บทที่ 906 พบเจอ

บทที่ 906 พบเจอ

ผู้หญิงชุดขาวนั่งนิ่งไม่พูดจา ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมยากที่จะมองเห็นใบหน้าที่แท้จริง

เฉิงซานที่อยู่ด้านนอกก็สั่งคนให้จับตาดูทั้งสองเงียบๆ ซ่านจินจื๋อกลับมองกู้อ้าวเวยที่นั่งอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง วันนี้นางสวมชุดสีเขียวอ่อน ข้อมือยังมัดเชือกแดงไว้หลวมๆ ยังไม่ได้แกะออก นานมากนางถึงวางแก้วชาลงมองไปที่ซ่านเซิ่งหาน: “องค์ชายสามวันนี้มาที่นี่มีเรื่องอันใดหรือ?”

“ก็แค่ได้ยินว่าศัตรูกลับมาอีกครั้ง จึงมาดูเสียหน่อย” ซ่านเซิ่งหานปัดมือ ก็มีคนเดินเข้ามานำของขวัญที่เตรียมไว้ขึ้นมาส่ง ส่วนมากก็เป็นยาสมุนไพรที่ล้ำค่า ส่งไปที่มือใครไม่รู้ได้

ซ่านจินจื๋อให้คนนำไปไว้ในคลังเก็บของด้วยสีหน้าเย็นชา ครั้งนี้ยังไม่ทันพูด ผู้หญิงชุดขาวก็ไอคอกแคะ นิ้วมือเรียวยาวจับผ้าคลุมไว้ เข้าใกล้ซ่านเซิ่งหานพูดว่า: “ไม่สบายตัว”

“วันก่อนเฟิงฉีนบอกว่าเจ้าเป็นหวัดข้ายังไม่เชื่อ” ซ่านเซิ่งหานยกมือขึ้นดึงหมวกนางลงมา เมื่อดึงผ้าคลุมนางขึ้นและใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากและจมูกไว้ จึงไอติดต่อกันอยู่นาน จากนั้นก็จึงเก็บผ้าเช็ดหน้าลง ซ่านเซิ่งหานนำผ้าคลุมมาผิดไว้ให้นางอีกครั้ง นิ้วมือกดตรงมุมผ้าลงอย่างระวัง

นางกลับแสร้งทำผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือด และยัดลงไปในกระเป๋าเหมือนเดิม

ทุกอย่างนี้ก็มีกู้อ้าวเวยอีกคนที่เห็น นางหรี่ตาลงหน่อยๆ ต่อมาก็หัวเราะเสียงเบา: “ถ้าองค์ชายสามไม่ขัดข้องละก็ ข้าก็ลองรักษานางหน่อยดีไหม”

“แค่ตอนมาเป็นหวัดยังไม่หายน่ะ” ซ่านเซิ่งหานยิ้มตอบปฏิเสธ เขาไม่รู้ว่ากู้อ้าวเวยคนนี้คิดอะไรอยู่

โม่ซานที่อยู่ข้างๆก็มองบาดแผลบนมือของผู้หญิงชุดขาวอย่างสงสัย ตอนที่โม่อีห้ามก็พูดว่า: “แม่หญิงถูกงูกัดมาหรือ? คุณหนูกู้ที่นี่ถอนพิษได้นะ”

พูดแล้ว นางก็มองไปที่กู้อ้าวเวย

กู้อ้าวเวยกลับยิ้มพยักหน้า ผู้หญิงชุดขาวกลับเก็บมือไว้ในแขนเสื้อดังเดิม เห็นซ่านเซิ่งหานไม่ได้พูดอะไร ก็ถึงพูดเสียงเบาว่า: “แค่ถูกงูกัดเท่านั้น ปกติข้าชินกับการบาดเจ็บแล้ว ทุกท่านอย่ากังวลไปเลย”

ทั้งที่กู้อ้าวเวยคนตรงหน้าไม่เหมือนตัวเองเลย

นางอดไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองสีหน้าของซ่านจินจื๋อ และก้มหน้าลงอีกครั้ง

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ องค์ชายสามพาแม่หญิงท่านนี้กินข้าวในจวนกัน” กู้อ้าวเวยที่นั่งอยู่ที่นั่งรองก็พูดขึ้น ลุกขึ้นมาช้าเดินไปตรงหน้าหญิงชุดขาว มองนางจากที่สูง: “ให้ข้าพาแม่หญิงเดินเล่นในจวนเป็นยังไง?”

ซ่านจินจื๋อมองแล้ว กู้อ้าวเวยคิดจะลิงใจคนอื่นอีกแล้วเท่านั้น

และกู้อ้าวเวยในชุดขาวเห็นแล้ว ก็กลับดูน่าขำสิ้นดี

นางดึงชุดขาวไว้แน่นและลุกขึ้น ดวงตาสีเทาของนางมองกู้อ้าวเวยตรงหน้า สี่ตาประสานกัน นางก็มองออกว่าสายตาผู้หญิงคนนั้นดูตกใจแค่ไหน กู้อ้าวเวยก็เดินผ่านนาง ถอยไปข้างๆซ่านเซิ่งหาน ดึงแขนเสื้อเขาไว้และส่ายหน้าเบาๆ

“น้องสาวกลัวคนนอกมากไป จึงขอไม่อยู่นาน” ซ่านเซิ่งหานยิ้มเล็กน้อยไปให้ซ่านจินจื๋อ ลุกขึ้นบังนางไว้

“องค์ชายสามจะระวังเช่นนี้ทำไมกัน ก่อนหน้านี้เรื่องของเจ้ายังพูดไม่ชัดเจน ก็อยู่ต่อสักสองสามชั่วโมงเถิด รอเย็นๆร่างกายเสด็จพี่ดีขึ้นก็จะมาจัดงานเลี้ยงต่อ ยังไงเจ้าก็ต้องไปดูสักหน่อย” ซ่านจินจื๋อพูดด้วยสีหน้าเย็นชา โม่ซานที่อยู่ด้านหลังก็เอาดาบเล่มยาวส่งต่อให้โม่อีด้านหลัง ไปตามกู้อ้าวเวยสองคนนั้น

เป็นแบบนี้แล้ว ซ่านเซิ่งหานก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธอีก

กู้อ้าวเวยภายใต้ชุดขาวกลับดึงหมวกอย่างระวัง ก้มหน้าลงปล่อยแขนเสื้อซ่านเซิ่งหานออก