บทที่ 892 สิ่งของแลกเปลี่ยน

เรือลำเล็กหลายลำมาจอดเทียบท่า ซ่านเซิ่งหานห้ามพวกขุนนางท้องถิ่นที่กำลังขอโทษอยู่อย่างรู้สึกผิด ส่งคนไปรับผู้ได้รับบาดเจ็บบนเรือมาจัดการอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย พาตงฟางซวนเอ๋อไปรักษาที่โรงหมอด้วยตัวเอง ซ่านเชียนหยวนพาขุนนางทูตเย่นเจียงทุกท่านพักอยู่ที่โรงเตี้ยม หนึ่งในขุนนางทูตเย่นเจียง มีเพียงคนเดียวที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย อีกหลายคนดูแล้วก็ไม่ได้มีความคิดเห็นอะไร

ตอนที่กู้อ้าวเวยจับชายแขนเสื้อของซ่านเชียนหยวน ก็ได้พูดขึ้นว่า “ในปากคนพวกนั้นไม่มียาพิษ”

“ทั้งๆที่ไม่ใช่หน่วยกล้าตาย แต่สิ่งที่ทำล้วนเป็นการสละได้แม้กระทั่งชีวิต” ซ่านเชียนหยวนพานางขึ้นไปบนเรือนด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ทำเป็นแสร้งรังเกียจคนรักคนใหม่คนนี้ของเสด็จอา

“ดูแล้วก็ไม่เหมือนกำกับและแสดงเอง บางทีอาจจะมีคนอยู่เบื้องหลัง” หลังจากกู้อ้าวเวยพูดคำนี้เสร็จแล้วก็รีบเร่งฝีเท้า ทำเป็นแสร้งเดินออกห่างจากซ่านเชียนหยวนอย่างงเบื่อหน่ายเหมือนกัน ยื่นแขนคว้ามือสาวใช้ข้างทางมาคนหนึ่ง ให้นางพาตนไปยังห้องพัก

ซ่านเชียนหยวนสั่งคนเฝ้าอารักขาอยู่หลายคน แล้วค่อยเดินตรงลงไปด้านล่าง สั่งขุนนางท้องถิ่นว่า “เรื่องนี้ห้ามเพ่งพายออกไป ส่งคนเอาจดหมายไปให้ตระกูลตงฟางก็พอ"

“ข้าน้อยรับทราบ ท่านอ๋อวงจงผิงต้องการจะ...” สายตาของขุนนางท้องถิ่นค่อนข้างลามก

“หรัวเอ๋อร์ไม่ชอบให้ค่าใกล้ชิดกับผู้หญิง เจ้าเพียงต้องดูแลยู่ชีงให้ดี หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนางที่นี่จะต้องบอกให้ข้ารู้ทุกอย่าง เข้าใจไหม?”

“ความหมายของอ๋อวงจงผิงคือ ให้ข้าน้อยจับตาดูแม่นางยู่ชีงหรือ?” ขุนนางท้องถิ่นรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างลำบากใจ เพราะยังไงตอนนี้แม่นางยู่ชีงก็เป็นคนที่ท่านอ๋องจิ้งรักใคร่

ซ่านเชียนหยวนรู้ในสิ่งที่เขาลำบากใจอยู่แล้ว จึงกระซิบพูดขึ้นว่า “ไม่จำเป็นต้องจับตามอง แค่ต้องดูแลนางให้ดีก็พอแล้ว”

ตั้งใจเน้นคำว่าดูแลสองคำนี้ค่อนข้างหนักแน่น ซ่านเชียนหยวนเอาทองคำสองแท่งใส่ไว้ในมือของเขา

ขุนนางท้องถิ่นเก็บทองไว้อย่างดีด้วยความดีใจ ทั้งเมืองเทียนซิงของพวกเขา อาศัยบุคคลสำคัญนี้เกือบทั้งหมดจนทำให้เมืองเทียนเหยียนมีความรุ่งเรืองอย่างในปัจจุบัน และการที่ขุนนางอย่างพวกเขารับเงินกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แม้แต่ฮ่องเต้ยังก็ไม่ยุ่งเรื่องนี้

ตอนนี้ซ่านเชียนหยวนไม่เป็นห่วงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเลยสักนิด กลับกันยังคิดหาวิธีเล่าเรื่องทั้งหมดของกู้อ้าวเวยให้กับเสด็จหากฟังถึงจะถูก โดยเฉพาะท่านพี่สามที่ยังไม่ตัดใจจากกู้อ้าวเวย

หากเป็นเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ที่ซ่านเซิ่งหานจากไปตั้งนานขนาดนั้น เขาไปทำอะไรกันแน่?

กู้อ้าวเวยที่อยู่ในห้างก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน การกลับมาขององค์ชายสามกับการกระทำทั้งหมดยังคงเป็นเหมือนดั่งที่เคยผ่านมา แต่ข่าวของลูกเอ่อตันแดงพวกนั้น....

ที่ขณะที่เธอกำลังคิดอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ บานประตูกลับถูกเปิดออกอย่างเบาๆ เสียงบานประตูถูกปิดดังขึ้น แล้วเสียงที่ตามมาก็เป็นเสียงของซ่านเซิ่งหาน “เจ้าควรที่จะไปจากที่นี่”

มือที่กำแน่นของกู้อ้าวเวยค่อยๆคลายลง “ในที่สุดเจ้าก็รู้แล้ว”

“ข้าไม่เคยลืมเจ้าแม้เพียงนิด” ซ่านเซิ่งหานพูดด้วยเสียงอ่อนโยนพร้อมเดินเข้ามาใกล้ เขารู้สึกว่าการทดสอบในก่อนหน้านี้เป็นเรื่องที่น่าขำมาก เขาจ้องมองดูใบหน้าด้านข้างของกู้อ้าวเวยแล้วก็นั่งลงด้านข้างนาง “เจ้าทำให้ตัวเองกลายเป็นแบบนี้ หรือว่าถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังเชื่อใจซ่านจินจื๋ออยู่หรือ?”

ข้าไม่ควรเชื่อหรือ?

กู้อ้าวเวยไม่ได้พูดความรู้สึกในใจออกมา เพราะนางเองก็ไม่รู้ว่าจะเชื่อถือซ่านจินจื๋อได้ไหม ที่ทำให้นางเชื่อถือซ่านจินจื๋อจริงๆคือ ความรู้สึกของร่างกายนี้ หากทุกอย่างนี้ล้วนเป็นความเข้าใจผิดล่ะ

ให้ความเงียบกลายเป็นคำตอบ ซ่านเซิ่งหานค่อยพูดต่อไปว่า “หากไม่มีนาง ตั้งแต่เริ่มแรกเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องทุกข์ทรมาน ทั้งทั้งที่เจ้ารู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร...”