บทที่ 905 ไม่เคยเห็น

บทที่ 905 ไม่เคยเห็น

“เรื่องนี้องค์ชายไม่ได้จัดการเจ้าค่ะ คุณหนู”

เฟิงฉีนเต็มซุปให้นางด้วยความปลอบใจ คุณชายคุณหญิงข้างๆกลับพูดเรื่องนี้สนุกกันใหญ่ เหมือนไม่รู้ความอันตรายของเมืองเทียนเหยียนเลย เสื้อผ้าหรูหราแค่ไหนก็ปิดปากเน่าเสียของพวกเขาไม่ได้

กู้อ้าวเวยสีหน้าเคร่งขรึมยกซุปขึ้นมาดื่มพรวดจนหมด ต่อมาก็อยู่เงียบๆสักพักจากนั้นก็เดินทางต่อ

ถนนทางเดินในป่าไปกลับแล้วหลายครั้ง กู้อ้าวเวยไม่ตื่นเต้นกับเรื่องนี้เท่าไหร่ รอหลังจากสองวันเข้าเมือง ความเงียบข้างๆก็หายไป มีแต่เสียงที่วุ่นวาย ยังมีเสียงก่นด่าของทหารในเมือง: “วันนี้มีคนใหญ่คนโตจะออกนอกเมือง บนถนนจะขายของไม่ได้ เป็นผู้หญิงอย่ามาเดินกลางถนนแบบนี้!”

คำพูดแบบนี้น่าเอือมระอายิ่งนัก กู้อ้าวเวยรู้สึกแปลกๆ พึ่งเปิดม่านรถม้าออก ก็เห็นรถม้าสีดำทั้งคันข้างๆยังมีกระดิ่งห้อยไว้แปดด้านที่ขับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สายตานางหรี่ลงอยากเห็นชัดและให้เฟิงฉีนหยุดรถ แต่ม่านรถม้ากลับถูกตีกลับเกือบโดนหน้ากู้อ้าวเวยเข้าให้

เฟิงฉีนที่ขับรถม้าอยู่ก็ลดมือลง เตือนเสียงเบาว่า: “นั่นเป็นรถม้าของฮูหยินหยุนหว่าน แต่ตอนนี้ท่านยังไม่สะดวกให้เห็นหน้า”

กู้อ้าวเวยในความทรงจำยังไม่เคยเห็นหน้าท่านแม่คนนี้เลย ยังอยากจะเปิดม่านออก แต่กลับนึกถึงอะไรก็พิงลงไปตรงมุมรถอีกครั้ง ได้ยินเสียงรถม้าเดินออกไปไกลมากขึ้น นางถึงหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้รถม้าหยุดลงและเฟิงฉีนดึงนางลงจากรถม้า นางดึงแขนเสื้อตัวเองและเดินเข้าไปด้านในโดยไม่ขัดขืน

พอเข้าไปในจวนองค์ชายสาม ซ่านเวิ่งหานที่มารออยู่นาน พอเห็นกู้อ้าวเวยเข้ามาก็เดินมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มแต่ไกล รับนางต่อจากมือเฟิงฉีน: “ตลอดทางทำเจ้าลำบากไหม”

กู้อ้าวเวยส่ายหน้า ชักมือตัวเองกลับและจับแขนเสื้อซ่านเซิ่งหาน: “ข้าจำเรื่องเมื่อก่อนไม่ได้ จึงจำไม่ได้ระหว่างพวกเราเกิดอะไรขึ้น”

“เรื่องระหว่างเราไม่รีบร้อน ช่วงนี้เจ้าพักผ่อนไปก่อน ข้าต้องไปจวนอ๋องจิ้งเสียก่อน” ซ่านเซิ่งหานพานางเดินเข้าไปในบ้านเล็ก มองเฟิงเยว่ข้างๆไปด้วย พูดเสียงเบาว่า: “หาเรือนที่เงียบๆ ตึกสองชั้นละก็คงไม่สะดวกสำหรับนางเสียเท่าไหร่”

“เตรียมเสร็จแล้ว องค์ชายคงรีบร้อนจนลืมไปแล้ว” เฟิงเยว่พูดและมองซ่านเซิ่งหาน

ซ่านเซิ่งหานก็ตบหัวตัวเองเบาๆ วันก่อนเขาก็สั่งคนทำความสะอาดเสร็จแล้ว ทำไมถึงลืมไปได้นะ ยิ้มแห้งๆและพากู้อ้าวเวยไปในเรือนที่ไม่มีชื่อ พูดเสียงเบาว่า: “อยู่ที่นี่ก็ให้เฟิงเยว่ดูแลแล้วกัน ข้าไปก่อนนะ”

กู้อ้าวเวยจับเขาไว้: “จวนอ๋องจิ้งเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“เสร็จอาวันนี้จะรับคนปลอมนั่นเข้ามาในจวน” ซ่านเซิ่งหานลังเลสักพักก็พูดออกไป

“อะไรปลอมเหรอ?” กู้อ้าวเวยไม่เข้าใจ นางได้ยินแค่ว่าคนร้ายด่านลั่วสุ่ยถูกจับแล้ว คนปลอมคนนี้คือใครอีก? ออกมาจากไหนกัน?

ซ่านเซิ่งหานบอกเรื่องกู้อ้าวเวยคนนั้นเสียงเบา และพูดต่อว่า: “แต่ว่านางก็ไม่ได้หลอกอะไรข้า”

“ข้าก็จะไป” กู้อ้าวเวยจับแขนเสื้อเขาไว้แน่น เงยหน้ามองเขา: “เจ้าทำให้ข้าไม่ได้เจอท่านแม่ ตอนนี้หรือว่าอยากซ่อนข้าไว้ที่ตัวเจ้าเพื่อให้เจ้าได้ใช้งาน?”

เยว่ที่อยู่ข้างๆก็ร้อนรนจนกระทืบเท้าแรง: “นางฉลาดมาตลอด ถ้าปล่อยออกไปเดี๋ยวก็ได้เปลี่ยนใจหรอก!”

เฟิงฉีนที่พึ่งเดินเข้ามาก็รีบอุดปากนางไว้: “องค์ชายรู้ว่าควรจะทำยังไงกับนาง เจ้าก็จัดการเรื่องตัวเองให้ดีก่อนเถอะ ดูแลฮูหยินดีๆ ตอนนี้นางตื่นหลายวันแล้ว ตระกูลฉางทางนั้นก็ซ่อนนางไว้ได้อีกไม่นาน”

พูดแล้ว ก็รีบดึงออกไปทันที เฟิงเยว่ข้างๆก็ถึงโล่งอก

สีหน้าซ่านเซิ่งหานดูลำบากใจมาก แต่กู้อ้าวเวยยังไม่ปล่อยไปง่ายๆ: “ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าใครดีกับข้า”