บทที่ 891 นักฆ่า

บทที่ 891 นักฆ่า

พวกเขากล้าเอาน้ำมันไฟเข้ามาด้วย

กู้อ้าวเวยยังคงผลักประตูเปิดออก เดินแนบกำแพงมาถึงหน้าห้องของยู่จือ ยู่จือเปิดประตูออกแล้วดึงนางเข้าไป เอาชุดสาวใช้ชุดนั้นที่เก็บเข้าไปในผ้าโปร่งทองในมือนาง แล้วพูดด้วยเสียงกระซิบว่า “นี่สามารถป้องกันไฟ หากเกิดอะไรขึ้นให้เจ้ารีบกระโดดลงไป พวกเราห่างจากท่าเรือไม่ไกล”

คำพูดพวกนี้เดิมเป็นคำพูดกู้อ้าวเวยอยากพูด แต่ตอนนี้นางรีบรับโป่รงสีทองนั้นมาคุมไว้บนหัว

“รีบดับไฟ”

“จัดการพวกเขาทิ้ง”

ด้านบนมีเสียงทหารพวกนั้นดังขึ้นมา เป็นจังหวะที่ยู่จือกับกู้อ้าวเวยกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะขึ้นไปไหม บานประตูถูกผลักเปิดออก ซ่านเชียนหยวนรุดเข้ามาจับพวกเขาสองคน ทหารองครักษ์หลายคนที่ตามอยู่ด้านหลังมุ่งหน้าเดินไปทางเดินไม้กระดาน พร้อมพูดว่า “เปลี่ยนเป็นนั่งเรือเล็ก รอพวกเขา”

ในแม่น้ำที่มืดครึ้มยังสามารถมองเห็นเรือเล็กสองสามลำถูกลากโดยเรือลำใหญ่ ลำหนึ่งน่าจะนั่งได้ประมาณเจ็ดแปดคน ขนาดเท่าเรือลำปกติที่วางอยู่บนแม่น้ำ กู้อ้าวเวยกำลังจะถามเพราะมองเห็นไม่ชัด ยู่จือกลับพาเธอกระโดดลงไปบนเรือลำเล็ก ยังพูดอย่างร้อนใจว่า “ข้าอยากตายไปพร้อมกับยู่หง”

“ข้าไม่อยากได้ยินชื่อนี้อีก” กู้อ้าวเวยก็พูดตะคอกขึ้น เดินโซเซอยู่บนเรือหลายก้าวจนซ่านเชียนหยวนต้องประคองนั่งลง แต่ว่าสักพัก ควันโขมงและก็ไฟระเบิดอยู่ต่อหน้าต่อตา กู้อ้าวเวยได้ยินเสียงคนตกน้ำ และก็ได้ยินพวกคนที่ขึ้นไปบนฝั่งแล้วตะโกนขึ้นมาว่า “คนของตระกูลตงฟางล้วนสมควรตาย อย่าคิดหนีแม้แต่คนเดียว”

ซ่านเชียนหยวนมองดูเรือนชั้นสองอยู่อย่างไกลๆ ซ่านเซิ่งหานกำลังคุ้มกันตงฟางซวนเอ๋อ มีคนอยู่ตรงหน้าอย่างท่วมท้น

กู้อ้าวเวยก็มองดูเงาร่างหลายคนในกองไฟอยู่ไกลๆ รีบถีบซ่านเชียนหยวนหนึ่งที “เจ้ามีวรยุทธแล้วมันนั่งอยู่ที่นี่ทำไม รีบไปช่วยคนสิ”

“รออยู่ที่นี่” ซ่านเชียนหยวนกัดฟันพูด แล้วก็ลุกกระโดดขึ้นไปตรงชั้นสอง รับเอาตงฟางซวนเอ๋อมาจากในมือซ่านเซิ่งหาน สำลักควันโขมงไปหลายทีอย่างไม่ทันตั้งตัว ตะโกนพูดขึ้นว่า “พี่สาม พวกเรารีบไป”

“ได้” ซ่านเซิ่งหานจัดการสองคนที่ถือดาบยาวอยู่ตรงหน้า ยกมือขึ้นเพื่อล้มคนหนึ่งลง แล้วหงายหลังเพื่อคว้าจับอีกคน ซ่านเชียนหยวนโกรธจนกระทืบเท้าแล้วพูดว่า “แทบจะไม่มีเรือแล้วเจ้ายังคิดที่จะจับคน”

“ไป” ซ่านเซิ่งหานปัดฝุ่นบนหน้า แล้วก็ผลักจากซ่านเชียนหยวนข้างบนลงด้านล่าง ทั้งสองพี่น้องลงมาถึงบนไม้กระดานอย่างมั่นคง ซ่านเชียนหยวนตะโกนเรียกพวกองครักษ์ให้ขึ้นเรือแล้วจากไป ตอนกลางคืนแบบนี้หากตกลงไปน้ำเกรงว่าคงจะหาศพไม่เจอ

ซ่านเซิ่งหานตีนักฆ่าสลบ ตอนที่หิ้วมาถึงด้านข้างเรือ มองเห็นยู่จือกำลังดึงสายคาดเอวของกู้อ้าวเวยไว้ และครึ่งร่างกายของเธออยู่ด้านนอก พยายามที่จะให้ทั้งสองคนลอยอยู่บนน้ำ กู้อ้าวเวยกับยู่จือหน้าแดงเพราะต้องใช้แรงมาก

นางจะต้องเป็นกู้อ้าวเวยแน่

ในหัวสมองของซ่านเซิ่งหานผุดคำนี้ขึ้นมา พาคนโดดลงไปบนเรืออย่างมั่นคง แล้วก็ไปดึงสองคนนั้นขึ้นมา หนึ่งในผู้หญิงสวมชุดสีเทาคนนั้นก็คือผู้หญิงคนที่เล่าเรื่องประวัติศาสตร์ให้กับกู้อ้าวเวยเมื่อหลายวันก่อน กู้อ้าวเวยค่อยโล่งอก พูดขอบคุณด้วยเสียงเบา แล้วก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีพลิกสองคนที่จมน้ำ แล้วกดหน้าอก

รอเมื่อสองคนนั้นค่อยๆฟื้นขึ้นมา กู้อ้าวเวยค่อยใช้ข้างมือหนึ่งจับดูตรงคอของเขา แล้วพูดด้วยเสียงต่ำว่า “นอนต่อไปก่อน”