บทที่ 868 ความผิดของเวลา

บทที่ 868 ความผิดของเวลา

ถูกส่งกลับไปที่โรงเตี้ยม

โม่ซานเพราะตัวตนที่พิเศษจึงออกไปก่อน อยู่ในบ้านของโม่อีในเมืองเทียนเหยียนสักพัก

ยู่จือกำลังคดตัวอยู่ในที่นอนพูดเล่นอยู่กับยู่หงอยู่ ก็ได้ยินเสียงด่าของกู้อ้าวเวยจากข้างห้อง “ทำไมพวกเจ้าเอาแต่ขัดขวางข้า！”

ตามด้วยเสียงที่เหมือนมีของอะไรกระแทกที่เตียง เสียงกู้อ้าวเวยเปลี่ยนไป เป็นเสียงตกใจเบาๆ

ยู่จืออยากจะตามไปดู ยู่หงกลับจับนางเอาไว้ “เจ้ากลายเป็นคนที่ยุ่งเรื่องชาวบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？”

“ข้าเป็นคนใจดีมาโดยตลอด” ยู่จือยิ้มและม้วนตัวเข้าไปในอ้อมกอดของยู่หง เหมือนว่าตั้งแต่ที่นางอ่อนแอ ยู่หงก็ไม่ค่อยใส่อารมณ์กับนางมากแล้ว และไม่ค่อยตบตีนางแล้วด้วย

ยู่หงมองนางด้วยใบหน้าที่เย็นชา บนใบหน้าเพราะช่วงนี้ใช้ยาและฝังเข็มมากจึงมีอารมณ์ขึ้นมาหน่อย แต่แค่มองดูยู่จือด้วยความรู้สึกลังเล “ตั้งแต่นางบอกว่ารู้จักพี่เจ้า……”

“พี่สาวข้าเป็นคนที่ฉลาดที่สุดของคนรุ่นหลัง แต่ศพนางก็ยังหาไม่เจอเลย” ยู่จือใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากยู่หง ด้วยแววตาที่เยือกเย็น “ช่วงเวลานั้น นางก็อยู่ข้างกู้อ้าวเวย แต่กู้อ้าวเวยท่าทางเหมือนนึกอะไรไม่ออก ไม่เหมือนคำโกหก นั้นก็แปลว่ามีคนทำอะไรกับพี่สาวข้า หรือให้นางไปตาย หรือเอานางไปซ่อนไว้สักที่เพื่อให้ตัวเองใช้”

ยู่หงเงียบไม่พูดจา ในความทรงจำของพี่สาวของยู่จือเป็นหญิงที่อ่อนโยน แต่ภายใต้รอยยิ้มที่บริสุทธิ์นี้ พี่สาวนางก็ยิ้มและทรมานพวกนักโทษที่จักรพรรดิเย่นเจียงส่งมาได้ ในลานของนางเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องอย่างทรมาน ยังมีกระดูกขาวที่ถูกฝังอยู่ในป่าอีกมากมาย

ขนาดยู่จือยังไร้เดียงสากว่านางมาก

ยู่หงไม่พูดอะไรกับเรื่องนี้ เขาคิดว่าแม้นางตายไปก็สมควรแล้ว

เห็นได้ชัดว่ายู่จือก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน แต่นางยังคงคิดถึงพี่สาวที่คอยนวดขมับให้ตัวเอง ตอนนี้จึงทำได้แค่เบะปากและผละออกจากอ้อมกอดเขา “ในมือพี่สาวข้ามีจดหมายลับหนึ่งฉบับ สำคัญมากสำหรับสถานการณ์ตอนนี้”

“เจ้าไม่เคยพูดเลย” ยู่หงขมวดคิ้วเป็นปม

“เพราะก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย” ยู่จือกุมขมับอย่างโมโห “ถ้ากู้อ้าวเวยไม่บอกกับข้า นางเคยเห็นพี่สาวข้าละก็ ข้าก็คงไม่รู้ว่าระหว่างพวกเขามีความสัมพันธ์อะไร นอกจากนี้ เจ้าก็ไม่เคยคิดว่าทำไมครั้งก่อนนางดูดวงแล้วก็รีบจากไปทันที ถึงขนาดไม่ได้บอกกล่าวกับท่านพ่อท่านแม่”

ยู่หงอึ้งสักพัก ต่อมาก็ยกมือขึ้นเท้าคางและพูดว่า “ตั้งแต่ตระกูลยู่มาถึงชางหลางเดินทางมาไกล ข้าจำได้ว่าพี่สาวเจ้าไม่เคยออกบ้านไกลเลย”

“คืนนั้นข้าไม่ได้หลับ นางบอกว่านางจะหาผู้หญิงคนหนึ่ง ยังบอกว่าพวกเราตระกูลยู่ต่อไปไม่ต้องพึ่งพาราชวงศ์อีกแล้ว และหลบซ่อนอยู่ในประชาชน ใช้ชีวิตที่ตัวเองต้องการ” ยู่จือนึกย้อนกลับไปในคืนนั้น และพูดต่อว่า “ประมาณสองปี ข้าออกมาจากตระกูลยู่ นางกลับส่งจดหมายมาพอดี ด้านบนเขียนใบสั่งยาไว้ ยังมีคราบเลือดติดอีก ยังมีจดหมายอีกหนึ่งฉบับ ต้องการความช่วยเหลือจากข้า ให้ข้าไปเอาจดหมายลับมา ด้านหลังกลับถูกเลือดกลบไว้ จึงดูไม่ออก”

พูดมาแบบนี้แล้ว ยู่จือลุกขึ้นเอาใบสั่งยาบนโต๊ะนั้นขึ้นมา สะบัดไปมาเบาๆ

ยู่หงจำได้ว่า นี่คือใบสั่งยาที่กู้อ้าวเวยให้ตัวเองตอนที่ถอนพิษ

เขาเบิกตาโพลงโตอย่างเข้าใจ “ใบสั่งยาใบนั้นก็ใบนี้เหมือนกันงั้นเหรอ？”