็อย่าได้ถอดเสื้อคลุมด้ายทองออก ตอนนี้นางสวมชุดยาวสีฟ้าครามทั้งตัว หนังจิ้งจอกพันรอบลำคอ โผล่ให้เห็นแค่ใบหน้าเล็ก บนศีรษะยังมีหมวกหนาๆ ทั้งนี้ทั้งนั้นจึงไม่จำเป็นที่จะต้องสวมเครื่องประดับบนศีรษะ นางมัดผมต่ำที่ท้ายทอยเท่านั้น

กู้อ้าวเวยเห็นไม่ชัดว่าตนเองสวมอะไรอยู่ นางทำเพียงแค่นั่งอยู่ในรถม้ากับซ่านจินจื๋อ ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมของฤดูหนาวทางนี้ ไม่เหมือนกับบรรยากาศของเย่นเจียงแม้แต่น้อย แน่นอนว่านางสามารถเอ่ยปากพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง“ที่เจ้าออกมาไม่ใช่แค่อยากร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของนายท่านตงฟางใช่หรือไม่”

“เจ้าคิดว่ายังไงล่ะ？”ซ่านจินจื๋อกุมมือข้างหนึ่งของนางไว้ พลางใช้มือของตนเองทัดผมไว้บนหลังหูของนาง

“สายตาของฮ่องเต้ต้องอยู่อย่างแน่นอน เจ้ายังจะทำตัวสนิทสนมกับข้าเช่นนี้อีกหรือ？”ในขณะที่กู้อ้าวเวยหันกลับไปเกือบกระทบเข้ากับมือของซ่านจินจื๋อ เขาจึงชักมือกลับ แล้วจับตรงคางของนาง“แล้วยังไงล่ะ？อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ พวกเขายังไม่สงสัยอะไรหรอก”

“ข้าต้องทำอะไรบ้าง？”กู้อ้าวเวยนวดคลึงตรงขมับ“บางคนข้าอาจจะจำไม่ได้”

“เจ้าก็คิดเสียว่าเจ้าคือยู่ชีงก็พอแล้ว เอาแต่ใจหน่อยยิ่งดี”ซ่านจินจื๋อลูบคางของนางไปมาเหมือนลูกแมวก็ไม่ปาน จนทำให้กู้อ้าวเวยปัดมือเขาออกเบา เขาจึงดึงมือกลับไป เห็นกู้อ้าวเวยนำสองมือออกมาจากแขนเสื้อแล้วดึงกลับไปใหม่“เจ้าพูดเองนะ”

“แน่นอน”ซ่านจินจื๋อชักมือกลับ รถม้าค่อยๆช้าลงเรื่อยๆ แล้วหยุดลงในที่สุด

ข้างๆหูแทนที่จะเป็นเสียงโหวกเหวกโวยวายในตลาดตอนนี้เปลี่ยนเป็นเสียงโห่ร้องของบรรดาใต้เท้าทั้งหลาย ในขณะที่กู้อ้าวเวยกำลังจะลงจากรถม้านั้นมีสายตาจำนวนมากมองมา แต่นางกลับเดินอยู่เคียงข้างซ่านจินจื๋ออย่างนิ่งเฉย ฟังเสียงพวกใต้เท้าซุบซิบคุยกัน ปลายนิ้วของนางก็กำลังจับอยู่ที่แขนเสื้อ

“ไปกันเถอะ”ซ่านจินจื๋อยกมือขึ้นอยากจะคว้าไปจับมือของนาง

แต่กู้อ้าวเวยกลับหลบอย่างไม่ทิ้งร่องรอย มองไปยังเขาแวบหนึ่ง“ข้ามองตามเงาของเจ้าก็พอแล้ว”

“ข้าพูดคำไหนคำนั้น”มุมปากของซ่านจินจื๋อมีรอยยิ้มบางๆ จับมือของกู้อ้าวเวยเอาไว้ การขัดขืนของนางไม่มีประโยชน์ใดๆ ยางเงยหน้าขึ้นไปมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

ไหนบอกให้นางทำตัวเอาแต่ใจไง？

ในใจของซ่านจินจื๋อกำลังคิด ว่าน่ารักน่าชังเสียจริง

นายท่านตงฟางกำลังมองดูทั้งสองอย่างพินิจพิเคราะห์ ตงฟางซวนเอ๋อที่อยู่ข้างๆมองพลางกัดริมฝีปากล่างจนแน่น นางกระทืบเท้าอย่างแรงสองครั้ง ดึงแขนของนายท่านแกว่งไปมาสองครั้ง“ท่านปู่ ท่านอ๋องจิ้งเขา……”

นายท่านตบตรงไหล่ของนางเบาๆ“หยุดโวยวายได้แล้ว เจ้าเด็กคนนี้เหมือนคุณหนูตระกูลใหญ่มากกว่าเจ้าเสียอีก”

“ท่านปู่！”ตงฟางซวนเอ๋ออดไม่ได้ที่จะโกรธด้วยความอับอาย

นายท่านลูบไปที่เคราเบาๆ อาศัยจังหวะที่ไม่มีคนเข้ามาแสดงความยินดีดึงตัวหลานสาวไปข้างๆ“แม่นางผู้นี้ไม่ได้ธรรมดาเหมือนหน้าตาของนาง เจ้าต้องระวังตัวให้ดี”

ตงฟางซวนเอ๋อเบิกตาโตเล็กน้อย“ท่านปู่ท่านไม่ได้พบเจอนางเป็นครั้งแรกหรอกหรือ？”

“แน่นอน แต่เมื่อครู่เจ้าไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาของนางหรือ？”นายท่านหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่ได้รู้สึกว่าดวงตาสีหม่นคู่นั้นมีปัญหาอะไร เพียงแต่เอ่ยขึ้นมาว่า“ถึงดวงตาของนางจะไม่สามารถมองเห็นได้ แต่ทุกอิริยาบถของนางดูสุขุม อากัปกิริยาก็ไม่วุ่นวายเลยแม้แต่น้อย นอกจากนั้นแล้ว เมื่อคู่ดวงตาคู่นั้นมองมาที่ข้า ทำให้ข้ารู้สึกว่านางกำลังพินิจพิเคราะห์ข้าอยู่ เป็นคนที่เฉียบแหลมมาก ไม่ได้เป็นคนรับมือง่ายๆ เจ้าต้องระวังตัวให้ดี อย่าได้ใจร้อนเหมือนเมื่อครู่อีก ตำแหน่งนี้ ฮ่องเต้บอกแล้วว่าอย่างไรก็เป็นของเจ้าอยู่วันยังค่ำ เจ้ารอวันเวลาเข้าหอ แล้วค่อยๆหาวิธีกดนางจะเป็นไรไป？”

ตงฟางซวนเอ๋อฟังอย่างตั้งใจ ไฟที่สุ่มอกก็ค่อยๆหายไปอย่างไร้ร่องรอย นางพยักหน้า ในขณะเดียวกันก็ต้อนรับแขกอย่างใจกว้าง