บทที่ 903 ควรเรียนหนังสือ

บทที่ 903 ควรเรียนหนังสือ

หมอหลั่งแม้จะเป็นหมอในดอย ความเห็นบางอย่างก็ต่างจากคนทั่วไป

นานมากไม่ได้พูดคุยเรื่องการแพทย์กับคนอื่นแล้ว กู้อ้าวเวยนั่งบนเตียงอย่างตื่นเต้น ฟังเสียงฝนตกกับเสียงหมอหลั่งที่พูดก็ดูไม่เลว แต่ก็มีพวกผู้หญิงวัยกลางชอบพาเด็กๆมาที่นี่ อยากจะได้วิชา ที่นี่จึงดูมีผู้คนมากมายไม่เหงาเลย

แต่เสียดายที่คนส่วนมากต่างเคารพกู้อ้าวเวยและไม่เข้าใกล้

ภริยาของหมอหลั่งส่งอาหารกลางวันมาก็แอบบอกกับนางว่า: “ก่อนหน้านี้ที่เจ้าช่วยเขากรีดเนื้อเสียออก ทำเอาผู้ชายมากมายผวากันหมด”

กู้อ้าวเวยก็หัวเราะกับเรื่องนั้น ยังถามกลับว่า: “ในหมู่บ้านนี้นอกจากหมอหลั่งแล้ว ก็ไม่มีคนสอนหนังสือแล้วหรือ?”

“ในหมู่บ้านพวกเราก็มีแต่ผู้หญิงที่เย็บผ้า ผู้ชายหาฝืนล่าสัตว์เพื่ออยู่เป็นส่วนใหญ่ อ่านตัวหนังสืออกนิดหน่อยก็นับว่าเก่งมากแล้ว คงไม่มีคนมาเรียนหนังสือหรอก” หมอหลั่งปัดมือ วางอาหารกลางวันลงก็ออกไปเลย สวมเสื้อกันฝนและเดินไปกลางสายฝน

ไม่นาน นอกประตูก็มีเสียงดังขึ้นมา หมอหลั่งรีบวิ่งออกไป และพุ่งกลับมาด้วยตัวที่เปียก บอกผู้คนป่วยด้านในว่า: “พวกเจ้ารอก่อนนะ บ้านและคอกวัวของเจ้าฟางล่ม ดูเหมือนบ้านข้างๆก็ไม่ไหวแล้ว ต้องไปขุดหินและไม้มาพยุงไว้”

พูดจบก็รีบวิ่งออกไปทันที พวกชาวบ้านที่มารอก็ไอคอกแคะ กู้อ้าวเวยคิดแล้ว ก็ยื่นมือออกไป เฟิงฉีนก็จับข้อมือนางไว้เบาๆ ส่ายหน้า ใช้เสียงที่มีแต่สองคนได้ยินพูดว่า: “พวกนางก็แค่เป็นหวัดเล็กน้อยเท่านั้น”

“แต่นี่เป็นแค่เรื่องเล็กๆ” กู้อ้าวเวยขมวดคิ้วผายมือออก สวมเสื้อคลุมง่ายๆและเดินไปข้างๆเด็กคนนั้น นั่งลงพื้นบีบหน้านางเล่น เด็กน้อยก็รีบหดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของแม่ กู้อ้าวเวยก็ยิ้มตามขึ้นมา จับหน้าผากให้นางดู และพูดว่า: “เด็กน้อยป่วยตัวร้อน อย่าปล่อยไว้นาน เฟิงฉีน ไปด้านหลังต้มน้ำร้อนมา”

เฟิงฉีนสีหน้าซีดลง จึงจำใจต้องไปต้มน้ำร้อน และมองกู้อ้าวเวยไปด้วยผ่านประตู

กู้อ้าวเวยวัดชีพจรให้กับผู้ชายคนสุดท้าย จากนั้นลุกขึ้นไปหยิบยามา: “อาการไอของเจ้าก็ลากยาวเหลือเกินนะ อีกไม่นานลำคอเจ้าคงไม่ไหวแล้วล่ะ”

ผู้ชายตกใจอย่างมาก กู้อ้าวเวยกลับหยิบยามายัดไปที่มือเขา: “แผนยาข้าเขียนได้ยาก เจ้าเก็บไว้ส่วนหนึ่งครั้งหน้ามาให้หมอหลั่งเขียนให้แล้วกัน”

พูดจบ นางก็ไปด้านหลังบ้านสั่งเฟิงฉีนว่าจะต้มยายังไง จากนั้นก็เดินไปหายายที่เตียงต่อ มองดูบาดแผลจากนั้นก็ไปหายาที่กล่องยา รอตอนเย็นหมอหลั่งกลับมา บนโต๊ะมียากองเต็มไปหมด กู้อ้าวเวยดูแล้วคงวิเคราะห์อยู่นาน พอเห็นเขากลับมาก็หัวเราะ: “ยาพวกนี้ข้าออกเงินให้สองเท่า”

“คนป่วยล่ะ?” หมอหลั่งถอดเสื้อที่เปียกปอนออกอย่างเร็ว

“ดื่มยาอยู่ด้านหลังบ้าน” กู้อ้าวเวยพูดแล้ว ก็เปิดม่านขึ้น ชาวบ้านกำลังดื่มยาและกระซิบพูดอะไรกันอยู่ พอเห็นกู้อ้าวเวยก็ไม่พูดอะไรอีก

หมอหลั่งมองดูอย่างเร่งรีบและเดินกลับมาด้านหน้า มองดูยาที่เละเทะบนโต๊ะ: “นี่เจ้า……”

“ข้ามีแผนยาหนึ่งที่หายาไม่เจอสักที เมื่อกี้เห็นยาที่ชื่อยาวมาก ค้นยาตรงตู้ลิ้นชักไป ก็เอาออกมาทดลอง ถ้าได้ละก็ ต่อไปข้าอาจจะได้ใช้ก็ได้” กู้อ้าวเวยยิ้มอ่อนและเอายาบนโต๊ะที่ผสมเสร็จขึ้นมา

ถ้าคนอื่นเห็นละก็ ตีนางตายก็คงไม่แปลก

แต่สีหน้าหมอหลั่งกลับแค่เปลี่ยนไป เข้าไปถามนางว่าจะเอายาอะไรบ้าง กู้อ้าวเวยก็บอกไปทั้งหมด ทั้งสองไม่นานก็พูดคุยกันขึ้นมา รอจนกลางคืนนอนหลับ ในห้องโถงหน้าก็มีแค่พวกนางสองคนกับแม่ลูกสองคนที่บาดเจ็บนอนอยู่ เฟิงฉีนอิงกำแพงพึ่งนอนหลับก็ถูกปลุกให้ตื่น กู้อ้าวเวยลืมตาโตดวงตาสีเทามองที่นาง: “พวกเขากลัวดวงตาข้ากันหรือเปล่า?”

เฟิงฉีนตบหลังมือนางในความมืด

กู้อ้าวเวยหลบสายตา พูดต่อว่า: “ถ้าองค์ชายสามกลายเป็นฮ่องเต้จริง เขาจะทำให้คนของแคว้นชางหลานได้เรียนหนังสือกันหมดจริงไหม?”