บทที่ 907 ตามหาห้องนอน

บทที่ 907 ตามหาห้องนอน

“พวกเจ้าคิดว่ายังไง ก็อย่างงั้น”

นางยกมือขึ้นให้เห็นว่ามีข้ารับใช้ที่เดินมาไม่ไกลส่งขนมของกินมาให้ และดึงหมวกนั่งอยู่ในศาลาข้างๆ เอียงหัวบอกว่าจะนอนพักสักชั่วโมง พวกข้ารับใช้ก็รีบไปเอาผ้าคลุมกันหนาวมาและไม่เข้าไปรบกวนอีก

รอจนกู้อ้าวเวยอีกคนที่เดินเข้ามา นางก็หลับลงไปภายใต้ชุดสีขาวแล้ว มืออีกข้างก็วางไว้ข้างตัวเบาๆ อีกข้างก็วางบนโต๊ะ แม้จะไม่พอใจ แต่นางก็กลับไม่ได้พูดอะไร แต่กลับมองโม่ซานอย่างสงสัย: “ทำไมเหรอ?”

“ไม่มีอะไร” โม่ซานหัวเราะและนั่งลง เทชาให้นาง และพูดเสียงเบาว่า: “เมื่อก่อนแค่ท่านพี่ถูกถึงเจ้า ตอนนี้พอมาเห็นแล้ว เจ้าก็ไม่ได้เหมือนอย่างที่เล่าลือกันไว้ว่าเป็นคนที่สวยที่สุดในแคว้น”

“ข้าก็ไม่ได้เป็นสาวสวยในเมืองเทียนเหยียนหรอก” กู้อ้าวเวยหัวเราะออกมาเบาๆ สายตากวาดมองไปยังสวนดอกไม้ที่ตัดแต่งทุกวัน รอยยิ้มบนใบหน้านางมีมากขึ้น: “เมื่อก่อนก็ไม่รู้ว่าดอกไม้พวกนี้สวย ตอนนี้มองดูแล้ว ยิ่งดูก็ยิ่งสดชื่นนะ”

โม่ซานไม่ค่อยสนใจเรื่องดอกไม้พวกนี้อยู่แล้ว จึงหยิบขนมมา มืออีกข้างที่อยู่ใต้โต๊ะกลับทำท่ามือให้โม่อีที่อยู่ไม่ไกล และชี้ไปทางผู้หญิงชุดขาวที่หลับลึก

โม่อีหลบอยู่ตรงทางโค้งพูดกับเฉิงซานว่า: “ผู้หญิงชุดขาวนั่นดูเหมือนจะมีปัญหานะ น้องสามเมื่อกี้ทำท่ามือให้ข้า?”

“ข้าน้อยจะไปดูเดี่ยวนี้” เฉิงซานจึงสั่งให้คนไปส่งของ

ข้ารับใช้สองคนก็รีบยกชาหลงจิ่งสองหม้อเดินขึ้นไป เดินผ่านผู้หญิงชุดขาวก็แสร้งว่าตัวเอียง โม่ซานกับกู้อ้าวเวยในชุดสีเขียวอ่อนก็ต้องตกใจ และผู้หญิงชุดขาวกลับเกาะเสาไว้ก่อนจะตกลงไป

“บ่าวขออภัยเจ้าค่ะ!” ข้ารับใช้รีบคุกเข่าขอโทษและดึงนางกลับมา

“ไม่เป็นไร ครั้งหน้าระวังหน่อยก็พอ” นางกลับหลังหัน แต่กลับไม่กล้างีบหลับอยู่ตรงนี้อีก จึงลุกขึ้นมานวดอกที่เริ่มปวดขึ้นมาอีกครั้ง เดินลงศาลาพูดว่า: “ด้านนอกอันตรายมากเกินไป รบกวนแม่หญิงหาที่พักผ่อนให้ข้าเสียหน่อยจะได้หรือไม่”

“เอ่อ……แต่ว่าท่านเป็นแขกสำคัญที่องค์ชายสามพามา ถ้า……” ข้ารับใช้มีสีหน้าลำบากใจ

กู้อ้าวเวยในชุดสีเขียวอ่อนก็เดินเข้ามา: “แม่หญิงนานๆทีจะได้ออกมา ถ้าใช้เวลาดีๆแบบนี้นอนหลับ ดูเสียดายเวลานะ”

“ถ้าเพื่อเวลาดีๆแบบนี้ทำให้ร่างกายข้าเสีย งั้นก็คงไม่คุ้มหรอก” กู้อ้าวเวยเสียงไม่เปลี่ยน แต่กลับตั้งใจดึงมือตัวเองออกมาจากนาง และเดินไปด้านหน้าหลายก้าว: “ถ้ารู้ว่ายังต้องอยู่อีกหลายชั่วโมง ข้าคงไม่มากับพี่เขยหรอก”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็พาแม่หญิงไปพักผ่อนที่เรือนหลักเถอะ” กู้อ้าวเวยในชุดเขียวอ่อนพูดขึ้น

คิ้วโม่ซานตั้งขึ้นมาทันที แขกที่ไหนให้ไปนอนเรือนหลัก?

แต่ข้ารับใช้เดินนำหน้าไปแล้ว กู้อ้าวเวยภายใต้ชุดขาวก็เดินตามไปติดๆ พอมาถึงเรือนหลัก นางถึงสังเกตเห็นว่าที่นี่แปลกใหม่ไปเลย ของทุกอย่างมีของตกแต่งที่หรูหรา พอคิดว่าทุกอย่างนี้ทำเพื่อตัวปลอมนั่น นางก็รู้สึกตะหงิดๆใจ

แต่ยังมาไม่ถึงห้อง ด้านข้างห้องหนังสือก็มีเสียงด่าขึ้นมาเสียงดัง: “เจ้าออกไปตั้งนาน! สุดท้ายไม่ได้ข่าวอะไรมาเลยงั้นเหรอ! หรือว่าไม่ควรสงสัยในตัวเจ้าเหรอ? พี่สาม”

เสียงของซ่านเชียนหยวน

กู้อ้าวเวยหยุดเดินและมองไปทางห้องหนังสือ ถึงเห็นองค์ชายทั้งสองทะเลาะกันไม่หยุด และซ่านจินจื๋อกลับพยุงโต๊ะตรงหน้าไว้ ด้วยสีหน้าที่ไม่ดีนัก ถ้ามองอย่างละเอียด จะเห็นบนโต๊ะเอกสารที่มีดาบยาววางไว้ด้านบน

ซ่านจินจื๋อกลับหลังหัน ก็เห็นผู้หญิงชุดขาวเดินผ่านไหล่ไป