บทที่ 902 หญ้าเย้น

บทที่ 902 หญ้าเย้น

ฝนดูจะยังไม่หยุดตกง่ายๆ กู้อ้าวเวยพิงอยู่บนเตียงแข็งๆ บนตัวก็ห่มด้วยผ้าห่มหนาสองผืน

เฟิงฉีนกำลังนวดให้นางโดยมีผ้าห่มบังไว้ หมอลั่งกำลังเปลี่ยนยาให้คุณยาย เสร็จแล้วก็มองไปที่ชายหนุ่มนั่งเก้าอี้ถือไม้คล่ำไว้ ไอคอกแคะพูดว่า: “คุณยายไม่เป็นไร เจ้าน่ะสิ ก่อนหน้านี้บอกให้เปลี่ยนยาทำไมไม่ฟัง? ถ้าไม่ได้แม่หญิงผู้นี้ช่วยเอาไว้ เจ้าคงตายไปแล้ว!”

ชายหนุ่มเขินอายใบหน้าแดงกล้ำ เสื้อผ้าบนตัวมีรอยเย็บมากมาย คุณยายบนเตียงก็มีสีหน้าซีดขาว พูดพัมพำว่าที่บ้านไม่มีเงินรักษา ก็เพื่อให้เงินลูกชายแต่งงานกับแม่หญิงในเมือง

กู้อ้าวเวยเอายาข้างๆขึ้นมาดื่ม รสชาติที่ขมกลับเพราะดื่มทุกวันจึงมีรสชาติหวานหน่อยๆ

“เหมือนคุณหนูแบบนี้ เกรงว่าจะไม่เข้าใจความทุกข์ของคนจน” เฟิงฉีนพูดเสียงเบา เลิกคิ้วมองแม่ลูกคู่นั้นด้วยอย่างเห็นใจ

“ข้าก็ไม่เคยใช้ชีวิตคนจน” กู้อ้าวเวยกลับส่ายหน้าอย่างจริงจัง

“แต่ตอนนั้นท่านก็ออกเงินมากมายช่วยคนจนพวกนั้น ท่านยังจำได้ไหมเจ้าคะ?” เฟิงฉีนพูดถึงเรื่องตอนที่อยู่บนถนน

กู้อ้าวเวยพูดด้วยสีหน้าเดิมว่า: “นี่ไม่เหมือนเรื่องที่ข้าทำ นอกจากเด็กกับคนแก่ที่ไม่มีลูกหลาน ข้าก็คงไม่เอาเงินไปให้คนอื่น แม้ข้าจะเกิดในบ้านที่รวย แต่ข้าก็ไม่เคยคิดว่าข้าติดค้างอะไรกับคนจน”

พอพูดจบ สายตาแม่ลูกนั้นเปลี่ยนไปทันที

เฟิงฉีนกลับพูดว่า: “ทั้งสองยังไงก็เป็นความแตกต่างระหว่างเมฆกับโคลน”

“ไม่ต่างกันเลย” กู้อ้าวเวยแค่ส่ายหน้า จับคางเฟิงฉีนไว้ให้มองนางพูดว่า: “ถ้าข้าแบ่งเงินให้คนจน งั้นแม้พวกเขาจะมีเงินแล้ว เงินนั่นก็จะไม่มีค่า พวกเขาก็จะยังจนอยู่อย่างนั้น และข้าก็จะเสียเงิน นี่ไม่ใช่การค้าที่ดีนะ”

พอพูดจบ กู้อ้าวเวยดึงกระเป๋าเงินของเฟิงฉีนออกมา เอาเศษเงินออกมาสองชิ้น ส่งไปให้ชายหนุ่มข้างๆ: “เงินนี่ให้เจ้าไปแลกยา ถ้าเจ้าสัญญากับข้าว่าอนาคตจะช่วยข้าทำอะไรได้ เงินที่เจ้าจะใช้แต่งงานข้าจะออกให้”

เฟิงฉีนอึ้ง และชายหนุ่มคนนั้นรับเงินมา และใช้ตาที่เหลือมองที่ไปคุณยาย

คุณยายยื่นมือออกมา: “แม่หญิง เงินนี่พวกเรารับเอาไว้ไม่ได้……”

“ลูกผู้ชายมีมือมีขา เงินก็คือเงิน เจ้าเอาเงินไปทำเรื่องให้ข้า นั่นก็ถูกต้องแล้ว” กู้อ้าวเวยพูดแทรกคุณยาย มองไปที่ชายหนุ่มพูดว่า: “และข้ายังช่วยเจ้ากำจัดเนื้อที่เสียออก ช่วยแม่เจ้า เช่นนี้แล้ว หนี้ที่เจ้าติดข้าไม่น้อยเลย ติดอีกนิดจะเป็นอะไรไป?”

“คุณหนู!” เฟิงฉีนร้อนรน กู้อ้าวเวยรีบส่งเงินให้คนอื่นเหรอ!

ชายหนุ่มหน้าแดง หมอหลั่งก็มองการกระทำของกู้อ้าวเวยอย่างนั้น

เงินเศษเงินนั้นยัดไปที่มือเขา พูดว่า: “เมื่อก่อนมีขอทานสองคนที่ป่วยไม่มีเงินรักษา ก็ไปช่วยงานในโรงหมอเพื่อคืนเงิน ที่นี่ของข้าแม้จะไม่มีที่อะไรให้เจ้าทำ แต่ข้าเห็นว่าร้านยายังขาดแคลนกำลังคน อายุเจ้าก็ไม่มาก เรียนใหม่ก็ยังทัน”

เป็นเช่นนี้แล้ว สายตากู้อ้าวเวยก็มองไปที่หมอหลั่ง ยิ้มตาหรี่พูดว่า: “เงินที่เขาเรียนที่นี่ข้าออกเอง”