บทที่ 908 จริงหรือหลอก

บทที่ 908 จริงหรือหลอก

ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง ย้อนไปย้อนมา

ไฟฟ้าสว่างฟาดสว่างทั้งห้องหนังสือ ฝนดั่งเมล็ดถั่วตกลงมาหลังคา ข้ารับใช้ต่างเดินไปตามทางเก็บข้าวของ ขนาดกู้อ้าวเวยในชุดเขียวอ่อนกับโม่ซานก็รีบเข้ามาหลบฝนกันใหญ่

แต่กู้อ้าวเวยตรงทางเดินกลับได้ยินเสียงเอะอะจนตื่นขึ้นมา ปล่อยให้ละอองฝนสาดเข้ามาใบหน้า แต่กลับบิดขี้เกียจและนั่งพิง ดึงหมวกลงมามองดูซ่านเซิ่งหานในห้องหนังสือที่เดินออกมาอย่างรีบร้อน เดินมาตรงหน้านางพูดเสียงเบาว่า: “ตื่นแล้วไม่รู้จักหลบฝนอีก?”

คำพูดนี้มีความตำหนิติเตียนอยู่หน่อยๆ

กู้อ้าวเวยกลับอดไม่ได้หัวเราะขึ้นมา: “ข้าอยากดูว่าซ่านจินจื๋อทำยังไงกับนางที่นี่”

นางอิงลงไปบนเตียง ตบตรงที่นั่งข้างๆ และพูดว่า: “เมื่อก่อนพวกเราเหมือนจะเคยนอนอยู่ห้องเดียวกัน พูดแล้วเจ้าเป็นสุภาพบุรุษ แต่ตอนนี้ข้าดูแล้ว กลับสงสัยว่าเจ้าจะอคติที่ข้าไม่ได้มีร่างกายที่บริสุทธิ์แล้วหรือไม่”

ซ่านเซิ่งหานที่พึ่งนั่งลงก็ตัวแข็งทันที และมองเข้าไปดวงตาสีเทานาง นางพิงอยู่ด้านในและกอดขาที่เริ่มปวดของตัวเอง และพึมพำพูดว่า: “ข้าแค่ชินกับการคิดถึงคนอื่นในแง่ร้าย ถ้าเจ้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ก็คิดเสียว่าข้าไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน”

นางมองดูซ่านจินจื๋อที่เดินผ่านฝนมา เพื่อเช็ดหยาดฝนตรงเส้นผมของกู้อ้าวเวยเสื้อสีเขียวนั่น พูดตำหนิด้วยเสียงที่อ่อนโยนว่าทำไมไม่ดูฟ้าอากาศ และให้คนเอาผ้าอุ่นๆมาดูแล

ดวงตาสีเทาคู่นั้นไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ กู้อ้าวเวยภายใต้ชุดสีขาวเอียงหัวมองซ่านเซิ่งหาน: “ทำไมเจ้ารู้ว่าข้าเป็นตัวจริง? ข้าอาจจะเป็นตัวปลอมก็ได้นะ”

เมื่อก่อนกู้อ้าวเวยพูดอะไร ซ่านเซิ่งหานจะเชื่อทั้งหมด

ก็เหมือนกับตอนนี้ สายตาซ่านเซิ่งหานมีความสงสัยก็ถูกกู้อ้าวเวยสังเกตเห็นได้ ในใจก็รู้สึกน่าขำสิ้นดี

นางไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร แต่ที่น่าขำคือคนข้างตัวไม่มีใครรู้

เช่นนี้แล้ว นางลุกขึ้นมาช้าๆ หุบยิ้มเดินอ้อมซ่านจินจื๋อไปนั่งตรงมุมทางเลี้ยว นอนพิงเสาดึงหมวกลงต่ำเหมือนจะอยากหลับต่อ ซ่านเซิ่งหานครั้งนี้ไม่ได้ตามไป และหยุดลงตรงข้างกู้อ้าวเวยอีกคน พูดเสียงเบาว่า: “ข้าอยากคุยกับเจ้า”

ซ่านจินจื๋อมองเขาอย่างระวัง ต่อมาซ่านเชียนหยวนก็มาดึงคนไว้ พูดว่า: “เสด็จอา งานแต่งของข้ายังต้องพูดคุยกับท่านอีก”

แม้จะรู้ว่าซ่านเซิ่งหานแค่อยากจะลองใจ แต่ในใจซ่านจินจื๋อกลับรู้สึกไม่ดี

กู้อ้าวเวยเดินตามซ่านเซิ่งหานไปข้างๆ และถามว่า: “ถ้าองค์ชายสามมาเพราะเรื่องก่อนหน้า ไม่ต้องคุยกับข้าตามลำพังหรอก”

“แค่อยากจะถามอะไรหน่อย เจ้ายังจำเรื่องตอนนั้นที่พวกเราเคยร่วมมือกันได้ไหม?” ซ่านเซิ่งหานตั้งใจพูด

“ร่วมมือกันเมื่อไหร่?” กู้อ้าวเวยมองซ่านเซิ่งหานอย่างสนใจขึ้นมา ยกมือขึ้นแตกไปที่อกของเขา: “ตอนนี้ซ่านจินจื๋อไม่เชื่อใจเจ้าแล้ว เจ้าจะมาถามเรื่องที่ไร้ประโยชน์อย่างนี้ทำไม ยิ่งไปกว่านั้น พวกเจ้าลองใจอยู่หลายครั้ง ถ้าคนที่ไม่รู้ คงคิดว่าในโลกนี้มีข้าอยู่สองคน พวกเจ้ายังจะอธิบายยังไง”

พูดถึงตรงนี้ นางหัวเราะเบาๆ นิ้วมือใช้แรงมากขึ้นกว่าเดิม: “เรื่องที่ข้าตกลงกับพวกเจ้าก็ต้องทำให้ได้แน่นอน แต่เจ้าต้องจำเอาไว้ อย่าถูกคนอื่นจูงจมูกเดินล่ะ ศัตรูตัวจริงอยู่ตรงหน้า ไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่ไม่มีประโยชน์”

เหมือนกู้อ้าวเวยเมื่อก่อนพูดจาเช่นนี้เมื่ออยู่กับเขา คำพูดน้ำเสียงเหมือนคำสั่ง

ซ่านเซิ่งหานก็ไม่พูดอะไรอีก กลับไปพร้อมนางก็แค่ส่ายหน้ากับซ่านจินจื๋อเท่านั้น

ถ้ากู้อ้าวเวยคนนี้รู้เรื่องทุกอย่างละก็ งั้นยู่ชีงที่เขาพากลับมา เป็นตัวจริงหรือปลอมกันแน่?

ไม่เพียงแต่เขา ขนาดซ่านจินจื๋อยังมองผู้หญิงชุดขาวตรงทางเดินอย่างไม่เข้าใจเลย โม่ซานเมื่อกี้บอกเรื่องผู้หญิงชุดขาวกับเขา ตอนนี้ที่ซ่านเซิ่งหานกับกู้อ้าวเวยคุยกัน

และกู้อ้าวเวยภายใต้ชุดขาวก็ฟังเสียงฝนแทบจะหลับแล้ว รอจนซ่านเซิ่งหานกลับมาหาตัวเองก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา ต่อมาก็ยืนข้างนางด้วยสีหน้าที่ลำบากใจ และเรียกนางตื่น: “เจ้ายังจำเรื่องที่พวกเราร่วมมือกันได้ไหม?”