บทที่ 899 ความทรงจำจอมปลอม

บทที่ 899 ความทรงจำจอมปลอม

ทั้งสองคนตามเฉิงซานมาถึงหน้าคุกหลวงอย่างรีบร้อน

ซ่านจินจื๋อกำลังยืนอยู่หน้าประตูคุกหลวง พวกทหารหน้าประตูยืนขวางอยู่ตรงประตูทางเข้า แม้แต่ซ่านจินจื๋อก็ไม่ยอมให้เข้าไป

“เสด็จอา” ซ่านเชียนหยวนรีบวิ่งมาอย่างร้อนใจ เผชิญหน้ากับพวกทหารที่ยืนขวางอยู่พร้อมกับซ่านจินจื๋อ พูดขึ้นด้วยเสียงเข้มว่า “พวกเจ้าขวางอยู่ตรงหน้าคุกหลวงทำไม?”

“ฮ่องเต้มีรับสั่ง ก่อนที่คุณหนูกู้อ้าวเวยจะพูดความจริงใดๆ ใครก็ห้ามเข้าไปเยี่ยม” แม่ทัพที่อยู่ตรงหน้าทำความเคารพอย่างอ่อนน้อม มือทั้งสองยกประสานให้กับทั้งสองคน และพูดขึ้นอย่างหนักแน่นว่า “แม้แต่ท่านอ๋องจิ้งก็ไม่สามารถเข้าไปข้างใน”

แววตาของเขาเฉียบคม พร้อมกับพวกทหารที่อยู่ด้านหลังต่างก็ไม่ยอมถอย

“เรื่องที่ด่านลั่วสุ่ยไม่เกี่ยวข้องกับนาง” ซ่านจินจื๋อยังคงเดินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม่ทัพที่อยู่ตรงหน้ากับพวกทหารต่างก็พูดพร้อมกันว่าขออภัยพร้อมกลับชักดาบในมือจ่อตรงหน้าพวกเขาทั้งสามคน

ในชั่วพริบตา สถานการณ์ตกอยู่ในความตึงเครียด

อากาศรอบๆตัวก็อึมครึ้มขึ้นมา ฉีหรัวถูกกดดันจนรู้สึกแทบหายใจไม่ออก ถอยหลังไปสองก้าวแล้วค่อยดีขึ้นมาหน่อย แล้วสายตาก็กวาดมองดูพวกทหารตรงหน้า แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ประตูคุกด้านหลังของพวกเขาก็ถูกเปิดออก

ทหารสองคนคุ้มกันพาตัวกู้อ้าวเวยออกมา

แสงแดดที่เจิดจ้าทำให้กู้อ้าวเวยหรี่ตาลง ยกมือขึ้นมาบังแดด ยังไม่ทันสังเกตเห็นฉีหรัวกับซ่านเชียนหยวน ที่มองดูใบหน้างดงามนั้นอย่างตกใจ แม้แต่รอยดำที่ยื่นออกมาจากคอก็ยังไม่จางลง บางสิ่งที่น่ากลัวอยู่รอบๆคอ

เหมือนกู้อ้าวเวยไม่มีผิด

“เวยเอ๋อ” ซ่านจินจื๋อยังคงเดินไปข้างหน้า ร้องเรียกด้วยเสียงต่ำ

กู้อ้าวเวยค่อยกะพริบตา เช็ดน้ำตาจากที่แสงแดดสาดส่องจนทำให้น้ำตาไหล มองดูพวกซ่านจินจื๋อแล้วพูดว่า “พวกเจ้ามาที่นี่ทำไม? มาเยี่ยมข้าหรือ?”

ทหารที่อยู่ด้านข้างปลดห่วงที่บนเท้าของนาง แล้วมาพูดกระซิบข้างหูแม่ทัพ พวกทหารทั้งหมดต่างก็รวบเก็บดาบของตัวเอง แล้วหลีกทางให้กับพวกเขา อย่างไม่พูดจาอะไรอีก

กู้อ้าวเวยขยับเท้าที่ค่อนข้างเจ็บ เดินหน้ามาหลายก้าว ต้องดูทหารพวกนั้นด้วยสีหน้าค่อนข้างแปลกใจ แล้วก็หัวเราะอย่างเยือกเย็น “ฮ่องเต้น่าจะชอบคำตอบของข้า สูตรยานั้นอย่าทิ้งไปเสียล่ะ”

เห็นเพียงหนึ่งในทหารคนหนึ่งเอากระดาษแผ่นนั้นใส่เข้าไปในกระเป๋าแขนเสื้อ แล้วก็พาคนหายไปอีกทางด้านหนึ่งอย่างสงบเงียบ

แววตาซ่านจินจื๋อเยือกเย็น เฉิงซานที่อยู่ด้านหลังยังอยากที่จะตามไปดู กู้อ้าวเวยหัวเราะพร้อมส่ายหัวพูดว่า “ในเมื่อฮ่องเต้ต้องการสิ่งนี้ ก็ให้เขาไปเถอะ ไม่ใช่สถานที่สำคัญอะไร”

นางเดินมาตรงหน้า มองดูซ่านจินจื๋อด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย หางตายังแฝงไปด้วยความเยือกเย็น “นี่เป็นการแลกเปลี่ยนที่ไม่เลว สูตรยาแผ่นหนึ่ง แลกกับแม่ของข้าได้กลับไปยัง"

เพิ่งพูดเสร็จ กู้อ้าวเวยเดินผ่านเขา แล้วก็เดินตามพวกทหารที่เดินไปข้างหน้าไม่ไกล

ซ่านจินจื๋อหรี่ตาลง รีบหันไปคว้าจับข้อมือของนางอย่างตื่นตกใจ ยังไม่ทันได้อธิบาย กู้อ้าวเวยก็ได้สะบัดมือของเขาทิ้งแล้ว พูดด้วยแววตาเยือกเย็นว่า “อย่าบอกข้าว่าเป็นแผนรับมือชั่วคราวที่เหมาะสม? ข้าเชื่อเพียงสิ่งที่ตัวเองต่อสู้เพื่อได้มาทุกอย่าง ซ่านจินจื๋อ”

ตามคำสุดท้ายนี้ กระทบภายในใจซ่านจินจื๋ออย่างโกรธเคือง

ซ่านเชียนหยวนที่อยู่ด้านหลังรีบเข้ามาคว้าจับเขาไว้ ส่ายหัวเบาๆบ่งบอกเขาว่าทุกอย่างอาจจะเป็นเพียงแค่การแสดง ฉีหรัวก็กระทำเช่นเดียวกัน นางถือกระโปรงแล้ววิ่งไปด้านข้างกู้อ้าวเวย แล้วก็สังเกตดวงตาคู่สดใสนั้นของนางไปด้วย กระซิบพูดขึ้นด้วยว่า “ข้าไปพบน้าหยุนเป็นเพื่อนเจ้า?”

“ฮ่องเต้ไม่อนุญาตให้ข้าไปเจอท่านแม่ ตอนนี้ข้ากำลังจะไปพักอยู่ที่โรงเตี้ยม” กู้อ้าวเวยสูดหายใจเข้าลึกๆหนึ่งที ดวงตาแดงก่ำ มือกำหมัดไว้แน่น “รอหลังจากซ่านจินจื๋ออภิเษกขึ้นครองราชย์แล้ว ข้าก็จะสามารถกลับไปยังแคว้นเอ่อตาน...”