บทที่ 866 ช่วยคนเลวก่อกรรมชั่ว

บทที่ 866 ช่วยคนเลวก่อกรรมชั่ว

กลิ่นเหม็นเน่าของท่อนไม้ มีรสหวานของหญ้ามีพิษเล็กน้อย

กู้อ้าวเวยอ้าปากขึ้นแล้วอมยาไว้ ในสมองมีภาพของสมุนไพรแวบผ่านภาพแล้วภาพเล่า องครักษ์สองคนคอยประกบตามหลังอย่างเชื่อฟังอยู่ไม่ห่าง นางเหยียบก้อนหินเล็กๆที่อยู่ใต้เท้าเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ แต่รสชาติอันจืดชืดกลับเข้มขึ้นมาเรื่อยๆ ถึงแม้คนธรรมดาจะแบ่งแยกได้ยาก

ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นเหม็นเน่าของศพก็จะแรงขึ้นเรื่อยๆ

“คุณหนู ทางข้างหน้าคือสวนด้านหลังแล้วนะเจ้าคะ ปกติที่นั่นจะเป็นที่เก็บของที่ไม่ค่อยจำเป็น ”เสียงขององครักษ์ดังขึ้นขัดขวางฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินของนาง

ชายแขนเสื้อถูไถอยู่ตรงเอวของนาง เข็มเงินยาวที่อยู่ในมือของกู้อ้าวเวยหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ถึงจะเข้าใกล้ได้ยาก นางก็ไม่อยากจะไปสืบหาความจริงผ่านสระน้ำแข็งนี้ ความขมของเม็ดยาค่อยๆจางหายไปเรื่อยๆ นางถอนหายใจเบาๆ แล้วเงยหน้ามองไปบนท้องฟ้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงเบา“หัวใจของมนุษย์ช่างเป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัวยิ่งนัก”

องครักษ์สองคนมองตากันแวบหนึ่ง แล้วกู้อ้าวเวยก็หันกลับไป ยกมือขึ้นไปวางบนไหล่คนใดคนหนึ่งไว้ แล้วเอ่ยแกมสั่ง“พวกเราควรกลับไปได้แล้ว”

“ขอรับ”องครักษ์ก้มหน้าลงอย่างระมัดระวัง พยายามไม่รู้สึกน้ำหนักของมือที่อยู่บนไหล่

แต่ในจวนนั้น ทหารต่างชุลมุนวุ่นวาย ตงฟางซวนเอ๋อก็วุ่นอยู่กับบรรดาพี่น้องกับพ่อของตนเอง ในตอนนี้เองกู้อ้าวเวยก็ได้กลับไปยังข้างกายของซ่านจินจื๋อ มือที่เกาะไหล่อขององครักษ์ก็วางอยู่บนมือของซ่านจินจื๋อเบาๆ นิ้วเรียวยาวประสานเข้ากับนิ้วหนาของเขา แล้วพิงอยู่ตรงบ่าพลางเอ่ยขึ้นอย่างเบาเสียงว่า“หมอนสมุนไพรสามารถช่วยเจ้าแยกแยะยาพิษได้”

“เจ้าเป็นมากกว่าที่รักของข้าเสียอีก”ซ่านจินจื๋อรีบกุมมือของนางกลับไปอย่างรวดเร็ว แล้วคลายออกเล็กน้อย บนใบหน้ามีรอยยิ้มบางๆ เดินก้าวขึ้นไป“ตรวจสอบเรื่องนี้ด้วย”

ทุกคนต่างรับคำสั่งพร้อมกัน แขกเหรื่อจำนวนมากถูกซ่านจินจื๋อกักตัวไว้“หากในขณะที่พวกท่านเดินทางกลับแล้วได้พาตัวคนร้ายไปด้วย แล้วจะมีหน้าพูดกับใต้เท้าตงฟางได้อย่างไร”

มีคนสีหน้าเขียวดั่งเหล็กแต่ก็มีคนแสดงอาการเห็นด้วย กู้อ้าวเวยนั่งลงไปตรงตำแหน่งเดิม อาศัยภาพเลือนรางนั่นเพื่อหาตำแหน่งที่นายท่านตงฟางอยู่ ดวงตาคู่สีเทาหม่นจ้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยดุจดั่งสายน้ำ จนกระทั่งนายรู้สึกตัวถึงได้ค่อยๆหันกลับมา ตาสบเข้าหากัน นายท่านอดที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้

กู้อ้าวเวยกลับยกมือขึ้นในตอนนี้ ทำท่าเป็นสัญญาณชู่ให้เงียบๆ แล้วส่ายหน้าเบาๆ จิ้มไปที่จมูกของตัวเอง

นายท่านสะบัดแขนเสื้อของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที

“ท่านปู่！”มีเสียงตกใจของตงฟางซวนเอ๋อเคล้าไปด้วย นายท่านตงฟางล้มตัวลง ท่ามกลางบรรยากาศอันชุลมุนโกลาหน กู้อ้าวเวยอาศัยจังหวะนี้ในการผลักหลังองครักษ์หนึ่งครั้งแล้วสั่งไปว่า“บอกเขาไป”

องครักษ์ตะลึงไปชั่วครู่ แล้วจึงเดินไปข้างๆซ่านจินจื๋อ นำเรื่องที่กู้อ้าวเวยเคยไปสถานที่แห่งหนึ่งบอกกับซ่านจินจื๋อ

กู้อ้าวเวยค่อยๆลุกขึ้นยืน แล้วเอ่ยอย่างเสียงดัง“ใต้เท้าตงฟางอายุอานามมากแล้ว มาวันนี้ยังได้รับการกระตุ้นจนเป็นลมไปอีก ถ้าหากไม่อยากให้ใต้เท้าตงฟางขาดอากาศหายใจตาย ขอผู้อาวุโสทั้งหลายให้ข้าเข้าไปดูหน่อยเถิด ได้ไหม？”

เสียงนี้ดังกว่าปกติเป็นอย่างมาก นางยกมือเอื้อมไปคว้าจับองครักษ์อีกคนหนึ่ง

ใต้เท้าทั้งหลายต่างเดินหลีกออกไปเล็กน้อยอย่างรู้สถานการณ์ คนที่นั่งอยู่ทุกผู้จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตระกูลยู่ชำนาญเรื่องยาพิษหนอนแมลง ครั้งนี้ควรจะต้องช่วยถอนพิษถึงจะถูก พวกเขาล้อมเป็นวง ยิ่งสงสัยมากยิ่งขึ้น

ทุกคนต่างตกอยู่ในความคิดของตัวเอง กู้อ้าวเวยคอยฟังเสียงข้างๆหูของตัวเอง แล้วจึงถูกองครักษ์พาไปนั่งยองๆข้างๆใต้เท้าตงฟาง นางหรี่ตาลง ในที่สุดนางก็คว้ามือของใต้เท้าตงฟางได้