บทที่ 890 ความทรงจำที่หลับใหล

นักปราชญ์ในความฝัน ก็ยังคงใส่ชุดสีเทา ในมือถือหนังสืออยู่

มักจะมาพอนางในมุมที่ไม่มีใครรู้ ส่วนนางก็มักจะชอบใส่เสื้อผ้าของชาวบ้าน ไม่สวยงามและไม่หรูหรา แต่นักปราชญ์คนนั้นก็เหมือนว่าจะจูงมือนางเดินไปทั่วทุกมุมของเมืองเทียนเหยียน ทางหลังถนนทิศตะวันตกมีช่องสุนัขผ่านที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีคนซ่อม ในแม่น้ำหรือไม่ก็ทะเลสาบนั่น มีปลามากมาย ในเกี๊ยวน้ำของบางร้านก็มีกุ้งแห้งอยู่ในนั้นด้วย จำนวนมากมายเหลือเกิน

ความทรงจำ มันก็เหมือนโคมไฟที่ไม่มีเสียง พอถึงตอนที่กู้อ้าวเวยกลับมาที่ที่ทิ้งศพอีกครั้ง นางก็ได้ยินเสียงอีการ้องอยู่ในหัวนาง จากนั้นเสียงร้องของอีกาก็กลายเป็นเสียงคลื่นน้ำกระแทกแผ่นไม้

ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น ตอนที่นางฟื้นขึ้นมาก็เห็นเป็นยู่จือที่คอยดูนางตรงข้างเตียงตลอดทั้งคืน ยู่จือก็เลยบีบคางของนางส่ายไปมา พร้อมถามว่า “หลับไปร้องไห้ไป เจ้าฝันว่าอะไรละ?”

กู้อ้าวเวยก็ปล่อยให้นางทำไป เงาคนตรงหน้าก็มองไม่ชัด นิ่งไปสักพัก นางก็พูดขึ้นว่า “ข้าจำไม่ได้แล้ว”

ยู่จือก็เลยปล่อยมือออกมา แล้วก็เอาเรื่องที่นางไปนอนบนดาดฟ้าและข้อสันนิษฐานของตนเองบอกนางไป

กู้อ้าวเวยก็เกาหัวลุกขึ้นจากที่นอน แล้วก็เอามือจัดผมที่ยุ่งเหยิง แล้วก็บอกว่า “ปริมาณของจุ้ยเวี่ยน ไม่น่าจะมีปัญหา อีกอย่างถ้าข้าสลบไปจริงๆ ก็คงจะไม่หาที่เพื่อให้ตนเองนอนลงได้”

ยู่จือก็พูดไม่ออก นางเองก็ไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร

กู้อ้าวเวยก็มองไปยังด้านนอกเรือ แล้วก็กังวลว่า “ข้าหลับไปนานเท่าไร”

“เจ้าหลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ ถ้าเมื่อครู่ข้าไม่ห้ามไว้ หมอพวกนั้นก็จะเข้ามาแล้ว” ยู่จือกอดอกมองนาง “ข้าได้แยกกับยู่หงแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าอีก ข้ากลัวว่าจะเผยตัวตนออกมาแล้ว”

“เจ้ายังจำตัวของตนเองได้อีกหรือ” กู้อ้าวเวยมองบน แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาด เดินออกไปข้างนอกพร้อมกับยู่จือ ด้านนอก นางก็เดินเอามือดึงแขนเสื้อของยู่จือ แล้วก็เดินไปยังห้องครัวอย่างเชื่อฟัง คิดว่า แม่ครัวน่าจะยังเหลืออาหารอะไรให้นางกินบ้าง

แต่เสียดายที่แม่ครัวก็ไปตามคนรับใช้สองคน มาพานางกลับไปยังชั้น2 บอกว่าฐานะของทั้งสองไม่ควรมากินอะไรในห้องครัว ยู่จือที่โมหิว ก็เกือบจะทะเลาะกับแม่ครัว กู้อ้าวเวยก็เลยต้องลากนางกลับชั้น2 แล้วก็ตั้งใจพูดว่า “พวกเขาว่ามันเป็นมารยาท ก็คือมารยาท”

“ทำไมจะกินที่ห้องครัวไม่ได้ ข้าจะได้สั่งในสิ่งที่ข้าอยากกิน กว่าพวกเขาจะยกขึ้นก็เย็นพอดี ยู่จือก็เอามือกุมท้องแล้วนั่งลง ท่าทางหิวมาก”

กู้อ้าวเวยก็ขี้เกียจเถียงกับนาง พออาหารเช้าถูกยกขึ้นมา มุมปากของนางก็กระตุกขึ้นมา

ตรงหน้า มีเพียงเกี๊ยวน้ำถ้วยเล็กๆ ชิ้นเกี๊ยวก็มีไม่กี่อัน แต่มีผักเยอะ ด้านข้างก็มีของหวาน2ชิ้น แล้วก็ไม่มีอะไรอีก

ยู่จือโมโหตะโกนออกมา แล้วให้คนรับใช้ที่เอาอาหารมา ให้เอากับข้าวและซาลาเปามาเพิ่ม กู้อ้าวเวยก็เลยพูดบ้าง “ตอนเช้า กินน้อย สมองไม่มีแรงคิด”

“ถึงว่าหุ่นของสาวๆ เมืองเทียนเหยียน ถึงได้หุ่นดีกันนัก ถ้าข้ากินเกี๊ยวน้ำที่มีผักมากกว่าเกี๊ยวทุกวัน ต้องมีหุ่นแบบนั้นแน่ๆ ” ยู่จือก็กินเก่งพอๆ กับกู้อ้าวเวย

กู้อ้าวเวยก็ทำหน้าไม่ถูก พอรีบกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว นางก็ไปนั่งตรงมุมหนึ่ง แล้วแกะสลักต่อ ใครเรียกก็ไม่ไป

ส่วนคนที่ควรจะมาก่อกวนอย่างตงฟางซวนเอ๋อ ก็ยังไม่มา

ความคิดเห็น