บทที่ 869 ในการคาดหมาย

บทที่ 869 ในการคาดหมาย

“ทำไมเรื่องราวถึงวุ่นวายมากขึ้น”

ยู่หงถอนหายใจหนัก ยกมือขึ้นนวดขมับ

กุ่ยเม่ยจับแขนกู้อ้าวเวยไว้ “ห้ามไปตำหนักเจิ้นหุนกับเขาหยินซานเด็ดขาด！”

“ข้ายังไม่ได้บอกว่าข้าจะไปนะ！” กู้อ้าวเวยหันไปตะโกนใส่หน้าเขา

“ก่อนที่แผลเจ้าจะหายดีห้ามไปที่ไหนเด็ดขาด เจ้าจัดเรียงเรื่องนี้ดีๆ จากนั้นเอาเรื่องนี้ให้คนอื่นจัดการต่อก็ได้แล้ว ข้าไม่อยากถูกท่านอ๋องด่า” กุ่ยเม่ยเส้นเอ็นตรงหน้าผากนูนขึ้นมาและยืนอยู่ตรงหน้านาง โน้มตัวลง ชี้นิ้วและพูดว่า“ถ้าท่านอ๋องรู้ว่าเจ้าข่มขู่ใต้เท้าตงฟาง เดาดูสิว่าเขาจะขังเจ้าไว้ที่นี่หรือไม่”

“ข้าแค่จะแสดงให้เหมือนก็เท่านั้น เช่นนี้จะได้รู้ว่าตระกูลตงฟางอยากจะทำอะไร” กู้อ้าวเวยนึกถึงตรงนี้ก็โมโห ถ้ารู้ว่ากุ่ยเม่ยจะเป็นแบบนี้ นางก็ไม่พูดหรอก

“ตระกูลตงฟางไม่ธรรมดาเหมือนที่เห็น คนที่ข้าส่งออกไปกลับมาหมดแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าเริ่มแรกของตระกูลตงฟางคือการทำที่ใส่บุหรี่ ความรวยของพวกเขาไม่เพียงแค่ตอนนี้ที่เจ้าเห็น”

กุ่ยเม่ยกดไหล่นางไว้อย่างปวดหัว ต่อมาก็หันกลับไปมองยู่จือกับยู่หง “ดูแลนางให้ดี อนุญาตนางแค่ขยับปากและสมอง”

กู้อ้าวเวยจับเขาไว้แน่น “อย่าทิ้งข้าไปหาอ๋องจงผิงคนเดียว ข้าอยากถามฉีหรั่วว่าสุดท้ายจัดการที่จวนตงฟางยังไง”

“อยู่ดีๆ” กุ่ยเม่ยกดนางไว้อย่างรำคาญ และพูดว่า “เดี๋ยวใต้เท้าเมิ่งก็มาแล้ว เจ้าอย่าพูดมาก เจ้าจำเรื่องของใครไม่ได้ อย่าพูดมั่ว”

กู้อ้าวเวยยังอยากจับเขาไว้ไม่ปล่อย ทางนี้ยู่จือดึงนางกลับมาแล้ว สองมือกดไหล่นางไว้และมองดูกุ่ยเม่ยเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ตอนที่ประตูปิดลงก็เริ่มพูดว่า “ดีเลยเจ้าอยู่ก็มาช่วยกันคิด เจ้าต้องหาพี่สาวข้าให้เจอ ไม่แน่จดหมายลับนั่นอาจจะเกี่ยวกับฝ่าบาทก็ได้ เพราะยังไงนั่นเป็นของของหยุนซี”

กู้อ้าวเวยเงยหน้าขึ้นมองค้อนนาง และรู้สึกไม่พอใจมากขึ้น “เจ้าฟังคำพูดของกุ่ยเม่ยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？”

“ข้าได้ยินเจ้ากับกุ่ยเม่ยทะเลาะกันครั้งแรก ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนเจ้าชอบเขามากนี่” ยู่จือกระซิบที่ข้างหูนาง มืออีกข้างนวดรอยสักตรงหน้าของนาง แน่ใจว่ารอยสักยังเหมือนเดิมไม่เสียหายก็พูดต่อว่า “มู่(ไม้)ซี(ตะวันตก) เขาหยินซาน ตำหนักเจิ้นหุน ข้าควรไปหาพี่สาวที่ไหน”

“ข้ายังจำได้ว่าคนรักข้าตายที่หลุมฝังศพจำนวนมาก วันนั้นฝนตก ด้านหลังเป็นป่า เจ้าช่วยข้าหาที่ตั้งขอหลุมฝังศพจำนวนมาก ข้าก็จะพาเจ้าไปหาพี่สาว” กู้อ้าวเวยพูดอย่างโมโห

ถ้าไม่ให้นางเข้าร่วมอะไรเลยละก็ งั้นนางกลับมาที่นี่เพื่ออะไรกัน？

ยู่จือก็โมโหตาม ความอดทนที่เหลือก็ถูกกู้อ้าวเวยทำลายไป กำลังจะลงมือ กู้อ้าวเวยกลับเอียงหัวหน่อยๆ ยกมือขึ้นตบหัวเบาๆ “เขาหยินซานทางทิศตะวันตก เป็นหมู่บ้านประมง”

“หมู่บ้านประมง？” ยู่จือวางมือที่ยกขึ้นกลางอากาศ ยู่หงก็นั่งลงด้วยสีหน้าที่เย็นชา ไม่ต้องขัดขวางต่อ แต่กลับพูดว่า “ข้าจำได้ว่าหมู่บ้านประมงเป็นที่แรกเริ่มของตระกูลหยูน”

“และพวกเราตระกูลยู่กับตระกูลหยูนก็เป็นนามสกุลเดียวกัน ดังนั้นก็นับว่าเป็นบรรพบุรุษของข้า” ยู่จือกะพริบตาอึ้งๆ ต่อมาก็พูดว่า “รอใต้เท้าเมิ่งมา ข้ากับยู่หงจะไปดู”