บทที่ 904 แปลกกว่าคนอื่น

บทที่ 904 แปลกกว่าคนอื่น

เสียงเล็กๆน้อยๆดึงความสนใจจากกู้อ้าวเวย

ไม่เหมือนเสียงฝนที่ตกใส่ใบไม้ และไม่ใช่เสียงลมพัดที่ทำให้กิ่งไม้กระทบกัน แต่เป็นเสียงที่หนักกว่า มีของบางอย่างขยับบนใบไม้พวกนั้น

เปิดตามองรอบๆไม่ได้ แต่เสียงที่ได้ยินกลับชัดแจ้ว

นางแหวกพวกใบไม้กิ่งไม้ออก นางดึงมีดสั้นที่เอวออกมา หยิบถุงมือมาใส่ไว้ ตอนที่เฟิงฉีนปีนขึ้นไป เงาดำนั้นก็เหมือนแส่ที่ฟาดออกมา กู้อ้าวเวยรู้สึกข้อมือเย็นหน่อยๆ รีบจับร่างงูที่ลื่นไหลไว้

“ฟ่อๆ——”

สูดหายใจเข้าลึกๆ นางใช้มืออีกข้างดึงปากงูไว้ มีดเล็กถูกโยนไว้ที่พื้น นางจึงหรี่ตาพยายามมองหาบาดแผลตัวเอง ยกมือขึ้นจับมือข้างขวาไว้แน่น อีกด้านก็ดูดเลือดที่เปื้อนพิษงูออกไป หัวใจเต้นเร็วถี่ขึ้น

นางจึงไม่ทันสังเกตเห็นพวกชุดดำที่อยู่รอบๆและหายไปอีกครั้ง

เฟิงฉีนที่เอาหญ้าเย้นมาได้แล้วก็รีบกลับมา เห็นมือนางจับงูไว้ด้วยสีหน้าที่เคร่งจัดกำลังจะฆ่ามัน กู้อ้าวเวยรีบเอางูกลับมา สะบัดเลือดที่ติดมือและเอากล่องหยกในกระเป๋าออกมา ส่งไปให้เฟิงฉีน: “จับกลับไป ข้าให้หมอหลั่งทำเป็นเหล้าดองงู!”

เฟิงฉีนสูดหายใจเข้าลึกๆ มองดูคนที่สายตาไม่ดี เอางูยัดลงไปในกล่องและเก็บไว้อย่างดี นางหยิบผ้าออกมาพันแผลตรงที่ถูกกัดไว้แน่น และเอาหญ้าเย้นห่อไว้ในถุงจากนั้นหนีบไว้ที่แขน ถึงค่อยจับมือเฟิงฉีนไว้: “ไปเถอะ”

พูดไม่ออกชั่วขณะ เฟิงฉีนจึงยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากของนาง

ฝนตกหนักขึ้น ถนนบนดอยเริ่มลื่นเดินยากมากขึ้นไปอีก กู้อ้าวเวยเอามือบังไว้ตาข้างหน้า ดวงตาสีเทากวาดมองใบไม้ตรงหน้า ก็ได้ยินเสียงด่าพึมพำของเฟิงฉีนเบาๆ จนทำให้นางหยุดอยู่ตรงที่เดิม: “ทางข้างหน้าถูกบังไว้แล้ว”

พูดมาแบบนี้แล้ว เฟิงฉีนเดินไปด้านหน้า ชายชุดดำที่ตามคุ้มครองอยู่ด้านหลังก็จะขยับลำต้นให้

กู้อ้าวเวยสองมือยกขึ้นบังหัวไว้ ลมหนาวในป่ากลับหนาวขึ้นมากว่าเดิม พัดมาจนนางต้องจับต้นไม้ข้างๆไว้ ดินเหนียวตรงเท้าก็ยุบลงไปหน่อยๆ นางก้มลงมอง ข้างหูก็มีเสียงของเฟิงฉีนดังขึ้นมา

“เปรี้ยง——”

เสียงฟ้าผ่าลงมาจากต้นไม้ ดินตรงเท้าก็แตกแยกทันที เท้าโล่ง สายตาตรงหน้ากู้อ้าวเวยมีแสงวาบสีขาวกระพริบขึ้น รวมไปถึงมือที่จับต้นไม้นั้นไว้แน่น

“ข้าโชคดีจริงด้วย! ขนาดนี้แล้วยังไม่ตายอีก!”

“เจ้ายังจะยิ้มอีก! กลับไปกับข้าเดี๋ยวนี้เลย!”

เฟิงฉีนรีบดึงนางมา เมื่อมองดูถนนบนภูเขาที่เพิ่งมีสภาพสมบูรณ์ตอนนี้พังทลายลงไปในหลุมโคลนขนาดใหญ่อย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่กู้อ้าวเวยกลับมองดูมือตัวเองอย่างเหม่อลอย

“รีบไปเถอะ!” เฟิงฉีนจับนางไว้ด้านหลังตัวเอง และไม่สนว่าชายชุดดำที่อยู่ข้างๆจะถูกสังเกตเห็นหรือเปล่า สั่งคนให้เปิดทางลงดอยไป

กู้อ้าวเวยโชคร้ายจนทำให้คนกลัว!

เกาะอยู่หลังเฟิงฉีน น้ำฝนที่หนาวเหน็บตกลงมาตรงหน้า แต่กู้อ้าวเวยกลับหลับตาลง ง่วงไม่ไหว

ในฝันมีเถาวัลย์ยาว ยังมีสายตาที่กังวลของซ่านจินจื๋อ

ถูกส่งกลับภายในหมู่บ้าน นางนอนหลับลึกไปหลายวัน ถ้าไม่ใช่เพราะหมอหลั่งบอกว่านางแค่เป็นหวัดไม่ได้เป็นอะไรมาก เฟิงฉีนคงจะเอาหัวไปเจอองค์ชายสามแล้ว นางยืนอยู่ในห้องมองพวกชายชุดดำ ก้มหัวลง: “เป็นเพราะข้าตามใจคุณหนูมากไป ถึงเกิดเรื่องอย่างวันนี้ได้”