บทที่ 923 สถานที่ฝังศพ

บทที่ 923 สถานที่ฝังศพ

ตอนที่ออกจากเมือง กู้อ้าวเวยเห็นทหารเฝ้าประตูเมืองดูเคารพนบน้อมซ่านจินจื๋อมาก จากนั้นก็แอบเปิดประตูเล็ก ๆ ให้พวกเขาออกไปกัน แต่ก็ยังมีคนถามมากความเหมือนกัน “ท่านอ๋องจิ้ง ไม่ทราบว่าท่านผู้นี้คือ?”

กู้อ้าวเวยหลบอยู่ใต้เสื้อคลุม ต่อให้พวกเขาจะยินดีเปิดประตูเล็กให้กับอ๋องจิ้ง แต่จะไม่ทำตามหน้าที่เลยไม่ได้ หากปล่อยผู้ร้ายไป มีคนนำหมายจับมาเพื่อเทียบดู

ซ่านจินจื๋อพูดว่า “เป็นผู้หญิง หากในหมายจับมีแต่ผู้ชาย ก็ไม่จำเป็นต้องดูแล้ว”

ทหารเฝ้าประตูเมืองต่างเหม่อ ๆ ไป พวกเขาเปิดดูหมายจับแล้วก็ส่ายหน้า แล้วเปิดทางให้ “ท่านอ๋องจิ้งจะไปไหนไม่อยากให้ใครรู้ใช่ไหมขอรับ?”

“อย่าบอกให้นะ มีเรื่องสำคัญ” ซ่านจินจื๋อพูดจบก็รีบไป ก่อนไปก็ยังไม่ลืมขอม้าดีดีมาตัวหนึ่งด้วย กู้อ้าวเวยให้นางนั่งอยู่ในอ้อมกอดเขา เห็นนางเหมือนไม่ค่อยสบายตัว เลยเอ่ยปากอย่างอดทนว่า “เจ้าแรงน้อย หากนั่งด้านหลังแล้วเกาะไม่ดีอาจตกลงไปได้นะ”

“เจ้ามากกว่าที่แรงน้อย” กู้อ้าวเวยเงยคางขึ้น หากนางแรงน้อย ก็ไม่ต้องเป็นหมอแล้ว

ซ่านจินจื๋อทำได้แค่พลิกขึ้นหลังมาไป แล้วโอบนางเอาไว้ในอ้อมกอด แนบชิดกับแผ่นหลังของนางแต่กลับไม่ได้รู้สึกถึงความอบอุ่นเลย กู้อ้าวเวยพยายามขยับไปที่ที่อุ่นหน่อย แต่กลับถูกซ่านจินจื๋อตำหนิ “คลุมเสื้อดีดี”

กู้อ้าวเวยยิ้มแล้วก็เอาเสื้อคลุมมาไว้ด้านหน้าแทน นางก้มหน้าลง และดึงผมออกจากต้นคอเพื่อให้เขาเห็นเชือกของเสื้อคลุม แล้วพูดว่า “ด้านหน้าใช้เสื้อคลุม ด้านหลังก็ใช้เจ้ามาบังลมให้ข้า”

เมื่อเห็นคอขาว ๆ ซ่านจินจื๋อก็มัดเชือกให้นางแบบปวดหัว แล้วให้นางยื่นมือไปจับเชือกบังคับม้าแทน

“เมื่อก่อนเจ้าก็ให้พวกเขาช่วยเจ้ามัดเสื้อคลุมแบบนี้เหรอ?”

“พวกเขาไม่ได้ให้ข้าขึ้นม้าด้วยนี่นา” กู้อ้าวเวยส่ายหน้า พิงไปที่อ้อมกอดของซ่านจินจื๋อ จากนั้นก็เงยหน้ามองเขา “ปกติแล้วข้าไม่ค่อยเถียงใครเท่าไหร่”

“หือ?” ซ่านจินจื๋อค่อย ๆ ผ่อนความเร็วลง

“แต่ว่าข้าอยากพูดอะไรที่ไม่ค่อยดีให้เจ้าฟัง” กู้อ้าวเวยยิ้ม

ซ่านจินจื๋อตากระตุก เขาดึงเชือกแน่น ก็ได้ยินนางพูดว่า “เราตัวแนบชิดกันขนาดนี้แต่เจ้าไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย มันไม่ขันแล้วเหรอ?”

เชือกถูกดึงแรงมาก ม้าร้องเสียงดังจากนั้นก็หยุดเดิน หากไม่ใช่เพราะซ่านจินจื๋อใช้มืออีกข้างโอบนางเอาไว้คิดว่านางคงปลิวไปแล้ว ซ่านจินจื๋อหน้านิ่งจนเหมือนน้ำจะไหลออกมาอยู่แล้ว เขากอดรัดเอวของนางไว้แน่น “เจ้านี่กล้าพูดมากเกินไปแล้วนะ”

กู้อ้าวเวยยังคงพูดด้วยรอยยิ้มแบบไม่รู้สึกอะไร “ก็แค่ล้อเล่น”

ซ่านจินจื๋อหน้านิ่วหนักกว่าเดิม ก็ไม่รู้ว่าใครสอนนางพูดแบบนี้ ทำได้แค่กระตุกเชือกม้าใหม่ “ข้าไม่ได้ไม่ขันสักหน่อย”

“หากเจ้าไม่ขัน ก็แสดงว่าเด็กในท้องของจี้ซูไม่ใช่ของเจ้า” กู้อ้าวเวยพูดออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วใช้มือข้างหนึ่งลูบไปที่หัวม้า จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “แต่ว่าต่อให้เจ้าจะไม่ขันก็บอกใครไม่ได้นะ มันน่าอาย”

เอ็นที่หน้าผากของซ่านจินจื๋อเกร็งจนแทบทะลุออกมา “หุบปากไปเลย”

“อะไร? เจ้าไม่พอใจเหรอ?” กู้อ้าวเวยหัวเราะจนตัวสั่น ซ่านจินจื๋อพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้โกรธ เขาใช้มืออีกข้างหนึ่งจับไปที่เอวของนางแล้วหยิก “ทำให้ข้าโมโห เจ้ามีความสุขมานักเหรอ?”

“ก็แค่ถาม หากเจ้ามีปัญหา ข้าเป็นหมอก็จะได้รักษาให้ไง” กู้อ้าวเวยสะกิดเขาด้วยศอก “เจ้าได้กลิ่นอะไรไหม?”