บทที่ 901 อย่ารีบร้อนไป

บทที่ 901 อย่ารีบร้อนไป

เข้าไปในหมู่บ้านช้าๆ เฟิงฉีนเห็นผู้ชายกลุ่มหนึ่งดึงยื้อกันไปมาท่ามกลางสายฝนไม่หยุด

ยังได้ยินผู้ชายคนหนึ่งในนั้นตะโกนเสียงดังว่า: “ข้าจะไปหาท่านแม่ของข้า!”

เฟิงฉีนถอนหายใจ กำลังจะพูดอะไร ม่านในรถม้าก็ถูกเปิดออก กู้อ้าวเวยเสื้อผ้าบนตัวยังไม่แห้ง ตอนนี้ก็ถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดง ปัดมือต่อนหน้าผู้ชายกลุ่มนั้น: “ข้าได้ช่วยชีวิตคุณยายคนหนึ่งในเขา!”

พวกผู้ชายพวกนั้นกำลังโวยวายเสียงดัง จึงไม่ได้ยิน กู้อ้าวเวยก็ไม่สนใจ กระโดดลงรถม้าต่อหน้าเฟิงฉีน ทรงตัวอยู่นานถึงวิ่งตามไปได้ ผลักผู้ชายสองคนที่ล้อมรอบอยู่ออกไป และตะโกนเสียงดังว่า: “เมื่อกี้ข้าช่วยยายคนหนึ่งในภูเขา! กระดูกนางหักยังถูกงูพิษกัดอีก ตอนนี้พวกเจ้ารีบหาห้องที่สะอาดยกนางเข้าไป ข้าจะได้ให้ยาถอนพิษนาง”

ผู้ชายพวกนั้นก็อึ้งหน่อยๆ ต่อมาก็รีบยกคนขึ้นไปบนรถม้า

และผู้ชายที่ตะโกนคนนั้นก็ถือไม้คล้ำไว้ ดวงตาข้างหนึ่งไม่มีสีสัน เดินเขย่งๆไปหาผู้คนที่โวยวายกัน กู้อ้าวเวยสายตาไม่ดี แต่ก็เห็นเท้าเขามีเลือด รีบดึงเขาเข้ามาในบ้าน ผลักคนล้มลงพื้นไป ไม้คล้ำโยนไปข้างๆ

ผู้หญิงด้านข้างที่กางร่มอยู่ก็ร้องออกมาอย่างตกใจ พวกผู้ชายกำลังยกคุณยายลงมาจากรถม้าอย่างระวัง

กู้อ้าวเวยก็เอามีดสั้นออกมากรีดขากางเกงเขาออก มืออีกข้างจับไหล่เขาไว้ เท้าอีกข้างกดขาที่บาดเจ็บของเขา พูดว่า: “อย่าขยับ นอกเสียจากว่าขาข้างนี้เจ้าไม่อยากได้แล้ว”

พูดแบบนี้แล้ว ผู้ชายกำลังอึ้งอยู่ ปากก็ถูกยัดด้วยผ้า

บาดแผลบนขาเหมือนถูกไฟคลอก เส้นเลือดเขานูนขึ้นมาหมด กู้อ้าวเวยก็กัดฟันกดไหล่เขาไว้ มืออีกข้างก็ใช้เหล้าล้างแผล ดมกลิ่นยาสมุนไพรก็มีกลิ่นแปลกๆ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เปลี่ยนยาที่ขาเลย แค่ห่อไว้เฉยๆ เนื้อที่เหลือก็ดูเน่าเละแล้ว

เฟิงฉีนรีบตามมา ได้ยินกู้อ้าวเวยตะโกนว่า: “กดเขาเอาไว้”

รีบขึ้นไปกดเขาเอาไว้ ต่อมาเฟิงฉีนก็เห็นกู้อ้าวเวยขูดเนื้อที่เน่าออกมา และผู้ชายคนนี้ก็ดูจะสลบไปแล้ว ไม่ขยับตัวใดๆเลย ทั้งตัวเหนียวไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝนหรือเหงื่อ

จัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว นางก็เอาผ้าแห้งมาพันแผลเขาเอาไว้ มองดูเฟิงฉีนพูดว่า: “ดูให้หน่อยว่าข้างๆมีร้านยาไหม ก็บอกไปว่าจะเอายาห้ามเลือด”

“ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้” เฟิงฉีนขมวดคิ้ว ดึงนางไว้: “เจ้าไม่กลัวว่าตัวเองจะเป็นหวัดเอาได้เหรอ”

“เป็นหวัดยังรักษาได้ ถ้าเขาติดเชื้อที่บาดแผลอีก ขาข้างนี้ก็คงได้เสียพอดี” กู้อ้าวเวยดึงมือเขาออก ลงมาจากขาของผู้ชาย เอาผ้านั้นออกมาโยนไปข้างๆ ดึงเฟิงฉีนไว้พูดว่า: “เจ้าไม่ให้ข้าอยู่คนเดียว งั้นข้าก็ไปกับเจ้าแล้วกัน”

เฟิงฉีนกำลังจะพูดอะไร แต่กู้อ้าวเวยดึงนางออกมาเดินกลางสายฝนแล้ว

รอพวกผู้ชายนำตัวคุณยายไปส่งที่โรงยาแล้ว กู้อ้าวเวยเอาผ้าบางม้วนใหญ่มาพันแผลเขาไว้ และเฟิงฉีนก็ช่วยนางเช็ดผม พูดกล่อมให้นางไปล้างตัวที่โรงเตี้ยมเสียก่อน แต่กู้อ้าวเวยก็ไม่ตอบ ดื้อรั้นจนเฟิงฉีนรู้สึกรำคาญ

“แม่หญิง ขอบใจเจ้าที่ช่วยคุณยาย” ผู้ชายคนนั้นพุ่งขึ้นมา จับมือกู้อ้าวเวยไว้ พูดว่า: “ตรงนี้หนาว แม่หญิงไปนอนพักที่โรงเตี้ยมข้างๆก่อนเถอะ เจ้านายขอบใจท่านมากที่ช่วยชีวิต ไม่เอาเงินค่าห้องพวกเจ้าแน่นอน”

เฟิงฉีนใช้โอกาสนี้ดึงกู้อ้าเวย นางพูดไปด้วยเดินไปด้วย: “แผลระวังอย่าให้โดนน้ำ วันหนึ่งเปลี่ยนยาสามครั้ง ต้องเปลี่ยนนะ!”